ตอนที่ 2 ลบออกจากผังตระกูล

ตอนที่ 2 ลบออกจากผังตระกูล

“ท่านพ่อเจ้าคะ จะปล่อยน้องรองไปแบบนี้หรือ?”

ขณะที่ถามดวงตาของหลินเมิ่งเหลียนก็จดจ้องแผ่นหลังตรงของสตรีที่นางเกลียดชังมาตั้งแต่เด็กอยู่ตลอดเวลา แล้วจมูกของผู้ฝึกปราณแบบนางก็ได้กลิ่นหอมประหลาดโชยเข้ามา จนนางต้องโคจรพลังปราณเพื่อต้านทานเอาไว้โดยมิรู้ตัว

นี่มันกลิ่นหอมอะไร? ทำไมมันถึงแทรกซึมเข้ามาในกายข้าได้

แล้วเหตุใดมันถึงดูไม่เป็นอะไรเลย  ทั้ง ๆ  ที่มันก็ร่างกายอ่อนแอมาตลอด โดนพิษโลหิตไปขนาดนั้นก็สมควรจะลงปรโลกไปแล้วมิใช่หรือ

นังสวะ! ทำไมถึงไม่ตาย ๆ ไป!

ในใจของนางลอบด่าแช่ง แต่ใบหน้าของนางยังคงยิ้มแย้มเหมือนเดิม

“อย่างไรนางก็มีสายเลือดของข้าอยู่บ้าง แม้ข้าจะเกลียดนาง มิชอบมารดาของนาง แต่ก็ช่างเถอะ สภาพร่างกายของนาง… พวกเจ้าก็รู้ดี นางอยู่ได้อีกไม่นานหรอก”

ผู้นำตระกูลหลินตอบกลับมาด้วยน้ำเสียงที่เรียบนิ่ง จนทำให้คนทั้งตระกูลหลินถึงกับต้องหันไปมองผู้นำของตนเองอีกครั้ง เพราะปกติผู้นำตระกูลจะมิค่อยสนใจคุณหนูรองคนนี้สักเท่าไหร่ จนคนทั้งคฤหาสน์ต่างพากันรังแกนาง…

ฉีเจิ้นชังได้ยินสิ่งที่ว่าที่พ่อตาพูดก็พยักหน้าเห็นด้วย

“เหลียนเอ๋อร์ ที่ท่านผู้นำหลินกล่าวก็ถูกต้อง  ปล่อยนางไปเถอะ อย่างไรชื่อเสียงของตระกูลหลิน และตัวเจ้าก็สำคัญกว่าสิ่งใด อย่าไปสนใจขยะเช่นนางเลย”

แม้บุรุษทั้งสองคนจะพูดให้ปล่อยฉินซูเหยาไป  แต่ในใจของหลินเมิ่งเหลียนกลับไม่ยินยอม แต่เพราะอยู่ต่อหน้าคนรัก  นางจึงจำต้องแสร้งทำเป็นคล้อยตาม

“เช่นนั้นเหลียนเอ๋อร์ก็จะเชื่อฟังพวกท่านเจ้าค่ะ” 

ฉีเจิ้นชังกุมมือคนรักเอาไว้ด้วยความอ่อนโยน

แม้ปากเขาจะบอกว่าให้ปล่อยนางขยะซูเหยาไป แต่เพื่อป้องกันเหตุในอนาคตที่อะไรก็เกิดขึ้นได้

“ท่านผู้นำหลินขอรับ ผู้น้อยมีเรื่องอยากจะร้องขอ”

“พูดมาเถิด ชังเอ๋อร์ อย่าได้เกรงใจ”

ชายหนุ่มเงียบลงครู่หนึ่ง ก่อนจะเหลือบไปมองคนรักที่ยืนอยู่ข้างกัน

“ข้าอยากให้ท่านตัดชื่อของหลินซูเหยาออกจากผังตระกูล และลงหลักฐานเป็นลายลักษณ์อักษรให้เรียบร้อย อนาคตของเหลียนเอ๋อร์จะต้องได้เป็นฮูหยินตราตั้ง นางมิควรจะมีชื่อเสียงมัวหมองเพราะเราจัดการได้มิดี”

ผู้นำตระกูลหลินรับฟังแล้วเริ่มใช้ความคิดตาม พบว่าสิ่งที่ชังเอ๋อร์ของเขาเอ่ยมาก็ถูกต้องมีหลักการและเหตุผลรองรับ

“ได้ เอาตามที่ชังเอ๋อร์พูดมา”

ผู้นำหลินปรายตาไปมองพ่อบ้านคนสนิทที่ยืนหลบมุมอยู่

“พ่อบ้านหลิน ได้ยินแล้วใช่หรือไม่” 

“บ่าวทราบแล้วขอรับ บ่าวจะรีบไปจัดการตอนนี้เลย”

