ภรรยาในอุดมคติ のすべてのチャプター: チャプター 151 - チャプター 160

@ลอนดอน มันเป็นปลายฤดูหนาว ละอองหิมะสีขาวโปรยปรายจากฟากฟ้า ร่วงหล่นลงอย่างเชื่องช้า ก่อนจะละลายไปอย่างเงียบงัน...เสียงถอนหายใจหนักๆ ดังอยู่ภายในห้องนอนที่มีเพียงแสงไฟจากหัวเตียงส่องสว่าง บนเตียงหนานุ่มสปริงเด้งดึ๋งอย่างดีกลับไม่ทำให้เขารู้สึกเอนจอยแม้แต่นิดเดียวเขามึนหัว เขาอยากอ้วก ท้องไส้มันปั่

เมฆินทร์เลิกคิ้วมองใบหน้างดงามที่ยังคงแต่งแต้มด้วยเครื่องสำอางราคาแพง ดวงตาคู่คมเปล่งประกาย หัวใจของเขาคันยุบยิบไปหมดในตอนนั้นเองดารินก็รีบหุบยิ้มฉับพลัน หมุนตัวไปทางห้องน้ำ ทว่าข้อมือกลับถูกคว้าเอาไว้ เธอเสียหลักชนเข้ากับแผงอกกว้างเต็มแรง เมฆินทร์ไม่ปล่อยโอกาสให้อีกฝ่ายได้ถอยหนี มือหนาเลื่อนขึ้นมา

ภูเบศวร์นอนหนุนตักมารดาพลางเป่าลมใส่กังหันเล่นไปด้วย“มาเร็วคนเก่งแม่จะเริ่มเล่าแล้วนะ” เสียงอ่อนโยนของแม่ทำให้การันต์เงยหน้าขึ้นมอง เด็กชายยิ้มจนแก้มปริ ร่างเล็กปีนขึ้นเตียงกลิ้งตัวไปมาอยู่ในระหว่างช่วงขาของพ่อพร้อมกับกอดพี่หมีไว้แนบแน่นหากความสุขคือการได้อยู่ด้วยกันอย่างพร้อมหน้าพร้อมตา เช่นนั้นต

สามปีผ่านไป...มันเป็นวันครบรอบแต่งงานปีที่สิบ ขอไม่นับรวมตอนหย่าแล้วกัน เพราะตอนนั้นเขาไม่เต็มใจเมฆินทร์ตั้งใจว่าจะพาภรรยาคนสวยไปฮันนีมูนที่ญี่ปุ่น ทริปสองต่อสองที่เขาวาดฝันไว้อย่างหวานซึ่ง แต่พอนึกถึงลูกสาวตัวแสบ เขาก็ถึงกับหน้ามืดทันที“ญานิน ญาดา พวกหนูเกิดมาเพื่อขัดขวางไม่ให้พ่อกับแม่สวีตกันใช

บางครั้งเราก็นั่งพูดคุยกันว่า ญานิน ญาดาได้จมูกมาจากพ่อ และได้แววตาของแม่มาเป๊ะๆ ทว่าเรื่องนิสัยของข้าใครอย่าแตะ ติดแม่ยิ่งกว่าอะไรทั้งปวง น่าจะถอดแบบมาจากผู้เป็นพ่ออย่างไม่มีตกหล่นก็เอาเถอะ ปีนี้ไม่ได้ไปฮันนีมูนก็ไม่เป็นไร เขาไม่ใช่คนใจร้อน เพราะงั้นรอให้เด็กๆ โตขึ้นอีกหน่อย ค่อยหนีไปสวีตกับเมียส