Todos los capítulos de ลมพัดหิมะโปรย มิอาจลบเลือนฝันวันวาน: Capítulo 11 - Capítulo 20

"แหวะ!"เมื่อเห็นเขาทำแบบนั้น บางคนถึงกับเกือบจะอาเจียนออกมา"ผู้บังคับบัญชา คุณกินเถ้าอัฐิเข้าไปได้ยังไงกัน""ต่อให้คุณจะเสียใจแค่ไหน ก็ทำแบบนี้ไม่ได้นะ!"คนที่เหลือต่างพากันเบือนหน้าหนีเช่นกัน ไม่กล้ามองอีกมีเพียงฉินหวั่นอวี้ที่จ้องหน้าเขาตาไม่กระพริบ อยากรู้ว่าเขาจะมีปฏิกิริยาอย่างไรเพราะเธอก็อยากรู้เหมือนกันว่า นั่นใช่เถ้าอัฐิลูกของซ่งจืออวิ้นจริง ๆ หรือเปล่า!ลู่อวิ๋นกุยชิมรสชาติแล้ว พบว่านั่นไม่ใช่รสชาติของเถ้าอัฐิแน่นอน!"มันคือแป้งสาลี! ไม่ใช่เถ้าอัฐิ มันคือแป้งสาลี!"เขาชูโถขึ้นด้วยความตื่นเต้น แล้วทุ่มลงกับพื้นอย่างแรง ผงแป้งสีขาวกระจายเกลื่อนเต็มพื้นคนอื่น ๆ ก็รีบก้มลงไปดม แล้วพบว่าเป็นแป้งสาลีจริง ๆทุกคนต่างรู้สึกโล่งอก "ตกใจหมดเลย ทำเราตกใจหมด""ผู้บังคับบัญชา ดูท่าพี่สะใภ้จะล้อคุณเล่นอีกแล้วนะครับ แต่ว่ามุกนี้เล่นแรงไปหน่อยนะ จะแช่งลูกตัวเองได้ยังไง""งั้นก็แสดงว่าลูกของคุณยังไม่ตายน่ะสิ งั้นงานเลี้ยงครบเดือนก็จัดต่อได้แล้วใช่ไหม"ฉินหวั่นอวี้อุ้มลูกไว้ ในใจเต็มไปด้วยความผิดหวังทีแรกคิดว่าลูกของซ่งจืออวิ้นจะถูกลู่อวิ๋นกุยฆ่าตายเองกับมือเสียอีก ไม่คิดเลย

พอพยาบาลพูดจบ ก็เดินจากไปโดยไม่หันกลับมามองอีกลู่อวิ๋นกุยไม่เชื่อ พุ่งตัวไปตามหาที่ห้องพักผู้ป่วย แต่ไม่ว่าจะหาอย่างไรก็กลับไม่พบแม้แต่เงาของซ่งจืออวิ้นเขาหยิบโทรศัพท์มือถือออกมาโทรหาเธออย่างลนลาน แต่ก็ยังคงไม่มีคนรับสายตามเคยฉินหวั่นอวี้ข่มความตื่นตูมในใจไว้ พูดเสียงเบาว่า "บางทีเธออาจจะกลับบ้านไปแล้วหรือเปล่าคะ"ลู่อวิ๋นกุยจึงรีบกลับบ้านไปราวกับคนเสียสติซ่งจืออวิ้นไม่อยู่!เขาพุ่งขึ้นไปชั้นบน และพบกระเป๋าเดินทางใบหนึ่งข้างในมีของที่ซ่งจืออวิ้นจัดเก็บไว้ตั้งนานแล้ว มีทั้งเสื้อผ้าที่ซื้อไว้ให้ลูก และชุดที่เธอชอบที่สุดสองสามชุดของใช้ส่วนตัวสำหรับอาบน้ำก็ยังอยู่ครบดูไม่เหมือนคนหนีออกจากบ้านเลยสักนิดแต่เธอก็ไม่กลับมาเสียที ไม่ได้อยู่ที่สถานพยาบาลด้วย ตกลงว่าเธอไปไหนกันแน่ ลู่อวิ๋นกุยกลัวว่าจะเกิดเรื่องขึ้นกับเธอ จึงสั่งให้ลูกน้องรีบส่งคนออกไปตามหาทันทีคืนนั้นทั้งคืน ลู่อวิ๋นกุยไม่ได้นอนเลย พอเห็นเขาใส่ใจซ่งจืออวิ้นขนาดนี้ ในใจฉินหวั่นอวี้ก็โกรธจนแทบทนไม่ไหวเธอจงใจทำให้เด็กร้องไห้ หมายจะเรียกร้องความสนใจจากลู่อวิ๋นกุยแต่เขากลับตวาดใส่เธออย่างรำคาญ "ฉินหวั่นอวี้