บ่าวชราก้มหน้าลง รีบเดินออกไปจัดการตามที่ได้รับมอบหมาย

และคฤหาสน์ร้างขนาดใหญ่ที่อยู่บริเวณตรอกชานเมืองคือจุดหมายใหม่ของฉินซูเหยา แต่ก่อนที่นางจะไปถึงตรงนั้นได้  นางจะต้องไปไถ่ตัว แม่นมจาง และ ลี่เอ๋อร์ สาวใช้คนสนิทของนางที่ตลาดค้าทาสก่อน

ท่ามกลางแสงแดดอันร้อนแรงแต่มีลมเย็น ๆ ของเมืองหลวง ร่างของฉินซูเหยาที่เริ่มแข็งแรงขึ้นเพราะมีระบบก้าวเดินไปตามท้องถนนอย่างมั่นคง อาภรณ์สวมใส่ที่เปื้อนคราบโลหิตดึงดูดสายตาของฝูงชนที่สัญจรไปมาได้อย่างง่ายดาย เสียงซุบซิบนินทาดังขึ้นเป็นระลอกคลื่นไม่ขาดสาย

“ดูนั่นสิ... นั่นคุณหนูรองตระกูลหลินไม่ใช่หรือ? เหตุใดสภาพถึงดูไม่ได้เช่นนั้น”

“ข้าได้ยินมาว่านางถูกถอนหมั้นน่ะสิ! อดีตคู่หมั้นไปแต่งกับคุณหนูใหญ่แทน นางคงตรอมใจจนกระอักเลือด น่าสมเพชจริง ๆ หญิงที่ถูกทิ้งแถมยังไร้ค่าไม่มีสายเลือดเทพ ย่อมถูกเหยียบย่ำเป็นธรรมดา”

ฉินซูเหยาได้ยินทุกถ้อยคำ แต่ฝีเท้าของนางไม่ได้ชะงักเลยแม้แต่น้อย นัยน์ตารวมถึงหน้ายังคงเรียบนิ่ง

น่าสมเพชงั้นหรือ? พวกเจ้าต่างหากที่น่าสงสาร ยอมก้มหัวให้ชะตากรรมที่คนอื่นขีดเขียน โลกนี้มันก็แค่วิถีของปลาใหญ่กินปลาเล็ก... และข้ากำลังจะเป็นปลาตัวที่ใหญ่ที่สุด

ถึงตอนนี้จะยังไม่ใช่ แต่อีกไม่นานหรอก!  คนอย่างข้า ธมลวรรณนักปรุงน้ำหอมอันดับหนึ่งของโลก ไม่มีวันยอมแพ้ชะตาง่าย ๆ แน่นอน

ข้าจะหาผัว ข้าจะรวย ข้าจะใช้ชีวิตอย่างมีความสุขให้ไอ้พวกสารเลวพวกนั้นมันกระอักเลือดตายไปเลย!

นางเดินตรงเข้าสู่ตลาดค้าทาสทางทิศใต้ทันที จุดประสงค์เดียวในตอนนี้คือการนำตัวคนของมารดากลับคืนมา

ทันทีที่ก้าวเท้าเข้าไปในตลาดค้าทาสขนาดใหญ่ กลิ่นอายความหดหู่ก็พัดมาในทันทีพนักงานหญิงผู้หนึ่งที่แต่งกายด้วยผ้าไหมเนื้อดีทำหน้าที่ต้อนรับลูกค้าตวัดสายตามองฉินซูเหยาตั้งแต่หัวจรดเท้า เมื่อเห็นคราบเลือดและเนื้อผ้าหยาบ ๆ นางก็เบ้ปากพลางยกผ้าเช็ดหน้าขึ้นมาปิดจมูกทันที

“ประเดี๋ยวก่อน! ที่นี่คือสถานค้าทาสระดับสูงของเมืองหลวง ไม่ใช่ที่ที่ขอทานหรือหญิงบ้าจะเข้ามาเดินเล่นได้ ออกไปเสีย!” พนักงานหญิงคนนั้นเอ่ยเสียงแหลมสูง เจตนาส่งเสียงดังเพื่อให้ทาสและลูกค้าคนอื่นๆ หันมามองและหัวเราะเยาะ

ฉินซูเหยาหยุดยืนนิ่ง ดวงตากลมโตตวัดมองหญิงตรงหน้าด้วยสายตาที่ทำให้อีกฝ่ายถึงกับขนลุกซู่โดยไม่ทราบสาเหตุ นางไม่เพียงไม่หลบสายตา แต่กลับก้าวเข้าหาด้วยท่าทีไม่เกรงกลัวเหยียดหยาม ับทุกคนได้ตลอดเวลา

“เปิดประตูกำทำการค้า แต่กลับใช้สุนัขเฝ้าประตูที่แยกแยะระหว่าง เงิน กับ เศษขยะ ไม่เป็นเช่นนี้ หอค้าทาสแห่งนี้คงใกล้ถึงกาลล่มสลายแล้วกระมัง”

นางเอ่ยเสียงดัง ๆ ให้พวกพนักงานที่มองนางด้วยสายตาเหยียดยามได้รู้ เผื่อว่าเจ้าของหอการค้ามันจะได้ยินบ้าง

“เจ้ากล้าดีอย่างไรมาว่าข้าเป็นสุนัข! สภาพเช่นนี้จะมีปัญญาซื้อใครได้!”

