All Chapters of ลืมตาอีกที ข้าก็มีระบบเทพบุปผา : Chapter 1 - Chapter 10

ตอนที่ 1 โลหิตที่เปื้อนชุดมงคล กลิ่นคาวโลหิตคละคลุ้งปนเปไปกับกลิ่นสุรามงคลชั้นดี สติของนักปรุงน้ำหอมสาวแห่งยุคปัจจุบันฟื้นคืนกลับมาพร้อมกับความเจ็บปวดที่อกซ้าย ราวกับหัวใจกำลังจะแตกสลายออกเป็นเสี่ยง ๆ เมื่อลืมตาขึ้น สิ่งแรกที่เห็นคือสีแดงมงคลของผ้าประดับและเงาร่างของคนสองคนที่ยืนอยู่เบื้องหน้า “ซูเหยา พี่สาวไม่ได้ตั้งใจจะแย่งท่านแม่ทัพหนุ่มไปจากเจ้าเลยนะ แต่ผู้นำตระกูลฉีและท่านพ่อเห็นพ้องต้องกันแล้วว่า สายเลือดขยะระดับต่ำของเจ้า... ไม่คู่ควรกับตำแหน่งฮูหยินเอกของแม่ทัพหนุ่ม” คำพูดเสแสร้งดัดจริตนั้นดังมาจากหญิงสาวในชุดมงคลปักลายงดงาม หลินเมิ่งเหลียน พี่สาวต่างมารดาผู้มีใบหน้างดงามราวกับดอกบัวขาว ทว่าแววตากลับฉายความสะใจอย่างปิดไม่มิด ข้างกายของนางคือ ฉีเจิ้นชัง อดีตคู่หมั้นผู้เป็นถึงแม่ทัพหนุ่มอนาคตไกล ยามนี้เขากำลังมองลงมาที่ร่างที่นอนจมกองเลือดด้วยสายตาเหยียดหยาม เดี๋ยวนะ นี่มันนิยายห่วยแตกที่ข้าพึ่งซื้ออ่านไปจบไปเมื่อวานนี่? ถ้าอย่างนั้น… ร่างนี้ก็คือ หลินซูเหยา บุตรสาวคนรองผู้อ่อนแอของตระกูลหลินที่เพิ่งกระอักเลือดตายคาชุดแต่งงานเพราะถูกหักหลัง! ชิบหายแล้วไง ธมลวรรณในร่างขอ

ตอนที่ 3 สินเดิมผืนสุดท้าย หลังจากเดินทางมาถึงเรือนชานเมืองอันห่างไกล ฉินซูเหยาประคองแม่นมจางและลี่เอ๋อร์เข้าไปพักผ่อนในห้องนอนเรือนปีกซ้าย ซึ่งเป็นห้องที่สะอาดที่สุด ฝุ่นละอองและคราบสกปรกมีอยู่น้อยกว่าห้องอื่นอย่างเห็นได้ชัด นางจัดแจงให้ทั้งสองเอนกายลงพักผ่อน ก่อนจะปลีกตัวออกมาเดินสำรวจคฤหาสน์ร้างแห่งนี้เพียงลำพัง คฤหาสน์หลังนี้... แท้จริงแล้วคือหนึ่งในสินเดิมผืนสุดท้ายของ ฉินซูเหมย มารดาผู้ล่วงลับของนาง ฉินซูเหยาลูบไล้ไปตามเสาไม้ผุพัง แววตาคู่สวยไหวยามที่ความทรงจำเก่า ๆ ของเจ้าของร่างเดิมผุดขึ้นมาในหัว ภาพของสตรีในชุดเขียวใบไม้กำลังยิ้มพลางจัดปอยผมให้เด็กหญิงตัวน้อยผุดขึ้นมาในหัว ความทรงจำเพียงเสี้ยวเดียวกลับทำให้หัวใจบีบรัดอย่างประหลาด มารดาของนางคือสตรีผู้อ่อนโยนและเปี่ยมด้วยเมตตา ในอดีตยามที่ หลินหนาน บิดาสารเลวผู้นั้นยังเป็นเพียงทายาทตระกูลสายรองผู้อ่อนแอ วัน ๆ โดนแต่คนตระกูลหลินสายหลักกดขี่ ทำร้ายร่างกาย จนหนีเข้าไปในป่าอสูร แล้วก็ได้ฉินซูเหมยผู้นี้แหละที่ช่วยชีวิตเอา ความดีและความเก่งกาจของมารดาทำให้ฮูหยินผู้เฒ่าหลินในยามนั้นประทับใจเป็นอย่างมาก ถึงขั้นออกหน้าทาบทามสู่ขอ