ลู่อวิ๋นกุยผิดหวังในตัวเธอสุด ๆ "ฉินหวั่นอวี้ ทำไมต้องโกหกผมด้วย! คุณรู้ไหมว่าเพราะคุณโกหกผม ผมถึงได้ทำร้ายลูกของผมกับจืออวิ้นจนตายด้วยมือตัวเอง!""ฉัน..."ฉินหวั่นอวี้รู้ดีว่าไม่มีทางแก้ตัวได้อีกแล้ว จึงได้แต่ร้องไห้ "ฉันไม่ได้ตั้งใจนะคะ เธอเป็นฝ่ายหาเรื่องฉันก่อน! ฉันโมโหมากถึงได้แบบนั้น! ฉันไม่ได้ตั้งใจจริง ๆ นะ อวิ๋นกุย คุณเข้าใจฉันใช่ไหม คุณก็รู้ว่าฉันไม่ใช่คนเจ้าแผนการแบบนั้น ฉันไม่รู้ว่าเรื่องมันจะกลายเป็นแบบนี้!""คุณไม่รู้เหรอ" ลู่อวิ๋นกุยหัวเราะเยาะ "ที่แท้สิ่งที่จืออวิ้นพูดก็เป็นความจริง เธอบอกว่าเธอไม่ได้ทำ มันคือเรื่องจริง"จู่ ๆ ก็เหมือนนึกอะไรขึ้นได้ ลู่อวิ๋นกุยหันไปมองเธอ "ผมถามคุณหน่อย เมื่อคืนนี้คุณได้รับสายบ้างไหม""รับค่ะ" ฉินหวั่นอวี้สูดหายใจเฮือก แล้วเอ่ยเสียงเรียบ "คุณกำลังเล่นกับลูกอย่างมีความสุข ฉันแค่ไม่อยากให้คนพวกนั้นมารบกวนคุณตอนดึกขนาดนั้น ฉันจะไปรู้ได้ยังไงว่าสายพวกนั้นเกี่ยวข้องกับซ่งจืออวิ้น ถ้ารู้แต่แรก ฉันต้องรับสายแน่ ๆ ไม่กดตัดสายหรอกค่ะ!""คุณยังจะมาแก้ตัวน้ำขุ่น ๆ อีก!"ลู่อวิ๋นกุยผิดหวังในตัวเธอหมดแล้ว ตอนนี้เขาไม่อยากแม้แต่จะชายตามองเธอ

