All Chapters of POTTER ซีรีย์ 1 | รักสุดท้ายของนายสารเลว: Chapter 41 - Chapter 50

....“เอาจนได้นะมึง!”เสียงของได้เคย์มันทักทายไอ้โฟร์คกับพวกเพื่อนๆของมันที่กำลังเดินเข้ามาในห้องวีไอพีที่พวกผมจัดเตรียมไว้เป็นพิเศษตอนแรกพวกผมก็ตั้งใจจะยกเลิกงานของพวกมัน แล้วคืนมัดจำมันไป แต่พวกมันเสือกไม่ยอม เพราะมันเสียเงินจ้างพวกผู้หญิงมาแล้วแล้วที่สำคัญ มันอยากมันส์กับสาวๆจนยอมจ่ายเงินจ้างการ์ดมาเพิ่มหน้าผับ แล้วรับปากว่าถ้ามีอะไรเกิดขึ้นมันจะรับผิดชอบทุกอย่างเอง ก็พ่อมันใหญ่หนิ มันจะไปกลัวอะไร เอาเป็นว่าผมจะไม่พูดอะไรมาก ถ้าทุกคนเห็นการกระทำของมัน พวกผมจะกลายเป็นคนดีขึ้นมาทันที เพราะพวกมันโคตรเหี้ย!!“มุมนี้แม่ง!! โคตรเจ๋ง”ไอ้บอสมันพูดขึ้นมาพร้อมกับยืนมองสาวสวยผ่านกระจกบานใหญ่ ผมบอกแล้วไงว่าตรงนี้มันโคตรวีไอพี มีห้องรองรับยิ่งกว่าโรงแรมหรูซะอีก ไม่ต้องเสียเวลาไปเปิดห้องให้ยาก“เชี่ย!! มึงไปหามาจากไหนวะ งานดีทั้งนั้น เปิดห้องเลยได้มั้ยวะ”ไอ้บอสมันเริ่มอยู่ไม่นิ่ง เมื่อสาวๆเดินเปลือยเปล่าเข้ามาในห้อง ฟังไม่ผิดหรอกครับ ผู้หญิงที่เข้ามาแทบจะไม่ใส่อะไรเลย แล้วแต่ละคนก็มีแต่พริตตี้ตัวท็อปทั้งนั้น “มึงรีบเหรอ”ไอ้โฟร์คมันพูดขึ้นมาพร้อมรอยยิ้มที่โคตรร้ายกาจ ก็ไอ้นี่มันเสือตัวพ่อ

.....ปึก!!!พอตเตอร์วางแก้วเหล้ากระทบโต๊ะเสียงดัง จนคนที่กำลังเข้าด้ายเข้าเข็มหันมามองเขาเป็นตาเดียว“เป็นเหี้ยอะไรของมึงวะ กูตกใจหมด!!”บอสโวยวายเสียงดังแล้วกอดปลอบขวัญเด็กสาวที่นั่งอยู่บนตักด้วยท่าล่อแหลม “แล้วทำหน้าเหี้ยอะไร อย่างกับคนโดนเมียทิ้ง”คนถามก็จี้ซะถูกปม ทำเอาคนที่กำลังหงุดหงิดหัวร้อนขึ้นไปอีก โดนเมียทิ้งอย่างนั้นเหรอ พอตเตอร์คิดตามคำพูดของบอส แต่ยิ่งคิดก็ยิ่งหัวร้อนขึ้นไปอีก จนต้องยกแก้วเหล้าขึ้นมาดับความร้อนที่กำลังพลุกพล่านไปทั้งตัว“แล้วตกลงเป็นอะไรวะ ถ้าเงี่xxทำให้ไม่ไปปลดปล่อย มานั่งแดกเหล้าอยู่ทำไม”บอสแนะนำเพื่อนด้วยความหวังดี ดีกว่ามานั่งทำหน้าตาเบื่อโลกอยู่แบบนี้“หุบปากแล้วหันไปสนใจเด็กมึงโน่น!”พอตเตอร์พูดออกไปด้วยท่าทางอารมณ์เสีย ตอนนี้ในหัวของเขามีแต่หน้าตาซื่อบื้อและเรือนร่างที่อยู่ในชุดเซ็กซี่นั่น ยิ่งคิดก็ยิ่งทำให้เขาหงุดหงิดจนแทบจะควบคุมตังเองไม่ได้ และตอนนี้เหล้าเท่านั้นที่จะช่วยเขาได้ “ตามใจ งั้นกูไปปลดปล่อยก่อน ถ้าไอ้โฟร์คกลับมา บอกมันโทรหาเด็กมันด้วย”พอพูดจบ บอสก็ลุกขึ้นจูงมือหญิงสาวไปยังห้องที่เปิดไว้ทันที แต่ก็ยังมีอีกหลายคู่ที่กำลังนั่งนัวเน

