All Chapters of ลมพัดหิมะโปรย มิอาจลบเลือนฝันวันวาน: Chapter 1 - Chapter 10

พอเห็นซ่งจืออวิ้น ลู่อวิ๋นกุยก็ตกใจสุดขีดเขารีบวางทารกในมือกลับลงเตียง แล้วรีบสาวเท้าเดินตรงมาทางประตู"ซ่งจืออวิ้น คุณมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง"คนอื่น ๆ เมื่อเห็นซ่งจืออวิ้น ก็สีหน้าเปลี่ยนกันหมด"พี่...พี่สะใภ้มาเหรอครับ""พี่สะใภ้ ฟังพวกเราอธิบายก่อนนะครับ! พวกเรารู้ว่าหวั่นอวี้คลอดลูก เลยตั้งใจมาเยี่ยมเธอ ส่วนผู้บังคับบัญชา แค่บังเอิญเจอระหว่างทาง เลยชวนเขามาด้วยเฉย ๆ ครับ""ใช่ครับพี่สะใภ้ คุณอย่าเข้าใจผิดเชียวนะ"จนป่านนี้แล้ว เพื่อนร่วมรบที่แสนดีของลู่อวิ๋นกุยก็ยังคงช่วยเขาโกหกพอได้ยินพวกเขาเอะอะก็เรียกตนว่า 'พี่สะใภ้' ซ่งจืออวิ้นก็รู้สึกขยะแขยงจนแทบจะอาเจียนเธอค่อย ๆ เงยหน้าขึ้น มองไปทางลู่อวิ๋นกุย แล้วกล่าวด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย "ลู่อวิ๋นกุย แล้วคุณล่ะ คุณจะอธิบายยังไง""ซ่งจืออวิ้น คุณอย่าเพิ่งใส่อารมณ์เลย...เรื่องมันเป็นอย่างที่พวกเขาบอกจริง ๆ พวกเราแค่บังเอิญเจอกันเท่านั้น""จนป่านนี้แล้ว คุณยังจะโกหกอยู่อีก!"ราวกับหัวใจแช่อยู่ในถ้ำน้ำแข็งมานานแสนนาน ทั้งที่ก็น่าจะชาไปหมดแล้วแท้ ๆทว่าในตอนนี้ ซ่งจืออวิ้นก็ยังคงแตกสลายเพราะคำโกหกของเขาอยู่ดี เธอยกมือขึ้นฟาดบนใบหน

พอเดินออกมาจากสถานพยาบาล ซ่งจืออวิ้นก็ค่อย ๆ ย่ำหิมะดินกลับไปยังเขตบ้านพักครอบครัวพอไปถึงหน้าประตู ก็เห็นลู่อวิ๋นกุยยืนขมวดคิ้วมุนอยู่ตรงนั้น "คุณไปไหนมา" น้ำเสียงของเขาผ่อนคลายลงเล็กน้อย "...คุณไม่สบายจริง ๆ เหรอ"เดิมทีเขาอยากจะระบายความโกรธ แต่เธอหน้าซีดเผือด คล้ายกับไม่สบายจริงอย่างที่ว่าซ่งจืออวิ้นตอบด้วยน้ำเสียงราบเรียบ "นั่นสิ คุณเป็นคนผลักฉันล้มลงพื้นเองกับมือ จำไม่ได้แล้วเหรอ"ลู่อวิ๋นกุยถึงเพิ่งนึกขึ้นได้ว่าเมื่อครู่ตนเองพลั้งมือไปชนเธอเข้า"ขอโทษนะ เมื่อกี้ผมรีบร้อนเกินไป คุณบาดเจ็บตรงไหนหรือเปล่า"ซ่งจืออวิ้นไม่ได้ตอบ แค่ถามว่า "ลูกของฉินหวั่นอวี้เป็นยังไงบ้าง""โชคดีที่ไม่เป็นไร ไม่งั้นก็เท่ากับหนึ่งชีวิตเลยนะ"ลู่อวิ๋นกุยสูดหายใจเข้าลึก ก้าวเท้าขยับเข้าไปใกล้เธอ แล้วเอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล "ต่อไปอย่าวู่วามแบบนี้อีกได้ไหม เด็กยังเล็กขนาดนั้น คุณทำลงไปได้ยังไง"ซ่งจืออวิ้นเงยหน้าขึ้น จ้องมองชายตรงหน้า จู่ ๆ ก็สึกว่าแปลกหน้าเหลือเกิน"ในใจของคุณ ฉันเป็นคนแบบนั้นเหรอ แล้วถ้าฉันบอกว่า ฉินหวั่นอวี้จงใจยกลูกขึ้นมารับตบของฉันเอง คุณจะเชื่อไหม""ซ่งจืออวิ้น!" ลู่อวิ

