“รอพ่อนานไหม?”เสียงทุ้มแหบพร่าของภานุถามลูกเลี้ยงสาวด้วยสีหน้ากรุ้มกริ่ม ยิ่งเห็นว่าวันนี้เธอใส่เดรสสายเดี่ยวซาตินสีขาวลูกไม้ยั่วเย้าก็ยิ่งชอบใจ“หนูไม่ได้รอสักหน่อย...” เด็กสาวตอบเสียงอ้อมแอ้ม“หึ...ไม่รอก็ไม่รอ”ว่าแล้วเขาก็แทรกตัวเข้าไปข้างในห้อง มองไปรอบๆ เห็นว่าทีวีเปิดค้างเอาไว้และมีเพื่อนของมุกดานอนอยู่บนโซฟาหน้าทีวีก็กระตุกยิ้มเจ้าเล่ห์“พอเพื่อนหนูอยู่ด้วยก็ตื่นเต้นดีเหมือนกันนะ...”“ตะ ตื่นเต้นอะไรล่ะคะ หนูไม่ทำในห้องหรอกนะ” มุกดาหน้าร้อนผ่าวไปหมดเพราะรู้ว่าเขาคิดจะทำอะไร“แล้วจะไปทำที่ไหน?”“ที่ไหนก็ได้ค่ะที่ไม่ใช่ที่นี่ มันเสี่ยงไป”“ไม่หรอกน่า...แค่อย่าร้องเสียงดังก็พอแล้ว”“อ๊ะ! อื้ออ~”เสียงหวานกลืนหายลงไปในลำคอเมื่อจู่ๆ เขาก็ตรงเข้ามากอดแล้วประกบจูบลงมาอย่างดูดดื่มจนเธอตั้งรับไม่ทัน ลิ้นร้ายแทรกเข้ามาด้านใน ตวัดพัวพันพลางยกมือขึ้นบีบขย้ำเต้าใหญ่อย่างหนักจนเธอครางหวาน เคลิ้มตามเขาได้ไม่ยากนัก“อืมม...อย่าเสียงดังล่ะ” ภานุเตือนเสียงพร่า บดขยี้ริมฝีปากอ่อนนุ่มอย่างหลงใหล ก่อนจะเริ่มทนไม่ไหว อุ้มร่างนุ่มนิ่มตรงไปที่เตียงทันทีฟึ่บ!“อ๊ะ...ตะ ตรงนี้จริงๆ เหรอคะ”ดวงตากลมโต
Last Updated : 2026-09-10 Read more