ลืมตาอีกที ข้าก็มีระบบเทพบุปผา

ตอนที่ 1 โลหิตที่เปื้อนชุดมงคล

กลิ่นคาวโลหิตคละคลุ้งปนเปไปกับกลิ่นสุรามงคลชั้นดี

สติของนักปรุงน้ำหอมสาวแห่งยุคปัจจุบันฟื้นคืนกลับมาพร้อมกับความเจ็บปวดที่อกซ้าย ราวกับหัวใจกำลังจะแตกสลายออกเป็นเสี่ยง ๆ เมื่อลืมตาขึ้น สิ่งแรกที่เห็นคือสีแดงมงคลของผ้าประดับและเงาร่างของคนสองคนที่ยืนอยู่เบื้องหน้า

“ซูเหยา พี่สาวไม่ได้ตั้งใจจะแย่งท่านแม่ทัพหนุ่มไปจากเจ้าเลยนะ แต่ผู้นำตระกูลฉีและท่านพ่อเห็นพ้องต้องกันแล้วว่า สายเลือดขยะระดับต่ำของเจ้า... ไม่คู่ควรกับตำแหน่งฮูหยินเอกของแม่ทัพหนุ่ม”

คำพูดเสแสร้งดัดจริตนั้นดังมาจากหญิงสาวในชุดมงคลปักลายงดงาม หลินเมิ่งเหลียน พี่สาวต่างมารดาผู้มีใบหน้างดงามราวกับดอกบัวขาว ทว่าแววตากลับฉายความสะใจอย่างปิดไม่มิด ข้างกายของนางคือ ฉีเจิ้นชัง อดีตคู่หมั้นผู้เป็นถึงแม่ทัพหนุ่มอนาคตไกล ยามนี้เขากำลังมองลงมาที่ร่างที่นอนจมกองเลือดด้วยสายตาเหยียดหยาม

เดี๋ยวนะ นี่มันนิยายห่วยแตกที่ข้าพึ่งซื้ออ่านไปจบไปเมื่อวานนี่?

ถ้าอย่างนั้น… ร่างนี้ก็คือ หลินซูเหยา บุตรสาวคนรองผู้อ่อนแอของตระกูลหลินที่เพิ่งกระอักเลือดตายคาชุดแต่งงานเพราะถูกหักหลัง!

ชิบหายแล้วไง

ธมลวรรณในร่างของหลินซูเหยาธมลวรรณในร่างของหลินซูเหยารีบก้มลงเพื่อซ่อนสีหน้าที่มีความกังวลเอาไว้ เพราะยามนี้ความทรงจำอันเจ็บปวดของเจ้าของร่างเดิมหลั่งไหลเข้ามา

ภาพความจริงที่ต้องเจอ กับสิ่งที่อ่านได้จากตัวหนังสือมันแตกต่างกันยิ่งนัก หลินซูเหยาเป็นตัวประกอบที่ตายเพื่อปูทางให้พี่สาวคนละแม่ได้แต่งงานกับพระเอกอย่างแม่ทัพหนุ่มฉีเจิ้นชัง แถมตายวันไหนไม่ตาย มาตายในวันแต่งงานที่นางตัดสินใจ จะถอยและหนีออกจากที่นี่แล้ว!

แต่เหตุการณ์ทั้งหมดมันก็ผ่านไปหมดแล้ว เพราะหลินซูเหยาคนเก่าตายไปแล้ว ส่วนนางในยามนี้คือธมลวรรณจ้ะ นักปรุงน้ำหอมอันดับหนึ่งของโลก สวยและรวยมาก ความเสียใจน่ะหรือ? ไม่มีหรอก!

นางพยุงกายลุกขึ้นยืนช้า ๆ ท่ามกลางสายตาตกตะลึงของคนทั้งโถงตระกูลหลิน เสื้อผ้าสีขาวที่ปกติมันมักจะทำให้นางดูอ่อนแอ แต่ครั้งนี้กลับทำให้นางดูสง่างามแบบแปลก ๆ

ดูเอาเถิด ขนาดวันมงคลของตัวเองยังได้ใส่แค่เสื้อผ้าสีขาวธรรมดา

นางยกมือขึ้นเช็ดคราบเลือดที่มุมปากอย่างเชื่องช้า แววตาที่เคยฉายแววเศร้าโศกกลับกลายเป็นนิ่งสนิทเหมือนไม่รู้สึกอะไรกับสิ่งที่เกิดขึ้น

ก็แน่นอนอยู่แล้ว นางคือธมลวรรณจากยุคปัจจุบันที่เจริญก้าวหน้าไปไกลแล้ว แค่ตายแล้วได้มาอยู่ในร่างของหลินซูเหยาคนนี้ก็เท่านั้น

