All Chapters of POTTER ซีรีย์ 1 | รักสุดท้ายของนายสารเลว: Chapter 21 - Chapter 30

สายของวันต่อมา...ผมเดินเข้าไปนั่งหลังห้องหลังจากที่อาจารย์เข้าสอนแล้ว ผมเลือกนั่งลงที่ว่างข้างๆไอ้ภีมอย่างเลี่ยงไม่ได้ เพราะเพื่อนผมยังไม่ไม่มีใครมาสักคน ถ้าวันนี้แม่ผมไม่โทรมาปลุก ผมคงไม่มานั่งอยู่ตรงนี้หรอก หึ!! เซ็งแต่เช้าเลย ช่วงนี้ผมรู้สึกเหมือนถูกควบคุมความประพฤติยังไงก็ไม่รู้พอผมมองไปข้างหน้าสายตาผมก็ไปสะดุดกับยัยเฉิ่มที่กำลังนั่งฟังอาจารย์สอนอย่างตั้งใจ ผมยกยิ้มที่มุมปากอย่างร้ายกาจในหัวจินตนาการไปถึงเรือนร่างเนียนนุ่มและร่องรักที่คับแน่นของเธอ เพียงแค่คิดลูกชายที่อยู่ในกางเกงก็กระตุกทันที “เห้ย!! ลบโพสต์ได้ไงวะ สรุปใครชนะประมูล”เสียงของไอ้ภีมมันบ่นออกมาอย่างหัวเสีย แค่ได้ยินคำว่าประมูลผมก็พอจะเดาออกว่ามันพูดถึงเรื่องอะไร ต้องเป็นเรื่องของยัยเฉิ่มแน่ๆ พอพูดถึงเรื่องนี้ผมเองก็สงสัยเหมือนกัน เพราะหลังจากที่ผมลงประมูลด้วยยอดที่สูงลิ่ว โพสต์นั้นก็ถูกลบออกไปทันที ซึ่งมันน่าแปลกมาก มันเหมือนกับว่าเธอรู้ว่าเป็นผม ก็เลยเลือกที่จะลบโพสต์ หรือผมคิดไปเองวะ ~~~ เสียงหมดเวลาดังขึ้นมา นักศึกษาทุกคนรีบเก็บกระเป๋าออกไปอย่างรวดเร็ว เหลือแค่ผมที่คุยกับกลุ่มเพื่อนไอ้ภีมเรื่องปาร์ตี้ที่จะถึง

...“ไม่ไหวแล้ว!! เอาเสร็จค่อยคุยกัน!!”พอตเตอร์กัดฟันพูดออกมาด้วยน้ำเสียงแหบพล่า เขาพยายามข่มอารมณ์สุดๆเพื่อไม่อารมณ์ดิบในตัวให้ปะทุขึ้นมา ทั้งๆที่อยากจะกระชากเสื้อผ้าของเธอให้ขาดล่อนแล้วจับเธอแหกขาอัดกระแทกใส่ร่างของเธอให้หน่ำใจ โทษฐานที่ทำให้เขาอารมณ์ค้างตั้งแต่เมื่อคืนแต่จิตใต้สำนึกอันน้อยนิดบอกให้เขาทะนุถนอมเธอสักนิด เพราะเธอยังใหม่อยู่สำหรับเรื่องเซ็กส์ ถ้าขืนเขาทำรุนแรงไปมีหวังเธอได้นอนซมไปหลายวันแน่ แล้วที่สำคัญ..เพื่อนรักของเขารอครอบครองเธออยู่ จะทำให้เธอยับเยินไม่ได้ “อย่าทำอะไรฉันเลยนะ..ได้โปรด!!”น้ำหวานพยายามอ้อนวอนสุดชีวิต เผื่อจะดึงสติเขาได้บ้าง แล้วเธอก็ต้องใช้ความพยายามเป็นอย่างมากในการควบคุมร่างกายตัวเองไม่ให้เคลิ้มไปกับสัมผัสของเขา เหมือนเมื่อคืน เพราะถ้าเป็นแบบเมืื่อคืนเธอต้องเสร็จเขาแน่ๆ“นายกำลังเข้าใจผิด ฉันไม่ได้ขายตัว..อ่ะ!!”เสียงอ้อนขาดหายไปกลายเป็นเสียงครางกระเส่าเข้ามาแทน ร่างบางกระตุกสั่น หน้าอกอวบที่อยู่ใต้ชุดสวยเอ่นขึ้นสูง เมื่อคนเอาแต่ใจลุกล้ำเนินอวบอย่างรวดเร็ว แล้วยังใช้นิ้วนวดคลึงเม็ดเสียวปลุกเล้าอารมณ์ให้เธออย่างช่ำชอง จนคนอ่อนประสบการณ์เริ่มอ่อ