ตอนที่ 5 ผู้บำเพ็ญเพียรสายมาร ให้ตายเถอะ! ตัวหนาเหมือนกำแพงหิน แถมยังมีพลังปราณสายมารอีกด้วย นี่เขาเป็นผู้ฝึกตนสายมารงั้นหรือ? โอ๊ย พลังสายมารมันร้ายกาจนอกรีตแบบนี้นี่เอง ใคร ๆ ก็ได้ถึงกลัวกันไปหมด หลังจากคิดถึงตอนนิยายที่ตัวเองจำไม่ได้ฉินซูเหยาก็เม้มริมฝีปากแน่น มือทั้งสองข้างพยายามผลักใบหน้าคมออกอยู่ตลอด สมองก็คิดหาวิธีเอาตัวรอดจากสถานการณ์เสียตัวนี้ โอ๊ย ตัวหนักชะมัดจะซุกคอข้าไปอีกนานไหม! โอ๊ยเจ็บ ๆ! เมื่อครู่ข้าเห็นอยู่นะว่าระบบมันมีฟังก์ชั่นวิเคราะห์บุคคลด้วย เหตุใดถึงเงียบอยู่อีก! [ ติ๊ง! ตรวจพบผู้บำเพ็ญเพียรสายมาร ตอนนี้กำลังเผชิญสภาวะ ไฟมารย้อนกลับ ] [ คำแนะนำสำหรับการรับมือ เลือกใช้ความหอมเพื่อกระตุ้นให้ผู้ฝึกฝนสายมารได้สติกลับมา] แล้วจะให้ข้าใช้ความหอมอะไรล่ะ? ตอนนี้ข้าไม่มีถุงหอม… เอ๊ะ นึกออกแล้ว ฉินซูเหยาโคจรปราณแท้จริงออกมาเพื่อสยบไฟมารของบุรุษตรงหน้า แล้วเรียกถุงหอมวิเศษที่ระบบแจกฟรีไว้ออกมาแล้วยัดเข้าไปที่หน้าของบุรุษชุดดำที่เอาแต่ซุกคอนางไม่หยุดหย่อน “อึก...” บุรุษร่างหนาสูดกลิ่นจากถุงหอมเข้าเต็มปอด แววตาที่เคยแดงฉานราวกับสัตว์ร้ายเริ่มปรากฏฉายแววแห่งค