ดังนั้นนางก็เหมือนกับคนนอกที่ไม่ได้สนิทสนมอะไรกับตระกูลหลินเลย

หลินซูเหยา เจ้าคงเดินทางไกลและไม่มีวันหวนกลับมาอีกแล้ว สิ่งเดียวที่ข้าจะตอบแทนเจ้าได้…

ร่างอ่อนแอยิ้มเย็นชา เชิดหน้าขึ้น

“ในเมื่อพวกเจ้าไร้ยางอายถึงเพียงนี้ เหตุใดข้าต้องรั้งอยู่ให้เสนียดจัญไรติดตัวด้วย”

หลินซูเหยาพูดด้วยน้ำเสียงเรียบ ๆ แต่มันทรงพลังจนคนทั้งห้องเงียบกริบ นางเอื้อมมือไปที่ข้างเอว กระชากป้ายไม้จันทร์หอมประจำตัวที่สลักคำว่า หลินซูเหยา ออกมา จากนั้นใช้มือข้างที่เปื้อนเลือดลูบไล้ตัวอักษรเหล่านั้นเหมือนอาลัยแล้วก็...

เขวี้ยงมันลงกับพื้น ก่อนจะกระทืบมันแรง ๆ จนไม้จันทร์ชั้นดีแตกกระจายออกเป็นเสี่ยง ๆ ต่อหน้าต่อตาผู้นำตระกูลหลินและแม่ทัพหนุ่มที่เป็นอดีตคู่หมั้น

ภาพที่นางกระทืบป้ายไม้นั้นทำเอาทุกคนในบริเวณถึงกับเบิกกว้างด้วยความตกใจ  เพราะมิเคยเห็นคุณหนูรองหลินผู้อ่อนแอคนนี้แสดงท่าทางเกรี้ยวโกรธมาก่อนเลย

หลินเมิ่งเหลียนขมวดคิ้ว มือที่กุมกันอยู่ในแขนเสื้อบีบกำเข้าหากันโดยไม่รู้ตัว

นังซูเหยามันเป็นอะไรไป เหตุใดมันถึงเป็นแบบนี้ไปได้? ปกติมันจะต้องร้องไห้โวยวายขอความเมตตาและยอมข้าสิ

นังขยะ! นังไร้ค่าเอ้ย!

หลินซูเหยาปรายตามองเสื้อผ้ามองหน้าของหลินเมิ่งเหลียนที่ทำสีหน้าบิด ๆ เบี้ยว ๆ สตรีแบบนี้นะหรือที่จะได้ตบแต่งให้กับแม่ทัพหนุ่มอนาคตไกล   ผัดแป้งเสียหนาจนหน้ากับคอขาวไม่เท่ากัน

ไร้รสนิยมชะมัด ไม่รู้ไอ้แม่ทัพหนุ่มนี่มันชอบไปได้ยังไง

แต่แล้วเสียงตวาดของบิดาบังเกิดเกล้าดังขึ้น

“ซูเหยา! เจ้ากล้าดีอย่างไรถึงทำกิริยาต่ำช้าเช่นนี้!”

ผู้นำตระกูลหลินชี้นิ้วตะโกนเสียงดังด้วยความโกรธเกรี้ยว

“ต่ำช้าหรือ?” 

นางหมุนตัวกลับมาสบตาบิดาสารเลว แววตาไร้ความยำเกรง

คนแบบนี้ไม่คู่ควรให้ข้าเรียกว่าพ่อด้วยซ้ำ สู้ท่านแม่ก็ไม่ได้! ไอ้พ่อห่วยแตกเอ้ย!

“ท่านพ่อ ป้ายตระกูลหลินอันนี้ ข้าไม่ต้องการอีกต่อไป นับตั้งแต่วินาทีนี้เป็นต้นไป ข้าขอประกาศตัดขาดจากตระกูลหลิน! พวกเจ้าและข้าไม่มีสิ่งใดเกี่ยวข้องกันอีก!”