—-สายของวันต่อมา—-@ น้ำหวาน“อ่ะ!!”ฉันส่งเสียงออกมาด้วยท่าทางเจ็บปวด นี่แค่พลิกตัวเองนะ ทำไมมันถึงปวดร้าวไปทั้งตัวแบบนี้ โดยเฉพาะตรงนั้น ฉันค่อยๆลืมตัวขึ้นแล้วมองดูไปรอบๆห้อง แล้วก็พบว่าฉันนอนอยู่ในห้องของฉันOxO!! ฉันดีดตัวลุกขึ้นทันที ที่นึกขึ้นได้ว่าฉันมาอยู่ที่ห้องได้ยังไง ฉันยกมือนวดขมับแล้วคิดทบทวนเรื่องที่เกิดเกิดขึ้น อยู่ๆร่างกายฉันก็ร้อนลุ่มขึ้นมาเมื่อนึกถึงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเมื่อคืน ฉันโดนพอตเตอร์ข่มขืน.. เขารังแกฉัน ทำไมเขาต้องทำแบบนี้ด้วย ฉันพยายามสลัดความคิดออกจากหัวและฉันภาวนาให้มันเป็นเพียงแค่ความฝัน “ตื่นแล้วเหรอลูก”เสียงแม่ของฉันดังขึ้นมาทำให้ฉันได้สติ“ค่ะ..แล้วหนูกลับมาที่นี่ได้ยังคะ”“พอตเตอร์เขามาส่งลูกหน่ะ”แม่ตอบฉันพร้อมรอยยิ้ม แววตาของแม่ดูมีความสุขเวลาพูดถึงพอตเตอร์ ต่างจากฉันที่จุกหน่วงที่ใจทุกครั้งที่นึกถึงเขาแต่เอ๊ะ!! เมื่อกี้แม่บอกว่าพอตเตอร์มาส่งฉันอย่างเหรอ เขามาส่งฉันทำไม..ในเมื่อเขาเป็นคนรังแกฉัน แล้วทำไมฉันถึงไม่รู้สึกตัวเลย ที่สำคัญ..เขาคุยอะไรกับแม่ฉันบ้างตอนที่เขามาส่งฉัน“ทำไมถึงได้ดื่มจนเมาขนาดนั้นหล่ะลูก ถ้าพอตเตอร์ไม่มาส่ง หนูจะเป็นยังไ