คืนนั้นลู่อวิ๋นกุยไม่ได้กลับเข้าห้องซ่งจืออวิ้นนอนหลับไปจนถึงกลางดึก จู่ ๆ น่องขาก็เกิดเป็นตะคริวเธอข่มความเจ็บปวดลุกขึ้นมา หมายจะไปตามหาลู่อวิ๋นกุยเธอเดินออกจากห้องอย่างยากลำบาก กว่าจะเดินมาถึงห้องของฉินหวั่นอวี้เธอเตรียมจะเคาะประตู "ลู่อวิ๋นกุย ขาฉันเป็นตะคริว คุณช่วย..."ยังพูดไม่ทันจบ เธอก็ได้ยินเสียงผู้หญิงหายใจกระเส่าดังออกมาจากด้านใน"อวิ๋นกุย...""ชู่ว... หวันอวี้ เบา ๆ หน่อย เดี๋ยวลูกจะตื่น"ซ่งจืออวิ้นยืนตัวแข็งทื่ออยู่กับที่ ความเจ็บปวดจากตะคริวที่ขายังคงลามมาเป็นระลอก แต่ความเจ็บปวดที่กลางอก กลับรุนแรงยิ่งกว่าร่างกายหลายเท่าหลังประตูไม้ที่กั้นไว้ เธอแทบจะได้ยินเสียงที่ดังมาจากอีกฝั่งเป็นระลอก ๆ เสียงแล้วเสียงเล่า ราวกับค้อนหนัก ๆ ที่กระหน่ำทุบลงบนหัวใจเธออย่างรุนแรงเธอจ้องเพดาน พลันนึกย้อนไปถึงช่วงที่เริ่มตั้งครรภ์ใหม่ ๆเธอร่างกายอ่อนแอ ช่วงแรกแพ้ท้องจนอาเจียนเกือบทุกวัน นอนไม่หลับทุกคืน ต้องวิ่งออกไปอาเจียนข้างนอกทุกครั้งที่อาเจียน ลู่อวิ๋นกุยจะรีบลุกจากเตียงเดินตามออกมา ค่อย ๆ ลูบแผ่นหลังให้เธอ พูดด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความสงสาร "ซ่งจืออวิ้น ถ้ารู้

