Todos los capítulos de คนที่ไม่ควรเผลอใจ ดันจีบฉันไม่หยุด!: Capítulo 21 - Capítulo 30

วันเวลาที่มีความสุขมักผ่านไปเร็วเสมอ ยังไม่ทันรู้สึกตัวเท่าไหร่ ก็ถึงเวลาเปิดเทอมอีกแล้วเพราะแม่ของฉันกับคุณน้ายืนกรานเข้ามาจัดการ ฉันกับเขาเลยจองตั๋วเครื่องบินเป็นวันเดียวกันตอนมาถึงสนามบิน ฮวาหรุ่ยกำลังยืนชะเง้อคอยอยู่ริมถนนพอพ้นสายตาพ่อแม่ เว่ยชิงเฟิงก็ร่าเริงขึ้นมาก เขาวิ่งเข้าไปหาฮวาหรุ่ยด้วยความดีใจ พลางจับมือเธอไว้แล้วจูบลงบนหน้าผากคนที่กำลังรักกันนี่จริงๆ ไม่เจอกันแค่วันเดียวก็เหมือนห่างกันไปสามปีฉันเก็บความหึงหวงไว้เต็มอก หันหน้าหนีไม่มอง แล้วหิ้วสัมภาระเดินเข้าอาคารผู้โดยสารไปคนเดียวสนามบินกว้างใหญ่มาก ผู้คนนับไม่ถ้วนต่างแยกย้ายกันไปคนละทาง นี่คือชะตาของพวกเขาต่อจากนี้ เส้นทางชีวิตของเราก็คงเป็นแบบเดียวกัน ต่างคนต่างมุ่งไปคนละทางฉันมีน้ำตาคลอ แล้วบอกลาเขาเงียบๆ อยู่ในใจภาระการเรียนเทอมนี้หนักกว่าเทอมที่แล้วมาก ฉันสลัดความคิดฟุ้งซ่านทั้งหมดออกไป แล้วทุ่มเทให้กับการเรียนเต็มที่ฉันค่อยๆ พบว่าใจของตัวเองสงบลงแล้วฉันเข้าร่วมการแข่งขันที่ภาควิชาจัดขึ้นครั้งหนึ่ง ไม่นึกเลยว่าผลจะออกมาดีมากจนติดอันดับต้นๆ และเกือบเป็นที่ฮือฮาไปทั้งภาควิชาศาสตราจารย์รับเชิญชอบภ

“หลานเยว่ เสี่ยวหรุ่ยขี้กลัวแถมยังขี้อาย เธอต้องเข้ากับหล่อนให้ดีนะ อย่าทำให้ฉันผิดหวังล่ะ”ฉันจะไม่ทำเรื่องที่ทำให้เขาผิดหวัง แต่เขากลับทำให้ฉันผิดหวังจริงๆรู้จักกันมาสิบเก้าปี ฉันเป็นคนแบบไหน เขาย่อมรู้อยู่แก่ใจดี แต่เขากลับเตือนฉันต่อหน้าต่อตาผู้คนมากมายโดยไม่เผยสีหน้าท่าที ราวกับว่าฉันเป็นคนใจคออำมหิตนักหนาฉันไม่ใช่คนแบบนั้น แต่ฉันผิดหวังมากจริงๆฉันพูดว่า “ได้”ดูเหมือนคุณน้าคุณอาจะรู้เรื่องทางบ้านของฮวาหรุ่ยแล้ว จึงไม่พอใจมาก หลังงานเลี้ยงเริ่มขึ้น ทั้งสองก็คอยคีบอาหารให้ฉันไม่หยุด แต่กลับไม่สนใจฮวาหรุ่ยเลยฮวาหรุ่ยห่อตัวอย่างทำอะไรไม่ถูก เว่ยชิงเฟิงก็คอยปลอบเธอด้วยเสียงเบาไม่หยุดพ่อกับแม่ของฉันเห็นว่าเรื่องนี้เป็นเรื่องภายในครอบครัวเว่ย จึงไม่สะดวกจะพูดอะไรมาก ส่วนฉันนั้น ตั้งแต่อาหารเริ่มทยอยยกมาเสิร์ฟก็มุ่งมั่นจัดการกับของกินตรงหน้าอย่างเดียว ปล่อยธาตุแท้ของสายกินออกมาอย่างเต็มที่นี่เป็นมื้ออาหารที่น่าเบื่อที่สุดเท่าที่ฉันเคยกินมาพอกินเกือบเสร็จ ฉันก็วางชามกับตะเกียบ แล้วออกไปสูดอากาศที่ระเบียงเล็กๆ ด้านนอกไม่อยากเห็นพวกเขาหวานใส่กัน ก็เลยได้แต่หลบออกไปข้างนอกค