....พรึบ!!ตากลมโตกวาดมองไปรอบๆห้องหรูด้วยท่าทางตื่น เมื่อไฟดับลงโดยไม่ทันตั้งตัว ตอนนี้มีเพียงแสงไฟสลัวจากจอใหญ่ที่ทำให้เธอมองเห็นลางๆ แต่อีกใจ..เธอก็แอบโล่งใจอยู่ไม่น้อยที่มองไปไม่เห็นอาเธอร์กับแฟนหนุ่ม เพราะนั่นหมายถึงพวกเขาก็คงจะไม่เห็นพวกเธอเช่นกัน“หอมจัง!”เสียงพูดเสียงกระเส่าอยู่ที่หัวไหล่ของเธอ แต่เขาไม่หยุดอยู่แค่นั้น จมูกโด่งเลื่อนมาเรื่อยๆจนถึงซอกคอขาว ส่วนมือของเขายังคงกอดรัดเอวของเธอไว้แน่น “ปล่อยฉันนะคะ ฉันจะดูหนัง!”เธอบอกออกไปด้วยท่าทางแง่งอนแล้วเอียงคอหลบสัมผัสของเขา“ก็ดูไปสิ”ชายหนุ่มบอกเสียงกระเส่า มือไม้เริ่มอยู่ไม่นิ่ง“จะดูได้ยังไงคะ ในเมื่อคุณยังกอดฉันอยู่แบบนี้”“ก็แค่กอด ไม่ได้ปิดตาไว้สักหน่อย”เขาพูดออกไปอย่างน่ามึนพร้อมกับเลื่อนมือไปลูบไล้ต้นขาเรียวจนมาหยุดที่มุมสามเหลี่ยมตรงหว่างขา ถึงมองไม่เห็นแต่เขาก็รู้จักทุกซอกทุกมุมในร่างกายของเธอ แล้วก็รู้ด้วยว่าจะยังไงให้เธอหายงอน“อย่า!! คุณเคย์!!”เธอห้ามเขาเสียงเบาลงและพยายามปัดมือปลาหมึกออกจากตรงนั้นของเธอ ถึงแม้หัวใจจะเริ่มอ่อนไหวไปกับเขาแล้วก็ตาม“อย่าเสียงดังสิ เดี๋ยวคนอื่นก็ได้ยินหรอก”“คุณก็ปล่อยฉันลงสิ”เธอ

.....หลังจากที่เดลต้าพาไปตรวจดูความเรียบร้อยข้างล่างเสร็จ น้ำหวานก็กลับขึ้นมาทำบัญชีต่อด้วยความสบายใจ เพราะโชคดีที่ผู้ชายพวกนั้นกลับไปหมดแล้ว ถ้าขืนพวกเขายังอยู่ เธอคงไม่มีสมาธิทำงานแน่ๆขณะที่เธอกำลังก้มหน้าก้มตาทำบัญชี จนใกล้จะเสร็จ ก็มีเสียงของใครบางคนก็ดังขึ้นมา น้ำหวานละสายตาจากงานตรงหน้า แล้วเงยหน้ามองหญิงสาวตที่ยืนอยู่ด้วยความสงสัย แต่พอรู้ว่าเธอเป็นใคร ใบหน้าสวยก็ฉีกยิ้มให้อย่างเป็นมิตร“ทำอะไรอยู่เหรอคะ”หญิงสาวถามพร้อมรอยยิ้มสดใส เหมือนชุดสีหวานที่เธอใส่มา ช่างสดใสเข้ากับใบหน้าของเธอเหลือเกิน “ทำบัญชีค่ะ”น้ำหวานตอบด้วยน้ำเสียงอ่อนหวานสมชื่อและยิ้มให้หญิงสาวที่เคยเจอมาก่อนแล้ว“ทำบัญชีของร้านเหรอคะ”“ค่ะ”“เก่งจังเลยค่ะ”หญิงสาวเอ่ยชมด้วยน้ำเสียงจริงใจ“ก็ไม่เก่งขนาดนั้นหรอกค่ะ”คนโดนชมเอ่ยบอกไปด้วยท่าทางเขิน“หนูขอนั่งด้วยคนได้มั๊ยคะ คุณเคย์บอกให้หนูขึ้นมารอบนนี้ แต่หนูไม่มีเพื่อน”หญิงสาวบอกไปตามตรง แต่พอเห็นแววตาครุ่นคิดของรุ่นพี่ตรงหน้า เธอก็เลยพูดขึ้นมาอีก..“หนูจะนั่งเฉยๆ ไม่รบกวนแน่นอนค่ะ”หญิงสาวบอกไปด้วยท่าทางน่ารัก น้ำหวานได้แต่เอ่ยชมความน่ารักของเธอในใจ แล้วแอบมองใบหน