ลมพัดหิมะโปรย มิอาจลบเลือนฝันวันวาน

"ผู้บังคับบัญชาลู่ ยินดีด้วยนะ ได้ลูกชายจ้ำม่ำเชียว!"

"ถ้าสหายซ่งท้องได้ลูกสาว คุณก็จะมีทั้งลูกชายและลูกสาวครบเลยนะ!"

สหายซ่งคงยังไม่รู้ใช้ไหมว่ามีเด็กคนนี้อยู่"

ในห้องผู้ป่วยมีชายหนุ่มยืนอยู่หลายคน เป็นเพื่อนสนิทของลู่เจิงทั้งนั้น

พอได้ยินถึงตรงนี้ สีหน้าของลู่อวิ๋นกุยก็เคร่งขรึมลงนิดหน่อย "ไม่รู้เรื่องอยู่แล้ว พวกนายก็ห้ามไปเอะอะต่อหน้าเธอเด็ดขาด! ตอนนี้เธอตั้งครรภ์แก่แล้ว จะสะเทือนใจไม่ได้"

"แล้วคุณตั้งใจจะเปิดอกคุยกับเธอเมื่อไร คงปิดไปตลอดไม่ได้หรอกนะ"

หลังจากลู่อวิ๋นกุยเงียบไปครู่หนึ่ง ก็พูดด้วยน้ำเสียงมั่นใจ "ไว้รอเธอคลอดก่อนค่อยว่ากัน พอมีลูกแล้ว เธอคงไม่ไปไหนหรอก"

"จะทำให้คุณลำบากใจหรือเปล่าคะ" หญิงสาวที่นอนอยู่บนเตียงเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน "อวิ๋นกุย เดิมทีฉันไม่ได้หวังจะเรียกร้องอะไรเลย หลังจากเหล่าหยางตายจากไป การที่ฉันได้อยู่ข้างกายคุณและมีทายาทให้คุณได้ แค่นี้ฉันก็พอใจมากแล้ว เรื่องอื่นฉันไม่ได้คิดอะไรทั้งนั้น"

ชายหนุ่มยื่นมือไป ดึงเธอเข้ามาไว้ในอ้อมอก "หวั่นอวี้ ผมเคยสัญญาว่าจะดูแลคุณ ก็ต้องทำตามสัญญาให้ได้ ก็แค่สงสารคุณ ที่ต้องหลบ ๆ ซ่อน ๆ อยู่กับผมแบบนี้มาตลอดสามปี"

ผ่านช่องประตู ซ่งจืออวิ้นมองใบหน้าที่เคยเย็นชาทรงอำนาจของชายหนุ่ม ตอนนี้กลับเต็มไปด้วยความอ่อนโยน เธอกระตุกมุมปากยิ้มประชด

เมื่อสามปีก่อน เพราะเธอไปเห็นลู่อวิ๋นกุยพัวพันกับฉินหวั่นอวี้ ภรรยาหม้ายของเพื่อนร่วมรบที่เสียชีวิตไป ถึงได้อาละวาดจะขอหย่า

เธออาละวาดจะหย่า ส่วนฉินหวั่นอวี้ก็อาละวาดจะฆ่าตัวตาย

ระหว่างคนสองคน ลู่อวิ๋นกุยกลับเลือกฉินหวั่นอวี้

หลังจากที่เธอยื่นคำร้องขอหย่าไปสามปี ลู่อวิ๋นกุยก็ทิ้งทุกอย่างแล้วลงใต้ไปตามหาซ่งจืออวิ้น

เมื่อได้พบเธออีกครั้ง เขาก็คุกเข่าต่อหน้าเธอ และบอกว่าคนที่เขารักตั้งแต่ต้นจนจบมีแค่เธอคนเดียว

บอกว่าการหย่าในตอนนั้นเป็นเรื่องที่จนใจ แค่เพราะกลัวฉินหวั่นอวี้จะฆ่าตัวตายจริง ๆ กลัวว่าจะรู้สึกผิดต่อเพื่อนร่วมรบที่ตายไป

ถึงขั้นว่าเพื่อให้เธอสบายใจ เขาได้ส่งตัวฉินหวั่นอวี้ไปยังเมืองอื่นทันที

รู้จักกันมาสิบปี รักกันมาห้าปี

ซ่งจืออวิ้นเองก็ตัดใจจากความสัมพันธ์นี้ไม่ได้ เธอจึงใจอ่อนยอมกลับมาแต่งงานใหม่อีกครั้ง

หลังแต่งงานใหม่ ลู่อวิ๋นกุยก็ชดเชยให้ซ่งจืออวิ้นจนเกือบถึงขั้นหมกมุ่น

ลูกอมรสนมที่เธอชอบกิน ต่อให้หายากแค่ไหน เขาก็จะฝากคนซื้อมาจากแผ่นดินใหญ่

เธอเป็นคนกลัวหนาว เขาก็เลาะนวมข้างในเสื้อโคตออก มาทำเป็นเสื้อนวมหนาให้เธอ

แม้แต่ตอนออกปฏิบัติภารกิจ เขาก็จะพยายามโทรศัพท์กลับมาส่งข่าวความปลอดภัยเสมอ

แต่เธอคิดไม่ถึงเลยว่า ตลอดสามปีมานี้ เขาไม่ได้ส่งฉินหวั่นอวี้ไปไหนเลย

แต่กลับซ่อนเธอไว้ใกล้ ๆ ตัดบัวยังเหลือเยื่อใย จนถึงขั้นมีลูกด้วยกัน

จนกระทั่งตอนนี้ ซ่งจืออวิ้นถึงได้รู้ว่าตัวเองเข้าใจผิดไปไกลมากแค่ไหน

ต่อให้เธอจะเชื่อใจเขามากพอ และต่อให้เขาจะมอบความรักให้เธอมากพอ ความสัมพันธ์นี้ก็ไม่อาจประสานให้ดีดังเดิมได้อีกแล้ว

เมื่อไม่กี่วันก่อน ลู่อวิ๋นกุยบอกว่าจะไปฝึกทหาร และจะกลับมาในอีกหนึ่งเดือนข้างหน้า

เธอก็เชื่อเขาอย่างใสซื่อ

ถ้าไม่ใช่เพราะเธอมาตรวจครรภ์ปุบปับจนมาเจอกับภาพนี้ เธอคงจะเหมือนคนโง่ที่ถูกหลอกไปตลอดชีวิต!

อาจเพราะรับรู้ถึงอารมณ์ที่เปลี่ยนไปของซ่งจืออวิ้น จู่ ๆ ลูกในท้องจึงถีบเธอสองสามที

เธอเอามือกุมท้องอย่างเจ็บปวด พลางโค้งตัวลง "เจ็บจัง..."

ไม่ใช่แค่ที่ท้อง แต่เป็นหัวใจของเธอด้วย

คนที่เดินผ่านไปมาข้าง ๆ เห็นความผิดปกติของเธอ จึงรีบประคองเธอด้วยความตกใจ "สหาย คุณเป็นยังไงบ้าง ไม่เป็นไรใช่ไหม"

"ใครอยู่ข้างนอกน่ะ"

พอได้ยินเสียงความเคลื่อนไหว ทุกคนก็พร้อมใจกันหันไปมองทางประตู