.....“ไม่ต้องมาห้าม ยังไงก็โดน โทษฐานที่ทำให้ฉันคลั่ง”พอตเตอร์พูดออกมาเสียงเข้ม แล้วเน้นย้ำคำพูดว่าเขาเอาจริงไม่ใช่แค่ขู่ด้วยการสอดนิ้วเข้าไปในร่องรักที่คับแน่น แล้วเริ่มขยับเข้าออกทันที“อ่ะ!!!”ร่างบางเกร็งกระตุกเมื่อมีสิ่งรุกล้ำเข้ามาโดยไม่ทันตั้งตัว“อ้าส์!!! รัดแน่นชิป!!”พอตเตอร์คำรามออกมาอย่างพอใจ แล้วขยับนิ้วเข้าออกในจังหวะที่ร้อนแรงตามอารมณ์ที่พุงพล่านผสมกับความเมาสายตาคมจับจ้องที่นิ้วของตัวเองที่กำลังผุดเข้าออกในร่องสีสดอย่างพอใจ ขนาดนิ้วยังตอดถี่และฟินขนาดนี้ ถ้าดุ้นของเขาจะขนาดไหน คิดได้เช่นนั้น..เขาก็ถอดนิ้วออกมาจากร่องอุ่นแล้วลุกขึ้นยืนเต็มความสูง พร้อมกับจัดการเสื้อผ้าของตัวเองอย่างรีบร้อนพรึบ!!หลังจากจัดการเสื้อผ้าของตัวเองเสร็จ เขาก็ดันร่างบางติดผนังแล้วบดเบียดร่างกายเข้าหาร่างของเธอพร้อมประจูบอย่างหนักหน่วง ทุกอย่างมันเกิดขึ้นเร็วจนน้ำหวานไม่ทันตั้งตัว ร่างเล็กสะดุ้งตื่นเมื่อเขาขบฟันลงที่ต้นตอของเธออย่างแรง เธอรับรู้ได้ถึงความป่าเถื่อนที่เพิ่มขึ้นเรื่อยๆหลังจากจัดการสิ่งกรีดขวางออกไป มือหนาก็จับขาเรียวขึ้นมาเกี่ยวเอว อีกข้างจับแก่นกายใหญ่มาจ่อที่ปากทางรักแล้วกร