ฉันยิ้มพลางซบไหล่คุณน้า ออดอ้อนเธอเหมือนเมื่อก่อน “คุณน้า ต่อไปอย่าพูดอะไรแบบนี้อีกนะ ถ้าแฟนฉันรู้เข้า เขาจะไม่สบายใจเอา”คืนนั้นฉันนอนอยู่บนเตียงเป็นเวลานานก็ยังข่มตาหลับไม่ลง ความเจ็บปวดตรงกลางอกแผ่ลามไม่หยุด ฉันได้แต่กัดฟันทนเอาไว้พอใกล้เที่ยงคืน เขาก็ส่งข้อความไลน์มาหาฉันว่า “มีแฟนแล้วจริงๆ เหรอ? เขาเป็นใคร?”ฉันจ้องหน้าจอโทรศัพท์ตาไม่กะพริบอยู่นาน จนตาล้าไปหมดไม่ว่าเขาจะเป็นใคร ยังไงก็ไม่ใช่นาย แล้วนายจะถามให้มากความไปทำไม?ฉันปรับโทรศัพท์เป็นโหมดเงียบแล้วโยนไปไว้ปลายเตียง ไม่ได้ตอบข้อความกลับฉันจะมีแฟนรึเปล่า เขาเป็นใคร ล้วนเป็นเรื่องของฉัน ไม่เกี่ยวอะไรกับเว่ยชิงเฟิง ฉันไม่มีความจำเป็นต้องบอกให้เขารู้เช้าวันรุ่งขึ้น ฉันออกจากบ้านทั้งที่ใต้ตาคล้ำเป็นหมีแพนด้า นัดเพื่อนสมัยมัธยมปลายไว้หลายคนเพื่อไปปีนเขาด้วยกันหลังจากเรื่องเมื่อวาน ฉันไม่อยากเจอเว่ยชิงเฟิงเอามากๆ แต่ทั้งสองครอบครัวอยู่ใกล้กันเกินไป จนแม้แต่การบังเอิญเจอกันก็กลายเป็นเรื่องปกติธรรมดาไปแล้วถ้าไม่อยากเจอเขา ก็มีแต่ต้องหลบออกไปข้างนอก นี่แหละคือเหตุผลแรกเริ่มที่ฉันไปปีนเขาฉันเป็นคนถนัดกีฬาอยู่แล้ว เมื่