พนักงานหญิงนิ่วหน้าด้วยความโกรธ ตั้งแต่ได้ทำงานในหอค้าทาส นางก็ไม่เคยโดนใครดูถูกแบบนี้มาก่อน! แล้วนังนี่มันเป็นใคร?! ถึงบังอาจมาด่าทอนางว่าเป็นสุนัข!

ตึง!

ถุงเงินหนัก ๆ ที่เต็มไปด้วยก้อนทองคำ ซึ่งเป็นสินเดิมส่วนหนึ่งของมารดาที่หลินซูเหยาคนเก่าแอบไปขโมยมาเก็บไว้ ซึ่งแผนการทุกอย่างถูกตระเตรียมไว้ดีแล้ว แต่แค่นางคงไม่ได้คิดว่าตระกูลหลินจะทำกับนางได้ถึงขนาดนั้น

กระแทกลงบนโต๊ะไม้อย่างแรง เสียงนั้นทำเอาพนักงานหญิงคนดังกล่าวเบิกตากว้างเท่าไข่ห่าน มองใบหน้าของหลินซูเหยาด้วยแววตาเคลือบแคลงใจ

สตรีนางนี้แต่งกายก็ดูผ้าหยาบ ๆ แต่เหตุใดมีก้อนทองได้ด้วย?

ฉินซูเหยาจ้องอีกฝ่ายกลับด้วยแววตาไม่ยอมอ่อนข้อเช่นเดียวกัน

มองข้าขนาดนี้คงสงสัยมากกระมังว่าข้ามีเงินมากมายขนาดนี้ได้ยังไง

หึ พวกตาต่ำ ดูคนแต่ภายนอก!

“ข้ามาไถ่ตัวจางเมี่ยวและฉินลี่เอ๋อร์ ทาสในเรือนตระกูลหลินที่พวกเจ้าเพิ่งรับซื้อมา”

ฉินซูเหยายกมือขึ้นกอดอก มุมปากหยักลึกเป็นรอยยิ้มเหยียด

“เงินก้อนนี้ก็คงมากพอจะไถ่ตัวคนของข้าได้พร้อมกัน... ทีนี้จะพาคนที่ข้าต้องการออกมาได้หรือยัง?”

แววตาที่จริงจังและกลิ่นอายที่เต็มไปด้วยเจตนาสังหาร ทำให้พนักงานหญิงถึงกับหน้าถอดสี ในใจเกิดความรู้สึกหวาดกลัวสายหนึ่งขึ้นมา  จึงรีบคว้าถุงทองคำแล้วรีบไปประสานงานกับพนักงานคนอื่นในหอค้าทาสทันที

ไม่ถึงหนึ่งเค่อ แม่นมจางและลี่เอ๋อร์ในสภาพบอบช้ำก็ถูกประคองออกมา ทันทีที่ทั้งสองเห็นฉินซูเหยา น้ำตาก็ไหลพรากด้วยความตื้นตัน ฉินซูเหยาก้าวเข้าไปกุมมือของพวกนางไว้แน่น ก่อนจะหันไปตวัดสายตามองพนักงานหญิงและผู้คนที่แอบมองอยู่รอบ ๆ

“จำใส่หัวของพวกเจ้าเอาไว้ โลกนี้มันปลาใหญ่กินปลาเล็กก็จริง...”

ฉินซูเหยาไล่มองหน้าคนแต่ละคนที่ยืนอยู่ตรงนั้น

“แต่วันนี้พวกเจ้าจงจำชื่อของข้าไว้ให้ดี ข้าชื่อ ฉินซูเหยา หากเจอข้าอีกในคราหน้าก็อย่าริอาจมาทำตัวหยิ่งยโสต่อหน้า!”

หลังจากอารมณ์เสียที่หอค้าทาสเฮงซวยเสร็จ ซูเหยาก็พาคนสำคัญทั้งสองไปรักษาที่โรงหมอท่านหนึ่ง จึงพบว่าทั้งสองมิได้เป็นอันใดมาก แค่มีร่องรอยการถูกทุบตีบ้างก็เท่านั้น

นางจึงให้ท่านหมอทำแผลและขอเทียบยาต้มสำหรับไว้บำรุงกายให้ทั้งสองคน ก่อนจะพากันเดินมาที่คฤหาสน์ร้างตรงตรอกชานเมือง