......น้ำหวานก้าวเดินออกมาจากห้องนอนของพอตเตอร์ด้วยท่าทางประหม่า เมื่อภาพเหตุการณ์ก่อนหน้านี้ยังติดอยู่ในหัวของเธออยู่เลย “มานี่!!”ทันทีที่เห็นร่างบางก้าวออกมาจากห้อง พอตเตอร์ก็ออกคำสั่งทันที “ฉันจะกลับแล้ว ป่านนี้แม่คงเป็นห่วงแย่”น้ำหวานพูดออกไปเสียงเบา ตอนนี้เธอไม่แน่ใจกับอารมณ์ของเขาเท่าไหร่ ไม่รู้ว่าจะดีหรือจะร้าย “ฉันบอกให้มานี่!!”พอตเตอร์เริ่มสั่งเสียงเข้มแล้วมองคนตัวเล็กด้วยสายตาดุดัน เพียงแค่คิดภาพที่เธอใส่เสื้อของเขาออกไปโดยไม่ใส่ชุดชั้นในก็ทำให้เขาคลั่งขึ้นมาทันที คิดจะโชว์ให้คนเห็นหมดเลยหรือไง “มีอะไรเหรอ”น้ำหวานถามออกพร้อมกับก้าวเดินไปหาชายหนุ่มที่นั่งอยู่โชฟาตัวเดียวกันที่เธอกับเขาเคยทำเรื่องอย่างว่า ใบหน้าสวยร้อนผ่าวขึ้นมาทันที ที่นึกถึงเหตุการณ์ในวันนั้น หมับ!!ทันทีที่หญิงสาวเดินมา มือหนาก็ฉุดกระชากร่างเล็กให้นั่งลงที่ตักของเขาทันทีOxO!!“จะทำอะไร”น้ำหวานถามออกไปด้วยท่าทางตื่น ขณะที่เขาเลื่อนมือขึ้นมาปลดกระดุมเสื้อเม็ดบนของเธอออกอย่างรวดเร็ว“อยู่นิ่งๆ!!”เขาบอกเสียงเข้มขณะที่ใช้มือรวบผมยาวไปไว้ข้างหลังอย่างเบามือ อย่างที่ไม่เคยทำมาก่อน ตึก!! ตึก!! ตึก!!น้ำหว

......ฟู่ววว!!น้ำหวานพ่นลมหายใจออกมาอย่างโล่งอก หลังจากเสียงสัณญาณหมดเวลาดังขึ้น เธอรีบจับมือหนาออกจากต้นขาของเธอทันที ทำให้คนขี้แกล้งหันมามองหน้าเธอด้วยสายตาไม่พอใจ แต่ก็ยอมทำตามอย่างขัดไม่ได้ เพราะนักศึกษาเริ่มลุกขึ้นออกจากที่นั่งจึงทำให้เขาทำอะไรไม่สะดวก“หายเจ็บหรือยัง?”พอตเตอร์ถามขึ้นมาเสียงเรียบ แต่คำถามของเขาทำเอาคนฟังแทบหยุดหายใจ แล้วหันมองซ้ายมองขวากลัวว่าจะมีใครมาได้ยินคำพูดห่ามๆของเขา “ตอบ!!”เขาถามย้ำเสียงเข้มแล้วลุกขึ้นยืนเต็มความสูง “เอ่อ..ยัง”น้ำหวานตอบไปเสียงเบา พร้อมเก็บข้าวของใส่กระเป๋าด้วยท่าทางเขินอาย อยู่ๆก็มาถามกันตรงๆแบบนี้ มันก็เขินเหมือนกันนะ แต่ถ้าเธอตอบว่าหายแล้ว เขาจะทำแบบนั้นกับเธออีกงั้นเหรอ ไม่เอาหรอกนะ เดินแบบนั้นมันลำบากจะตาย น้ำหวานได้แต่ถกเถียงกับตัวเองอยู่ในจน“แน่ใจ?”พอตเตอร์เลิกคิ้วถามด้วยสายตาจับผิด และพร้อมที่จะลงโทษคนโกหก ส่วนน้ำหวานได้แต่กลืนน้ำลายเหนียวลงคออย่างฝืดเคือง กลัวเขาจะรู้ว่าเธอกำลังโกหกอยู่ เธอก้มหน้าไม่สบตาเขา กลัวว่าเขาจะจับพิรุธได้ “ถ้าจับได้ จะลงโทษยังไงดี เดินขาถ่างอีกรอบเป็นไง”เขาพูดออกมาพร้อมกับมองคนตัวเล็กที่นั่งก้มห