หลิวจื่อเดินตามอยู่ข้างฉัน คอยบ่นพึมพำไม่หยุดว่าเว่ยชิงเฟิงทั้งใจร้ายทั้งตาถั่ว สักวันต้องเสียใจแน่ แล้วก็บอกว่าดูยังไงฮวาหรุ่ยก็ไม่ใช่คนธรรมดา เรื่องเมื่อครู่เห็นชัดๆ ว่าจงใจทำให้ฉันเห็น เธอยังบอกอีกว่าฮวาหรุ่ยดูเป็นพวกทำตัวใสซื่อแต่จริงๆ มีเล่ห์เหลี่ยม ส่วนคนซื่อๆ ทึ่มๆ อย่างฉันจะไปสู้เธอได้ยังไงหลิวจื่อมีสีหน้าเดือดดาลแทนฉันเต็มที่ ฉันไม่ได้ขัดเธอ ปล่อยให้พูดจนหมดเสียก่อน แล้วค่อยบอกว่าเรื่องระหว่างฉันกับเว่ยชิงเฟิงจบไปนานแล้ว ไม่ต้องพูดถึงอีกเธอกัดฟันบ่นว่าฉันไม่เอาไหนเสียยกใหญ่ ท่าทางแบบนั้นกลับเหมือนแม่แก่ๆ ที่ต้องกลุ้มอกกลุ้มใจแทบตายกับเรื่องแต่งงานของฉันฉันเข้าใจดีว่าเธออยากปกป้องฉัน แต่ความจริงก็อยู่ตรงหน้า ฉันเองก็ถอยห่างจากเว่ยชิงเฟิงแล้ว พูดมากไปก็ไม่มีประโยชน์อีกอย่าง การที่ฉันชอบเขาก็เป็นเรื่องของฉัน ไม่เกี่ยวกับเขาส่วนที่เขาชอบฮวาหรุ่ยก็เป็นเรื่องของเขา ไม่เกี่ยวกับฉันต่างคนต่างจัดการเรื่องของตัวเองก็แล้วกันหลิวจื่อทั้งขัดใจทั้งผิดหวังในตัวฉัน เธอบอกว่าผู้ชายสมัยนี้ชอบผู้หญิงที่ทำตัวบริสุทธิ์ไร้เดียงสา แต่จริงๆ แล้วมีเล่ห์เหลี่ยม ส่วนคนใจดีระดับแม่พระอย่างฉ

ทั้งที่เว่ยชิงเฟิงรู้ว่าฉันบาดเจ็บ แต่กลับไม่เคยมาเยี่ยมเลย จะบอกว่าไม่ผิดหวังก็คงเป็นไปไม่ได้ฉันหวังเหลือเกินว่าสักครั้งเมื่อลืมตาตื่นขึ้นมา จะได้เห็นเขานั่งเงียบๆ อยู่ข้างเตียง คอยปอกแอปเปิลให้ฉัน ตอนนั้นคงมีแสงแดดงดงามส่องลงบนตัวเขา ราวกับเป็นเทพเจ้าของฉันตอนเที่ยงของวันที่สามที่นอนโรงพยาบาล ฉันเพิ่งตื่นจากงีบกลางวัน ก็ได้ยินเสียงโต้เถียงที่ถูกกดให้เบาดังมาจากหน้าประตูเสียงนั้นคุ้นหูมาก เป็นเสียงของเว่ยชิงเฟิงกับฮวาหรุ่ย เพียงแต่มีประตูกั้นอยู่ชั้นหนึ่ง จึงได้ยินไม่ค่อยชัดนักดูเหมือนเว่ยชิงเฟิงจะมาเยี่ยมฉัน แต่ฮวาหรุ่ยไม่ยอม ทั้งสองจึงมีปากเสียงกันอยู่หน้าประตูอย่างไม่ค่อยพอใจกันนักพรุ่งนี้ฉันก็จะออกจากโรงพยาบาลแล้ว เขาจะมาเยี่ยมฉันหรือเปล่า ก็ไม่สำคัญอีกต่อไป หากเพราะการที่เขามาเยี่ยมฉัน ทำให้ฮวาหรุ่ยเกิดความคิดอะไรขึ้นมา ก็มีโอกาสมากที่จะนำปัญหาที่ไม่จำเป็นมาให้ฉัน สู้ไม่มาเสียยังดีกว่าในแง่ความรู้สึก ฉันหวังว่าเขาจะมาได้ แต่ฉันก็ยังมีสติยั้งคิดอยู่ฟังไปฟังมา ฉันก็หลับไปอีกครั้ง จนกระทั่งแม่ผลักประตูเข้ามา ฉันถึงค่อยตื่นขึ้นบาดเจ็บครั้งนี้ทำเอาฉันตกใจกลัวมากจริงๆ ห