ตอนที่ 7 เรื่องราวใหญ่โตภาพบ่าวรับใช้สตรียืนชี้นิ้วด่าทอหญิงชรากับเด็กสาวคนหนึ่งอยู่กลางถนน ดึงดูดสายตาของผู้คนที่สัญจรไปมาได้ทันที บางคนหยุดยืนมุงดูเพื่อรอดูว่างิ้วเรื่องนี้จะจบลงเช่นไร ขณะที่บางคนเลือกเดินเลี่ยงผ่านไปด้วยไม่อยากเอาตัวไปพัวพันกับเรื่องของผู้อื่น ฉินซูเหยาขมวดคิ้วแน่น เมื่อมองเห็นชัดตาว่าผู้ที่กำลังถูกรังแกคือแม่นมจางกับลี่เอ๋อร์ นางสาวเท้ายาว ๆ เพียงไม่กี่ก้าวก็เข้าถึงจุดเกิดเหตุ “เกิดอะไรขึ้น! แม่นม ลี่เอ๋อร์ พวกท่านเป็นอะไรหรือไม่?”“คุณหนู...” ลี่เอ๋อร์โผเข้าหาละล่ำละลัก “พวกเราเดินชิดขอบถนนแล้ว แต่รถม้าคันนี้อยู่ ๆ วิ่งเร็วมาจากที่ใดก็ไม่ทราบได้ แล้วก็เกือบจะเฉี่ยวเราสองคนอยู่แล้ว ดีที่ข้ากระตุกมือแม่นมเร็วเจ้าค่ะ”บ่าวรับใช้คนนั้นมองฉินซูเหยาตั้งแต่ศีรษะจรดเท้า สีหน้าเปลี่ยนเป็นเหยียดหยามปนสมเพซขั้นสุด และมิวายมาตวาดใส่ซูเหยาโดยตั้งใจจะข่มขวัญ มีหรือที่นางจะมองไม่ออก ว่าคนที่ตวาดข่มขวัญคนอื่น ก็แค่อยากจะปกปิดสิ่งที่ตัวเองกระทำความผิดไว้“นี่เจ้าน่ะ คงเป็นสหายของพวกบ่าวชั้นต่ำเช่นพวกมันสินะ! ทีหลังก็หัดเตือนพวกมันให้แหกตาดูซ้ายดูขวาบ้าง เดินยังไงให้มาขวางทา

ตอนที่ 9 บุตรสาวเจ้ากรมโยธานี่ใครคิดจะมาหาเรื่องข้าอีกเนี้ย? ฉินซูเหยาหันไปจ้องมองคนที่ชนตนทันที แต่สาวใช้กลับชี้หน้านางทันที โดยไม่ต้องให้สตรีชุดม่วงสั่งการ“บังอาจ! เห็นคุณหนูของพวกเราแล้วยังไม่หลบอีก!”อะไรเนี่ย? คุณหนูผู้นั้นกำมือแน่นแล้วกระทืบเท้า “นี่เจ้าเดินประสาอะไร! ทางเดินก็มีออกตั้งกว้างเหตุใดถึงต้องมาเบียดและชนข้าด้วย!!”มาแนวนี้ คิดจะมาหาเรื่องข้าแน่ ๆ ฉินซูเหยาเหลือบมองซ้ายขวาเพื่อดูว่าตนเองผิดจริงแบบคำกล่าวอ้างของอีกฝ่ายหรือเปล่าเพื่อความแน่ใจ ก่อนจะเอามือกอดอกพลางมองอีกฝ่ายตั้งแต่หัวจรดเท้าแล้วหัวเราะเบา ๆ “งั้นข้าก็ต้องขอถามเจ้ากลับเช่นกัน ทางเดินก็ตั้งกว้างใหญ่ ทำไมถึงไม่ไปเดิน ยังจะมีหน้ามาเบียดและชนข้าอีก ตาบอดหรือไงกัน”ฉินซูเหยาแสร้งบ่นเล็กน้อยแต่พูดด้วยเสียงวิญญาณ มันจึงทำให้คนบริเวณในเมืองทั้งหมดได้ยินเสียงของนางอยากเล่นกับข้านักใช่ไหม ข้าจะสนองให้เองชาวบ้านโดยรอบพอได้ยินเสียงของซูเหยาก็ต่างแอบหัวเราะ จนคุณหนูชุดม่วงหน้าแดงก่ำ “เจ้ากล้าพูดกับข้าเช่นนี้หรือ! เจ้ารู้หรือไม่ว่าข้าเป็นใคร!”“ไม่รู้ และไม่คิดจะรู้” ฉินซูเหยาตอบเรียบ “เพราะไม่ว่าจะเป็นใคร ถ้