"ท้องแล้วว่ายน้ำไม่ได้หรือไง" ลู่อวิ๋นกุยแสยะยิ้ม "เธอแค่ถือว่าตัวเองตั้งท้อง ถือว่าฉันรักและโอ๋เธอ ถึงได้ไม่เอาคำพูดของฉันไปใส่ใจ! หวั่นอวี้ พวกเราเข้าข้างในกันเถอะ อย่าไปสนใจเธอ! ต่อให้เด็กต้องมีอันเป็นไปจริง ๆ นั่นก็เป็นเวรกรรมที่เธอทำเอง!"ซ่งจืออวิ้นแช่อยู่ในสระน้ำ จ้องมองแผ่นหลังของลู่อวิ๋นกุยที่คอยปกป้องฉินหวั่นอวี้ขณะเดินจากไป แล้วจู่ ๆ ก็ยิ้มออกมาทว่าน้ำตาพรั่งพรูออกมาอย่างหนักเธอคิดถึงวันที่เธอตรวจพบว่าตั้งครรภ์ วันนั้นลู่อวิ๋นกุยร้องไห้จนตาแดง เขาสวมกอดเธอ พลางเอ่ยซ้ำแล้วซ้ำเล่า "ซ่งจืออวิ้น ในที่สุดพวกเราก็มีลูกแล้ว! คุณจะไม่ไปจากผมอีกแล้ว! ลู่อวิ๋นกุย ขอสาบานว่า ชาตินี้จะไม่ยอมให้คุณกับลูกต้องน้อยเนื้อต่ำใจเลยแม้แต่น้อย"แต่ตอนนี้เขากำลังทำอะไรอยู่ล่ะ เพียงเพราะผู้หญิงที่ตลบแตลงพูดโกหกคนหนึ่ง เขากลับทำร้ายเธอที่กำลังท้องจนตกลงไปในสระน้ำ!แถมยังบังคับให้เธองมหาเครื่องรางกุญแจอายุยืนให้ลูกที่เกิดจากผู้หญิงคนอื่นอีก!เมื่อเห็นเธอเป็นแบบนี้ ถึงผู้ใต้บังคับบัญชาจะทำใจไม่ได้ แต่ก็ยังช่วยเร่งรัด "พี่สะใภ้ คุณรีบหาเถอะครับ คุณตั้งครรภ์ได้เก้าเดือนแล้ว พร้อมจะคลอดได้ทุกเม

ลู่อวิ๋นกุยตัวแข็งทื่อ สมองว่างเปล่าไปในชั่วขณะเขาเอ่ยปาก ด้วยเสียงแหบพร่าจนแทบไม่เหลือเค้าเดิม"นายพูดว่าอะไรนะ พูดอีกทีสิ""เจ้าหน้าที่บอกว่า พี่สะใภ้แช่อยู่ในน้ำนานเกินไป ทำให้เกิดมดลูกหดรัดตัว... หลังจากถุงน้ำคร่ำแตก เด็กก็ไม่ยอมคลอดออกมาสักที เลยขาดออกซิเจนจนเสียชีวิตครับ"พอปลายสายพูดจบ ลู่อวิ๋นกุยก็อารมณ์อ่อนไหวขึ้นมาทันที"เป็นไปไม่ได้ เป็นเรื่องโกหกแน่ ๆ! จืออวิ้นสั่งให้พวกนายรวมหัวกันโกหกฉันใช่ไหม เธอโกรธฉัน ก็เลยหลอกฉัน อยากให้ฉันเสียใจ อยากให้ฉันทุกข์ใจใช่ไหม! พวกนายส่งโทรศัพท์ให้เธอเดี๋ยวนี้ ฉันจะคุยกับเธอ!""เกิดอะไรขึ้นเหรออวิ๋นกุย เกิดเรื่องอะไรกับพี่สะใภ้หรือเปล่า""นั่นสิ หน้าตานายดูแย่ขนาดนี้ สหายซ่งโทรมาขู่นายอีกแล้วเหรอ"พวกเพื่อนสนิทพอเห็นเขาจู่ ๆ ก็อารมณ์อ่อนไหวขึ้นมา ต่างก็รู้สึกไม่เข้าใจ ในใจฉินหวั่นอวี้ทั้งรู้สึกเฝ้ารอทั้งตื่นเต้นดูจากปฏิกิริยาของลู่อวิ๋นกุย สิ่งที่เธอคาดเดาไว้คงจะเป็นจริงแล้วร่างกายของซ่งจืออวิ้นเดิมทีก็ไม่ค่อยดีอยู่แล้ว แถมยังตั้งครรภ์ได้เก้าเดือนอีกแช่อยู่ในสระน้ำตั้งหลายชั่วโมง มีโอกาสสูงที่เด็กจะคลอดออกมาไม่ได้ ถ้าทำให้