"ได้เลย ในที่สุดตอนนี้ฉันก็ตาสว่างเห็นนิสัยคุณแล้ว"ฉินหวั่นอวี้ส่ายหน้า พูดทั้งน้ำตาว่า "คุณนึกเสียใจทีหลังแล้วใช่ไหมล่ะ คุณเสียใจที่ตอนแรกมาคบกับฉันใช่ไหม ซ่งจืออวิ้นหย่ากับคุณไปตั้งสองรอบแล้ว! แต่ช่วงเวลาหกปีนี้ ฉันคอยอยู่เคียงข้างคุณมาตลอด! ลู่อวิ๋นกุย คุณรู้ไหมว่าพรวันเกิดของฉันคืออะไร? ฉันก็แค่อยากแต่งงานจดทะเบียนสมรสกับคุณ แค่อยากเป็นภรรยาของคุณอย่างเปิดเผย อยากให้ลูกชายของฉันมีชื่ออยู่ในทะเบียนบ้านตระกูลลู่ ได้เข้าตระกูลลู่ หลังจากนั้นต่อให้คุณจะหย่ากับฉัน ฉันก็จะไม่เสียใจหรือแค้นเลยสักนิด ที่ฉันทำทั้งหมดนี้ก็เพื่อลูกของเราทั้งนั้น ฉันมีความปรารถนาแค่เท่านี้ คุณยังไม่ยอมให้ฉันสมหวังอีกเหรอ""ถ้าเป็นก่อนหน้าเมื่อวาน ผมอาจจะแต่งงานกับคุณอยู่หรอก" ลู่อวิ๋นกุยมองเธอ แล้วพูดเน้นทีละคำ "แต่ลูกของจืออวิ้นต้องมาตายเพราะคุณ ถ้าชาตินี้จืออวิ้นไม่ยกโทษให้ผม ชาตินี้ผมก็ไม่แต่งงานกับคุณหรอก"พูดจบ เขาก็เสริมขึ้นมาอีกประโยค "ต่อให้เธอยกโทษให้ผม ผมก็ไม่มีวันแต่งงานกับคุณอยู่ดี ฉินหวั่นอวี้ ผมเมตตาคุณสุด ๆ แล้ว ชีวิตที่ติดค้างเหล่าหยาง ผมก็คืนให้เขาไปแล้ว!""ลู่อวิ๋นกุย! ถ้าวันนี้คุณกล้า

"ฮ่า ๆ ๆ"ลู่อวิ๋นกุยพลันหัวเราะออกมาเดินมาถึงจุดนี้ได้ก็สมน้ำหน้าเขาแล้ว สมควรโดนแล้วจริง ๆ !"อวิ๋นกุย คุณฟังฉันอธิบายก่อน คุณฟังผิดไปแล้วจริง ๆ เด็กเป็นลูกของคุณนะ!"ฉินหวั่นอวี้รวบรวมความกล้าเดินลงมา หวังจะเข้าไปประคองเขา แต่กลับถูกเขาสะบัดออกอย่างแรง"อย่ามาแตะต้องตัวผม คุณมันสารเลวสกปรก! ผมจะให้โอกาสคุณเป็นครั้งสุดท้าย บอกมาว่าเด็กคนนั้นใช่ลูกผมไหม! อย่ารอให้ผมทำรายงานตรวจดีเอ็นเอเสร็จ แล้วคุณค่อยมาเสียใจนะ ตอนนั้นมันสายไปแล้ว""อวิ๋นกุย!"พอพูดออกมาแบบนี้ ฉินหวั่นอวี้ก็คุกเข่าลงต่อหน้าเขาทันที เธอร้องไห้ขี้มูกโป่ง "มันเป็นอุบัติเหตุ วันนั้นฉันโทรเรียกคุณมาหาที่บ้านแต่คุณไม่ยอมมา ฉันเลยโมโหออกไปดื่มเหล้า พอตื่นขึ้นมา ฉัน...มันเป็นอุบัติเหตุจริง ๆ ผู้ชายคนนั้นฉันไม่รู้จักเลยด้วยซ้ำ หลังจากนั้นฉันก็ไม่เคยติดต่อกับเขาอีกเลย! คุณเชื่อฉันสิ ต่อให้เด็กไม่มีสายเลือดเดียวกับคุณ แต่ต่อไปก็เรียกคุณว่าพ่อได้ ดูแลเลี้ยงดูคุณยามแก่ชราได้เหมือนกัน! คุณไม่ได้เสียหายอะไรเลยไม่ใช่เหรอ""หุบปากไปเลย!"ลู่อวิ๋นกุยโกรธจนตัวสั่น ง้างมือตบหน้าเธอเข้าอย่างจังฉาดหนึ่ง"ฉินหวั่นอวี้ ให้มัน