ฉีเจิ้นชังยืนฟังสิ่งที่หลินซูเหยาเอ่ยแล้ว ดวงตาก็ฉายแววประกายเหยียดหยามเพิ่มขึ้นกว่าเดิม ส่งเสริมว่าเขาได้ตัดสินใจถูกต้องแล้วที่เลือกจะแต่งงานกับหลินเมิ่งเหลียนสตรีอันดับหนึ่งมิใช่หลินซูเหยาขยะไร้ค่า

“เจ้ามันก็แค่สตรีไร้ค่าไม่มีสายเลือดเทพบุปผา กิริยามารยาทยังทรามเหมือนพวกบ่าวชั้นต่ำ ตระกูลฉีของข้าไม่ขอเลี้ยงคนแบบเจ้าไว้หรอกนะ! และนั่นก็คือเหตุผลที่เจ้าจะไม่มีวันได้เป็นฮูหยินเอกของข้าได้ หลินซูเหยา”

ฉีเจิ้นชังตวาดอีกรอบ ดวงตามีแต่ความเหยียดหยามเท่านั้น  สตรีแบบนี้หรือ ใครมันจะอยากได้ไปเป็นภรรยา ร่างกายอ่อนแอ แถมยังฝึกฝนไม่ได้ จะส่งเสริมสามีให้เจริญก้าวหน้าได้ยังไง เขาชื่อว่าทั่วทั้งพิภพนี้คงไม่มีใครอยากได้หลินซูเหยาไปเป็นภรรยาอย่างแน่นอน!

“ข้าไร้ค่าแล้วอย่างไร? ข้าไม่ได้ขอข้าวตระกูลพวกเจ้ากิน แล้วข้าก็ไม่ได้อยากเป็นฮูหยินเอกหรอกนะ”

นางยกยิ้มมุมปากอย่างผู้เหนือกว่า ดวงตากลมโตตวัดมองฉีเจิ้นชังด้วยความเหยียดหยามที่รุนแรงกว่าหลายเท่านัก

“แล้วก็... แม่ทัพฉี พี่สาว ข้าขอบใจพวกเจ้าสองคนมากนะที่ช่วยรักกัน จนเอาเศษขยะชิ้นนี้ไปจากข้า กิ่งทองใบหยกช่างเหมาะสมกันดี คนหนึ่งแพศยา อีกคนก็ตระบัดสัตย์ ก็ขอให้รักกันจนไปลงปรโลกเถิด”

“เจ้า...!” หลินเมิ่งเหลียนหน้าถอดสีทันทีเมื่อถูกฉีกหน้าต่อหน้าธารกำนัล ส่วนฉีเจิ้นชังโกรธจนตัวสั่นหน้าดำจนดูไม่ได้

เป็นยังไงล่ะ นังพวกชั่ว น้องสาวตัวเองยังทรยศได้ลง ขอให้กระอักเลือดตายไปเลย!!

หญิงสาวสะบัดหน้า ปล่อยให้ชายเสื้อสีขาวที่เปื้อนเลือดสะบัดพลิ้วไปแบบนั้น นางก้าวเดินออกจากห้องโถงใหญ่โดยไม่หันกลับไปมองเสียงกรีดร้องและเสียงก่นด่าข้างหลัง แม้แผนการหนีไปจากตระกูลหลินของหลินซูเหยาคนก่อนจะมิสำเร็จเพราะจากไปโลกนี้ไปก่อนจะได้มีอิสระ แต่คราวนี้นางที่เป็นธมลวรรณได้สานต่อแผนการนั้นและจะทำให้ปณิธานของหลินซูเหยา สตรีผู้น่าสงสารให้เป็นจริง

ต่อจากนี้ไป จะไม่มีหลินซูเหยาผู้อ่อนแออีกแล้ว

นางแหงนหน้ามองท้องฟ้ากว้าง สูดหายใจเข้าลึก ๆ

“จากนี้ไป... ข้าจะใช้สกุลของท่านแม่ ข้าคือ ฉินซูเหยา”

ทันใดนั้นเอง น้ำเสียงของสิ่งหนึ่งก็ได้ดังขึ้น

[ ติ๊ง! ตรวจพบการเปลี่ยนชะตากรรมอย่างสมบูรณ์ ปลดล็อกระบบตามเงื่อนไขที่กำหนด... ]

[ เปิดใช้งานระบบเทพบุปผาสำเร็จ! ]

[ ยินดีด้วย โฮสต์ฉินซูเหยา ได้รับการปลดล็อกระดับ 1: สวนบุปผาสวรรค์ ]

สิ้นเสียงของระบบ คลื่นพลังงานปราณอันอบอุ่นก็ระเบิดออกจากร่างของฉินซูเหยา บาดแผลภายในที่บอบช้ำถูกเยียวยาในพริบตา พร้อม ๆ กับที่กลิ่นหอมประหลาดโชยสะพัดออกไปทั่วทั้งคฤหาสน์ตระกูลหลิน มันเป็นกลิ่นหอมหวาน ลุ่มลึก และเปี่ยมไปด้วยพลังปราณฟ้าดินที่สะกดให้สรรพสิ่งรอบข้างเงียบงัน... กลิ่นอายที่บ่งบอกว่า ชะตาชีวิตของฉินซูเหยาได้เริ่มต้นขึ้นแล้ว!