Todos os capítulos de คนที่ไม่ควรเผลอใจ ดันจีบฉันไม่หยุด!: Capítulo 11 - Capítulo 20

เย็นวันนั้นหลังเลิกเรียน ฉันไม่ได้รอเว่ยชิงเฟิง และต่อไปก็จะไม่รอเขาอีก พอเดินมาได้ครึ่งทาง เสียงฝีเท้าก็ดังตามมาจากข้างหลัง ฉันรู้ว่าเป็นเขา แต่ไม่ได้หันกลับไปมองฉันยังคงชอบเขาอยู่ เพียงแต่ต่อจากนี้จะเก็บความรู้สึกนี้ไว้ลึกๆ ในใจ ให้มันเป็นเรื่องของฉันคนเดียว แล้วปล่อยให้วันเวลาค่อยๆ ทำให้ความรู้สึกนี้จางลง จนเขาหายไปจากโลกของฉันอย่างสิ้นเชิงนับจากนั้น ฉันกับเขาก็ไม่เคยนัดกันไปโรงเรียนด้วยกันอีก แม้ส่วนใหญ่เราจะบังเอิญเจอกันตามที่ต่างๆ ฉันก็เพียงพยักหน้าทักทายตามมารยาท และไม่เคยเป็นฝ่ายเอ่ยปากพูดกับเขาอีกแม้แต่คำเดียวหลายครั้งเขาหยุดอยู่ข้างทาง ดูเหมือนจงใจรอฉัน ริมฝีปากขยับอย่างลังเล คล้ายมีอะไรอยากพูดกับฉัน แต่ฉันก็แสร้งทำเป็นไม่สังเกตเห็น แล้วเดินผ่านเขาไปทุกครั้งเพื่อนๆ ต่างไม่เชื่อสิ่งที่ฉันพูดหน้าชั้นในวันนั้น ก็สิบกว่าปีมาแล้วที่ฉันกับเขาตัวติดกันแทบตลอด ชิงชิงเล่าว่า ลับหลังฉันทุกคนถึงกับตั้งวงคุยเรื่องนี้กันหลายครั้ง สุดท้ายก็ลงความเห็นตรงกันว่าฉันแค่โกรธเว่ยชิงเฟิงอยู่ พอหายโกรธก็จะกลับไปเป็นเหมือนเดิมเองเรื่องนี้ฉันไม่คิดจะยืนยันหรือปฏิเสธอะไร ไม่เชื่อก็ช่างเถอะ ฉ

วันเวลาผ่านไปเรื่อยๆ อย่างไม่มีอะไรเป็นพิเศษ ความสัมพันธ์ของสองครอบครัวกลับมาเป็นปกติแทบทั้งหมด เพียงแต่ไม่ได้สนิทสนมกันเหมือนเมื่อก่อน ส่วนระหว่างฉันกับเว่ยชิงเฟิงก็ยังคงมีกำแพงบางอย่างกั้นอยู่เสมอฉันไม่เคยเข้าไปในห้องของเขาอีกเลย แม้แต่บ้านของเขาฉันก็แทบไม่ไป เวลาสองครอบครัวนัดกินข้าวด้วยกัน ฉันก็พยายามปฏิเสธเท่าที่ทำได้ ส่วนในสถานการณ์ที่เลี่ยงไม่ได้และต้องอยู่กับเว่ยชิงเฟิงตามลำพัง ฉันก็พยายามอยู่ห่างจากเขาและไม่พูดอะไรวันขึ้นปีใหม่ปีนั้น เดิมทีแม่ตั้งใจว่าจะฉลองกันที่บ้านของเราเอง แต่คุณน้ากับคุณอาเว่ยมาชวนแล้วชวนอีก พ่อกับแม่พยายามบอกปัดสารพัด สุดท้ายก็ทัดทานพวกเขาไม่ไหวเดิมทีฉันก็ไม่ได้คิดจะไปอยู่แล้ว เหตุผลหนึ่งคือกว่าจะได้หยุดสักวัน ฉันก็อยากพักผ่อนให้เต็มที่ แต่เหตุผลสำคัญกว่านั้นคือฉันไม่อยากอยู่ใกล้เขา เพราะแค่เข้าใกล้ ภาพใบหน้าเย็นชาของเขากับคำพูดไร้เยื่อใยเหล่านั้นก็จะผุดขึ้นมาในหัว ทำให้หัวใจของฉันเย็นยิ่งกว่าเหล็กที่เย็นจัดเสียอีกฉันไม่คิดเลยว่าเว่ยชิงเฟิงจะมาหาฉันเดิมทีฉันนอนแผ่อยู่บนโซฟา ใส่หูฟังฟังเพลงอยู่ ส่วนเขาก็ยืนเงียบๆ อยู่ข้างฉันจริงๆ แล้วฉันรู้ว่า

ห้องข้างๆ มีเด็กผู้หญิงคนหนึ่งชื่อฮวาหรุ่ย ย้ายโรงเรียนมาจากต่างถิ่น ตัวเล็กกะทัดรัด ใบหน้ากลม ผมสั้นเสมอหู เวลายิ้มจะมีลักยิ้มเล็กๆ ขึ้นที่ข้างริมฝีปากทั้งสองข้าง หน้าตาน่ารักมากเลยหลายครั้งที่ฉันเห็นเว่ยชิงเฟิงเดินไปกับเธอ มือของทั้งสองที่จับกันไว้ทำให้หัวใจฉันเจ็บซ้ำแล้วซ้ำเล่าวันที่กลับไปโรงเรียนเพื่อเช็กคำตอบหลังสอบเข้ามหาวิทยาลัย ฉันเห็นกับตาว่าเว่ยชิงเฟิงพาฮวาหรุ่ยไปหลบคุยกันตรงมุมหนึ่ง แล้วบอกว่าอยากสมัครมหาวิทยาลัยเดียวกับเธอ เพราะเขาอยากเป็นอัศวินของเธอ คอยปกป้องเธอตลอดไปตอนนั้นฉันเจ็บปวดใจจนแทบตายคนเรามีเรี่ยวแรงและเวลาอยู่จำกัด ในเมื่อเขาเลือกจะเป็นอัศวินของเธอแล้ว จะมาคอยปกป้องฉันได้ดีอีกได้ยังไง ที่ทำไปก็แค่เพื่อชดเชยความรู้สึกผิดของตัวเอง จะได้ไม่ต้องโทษตัวเองมากนักเท่านั้นหัวใจของฉันก็มีความรู้สึก ฉันไม่อยากถูกทำร้ายซ้ำแล้วซ้ำเล่า และยิ่งไม่อยากปล่อยให้ตัวเองเจ็บปวดอยู่อย่างนี้ไปนานๆ ต้องมองดูพวกเขาหวานใส่กันทุกวัน แบบนั้นก็เท่ากับฉันทรมานตัวเอง ฉันไม่เอาอีกแล้วความรู้สึกทั้งหมดตลอดสิบแปดปีที่ผ่านมา ฉันมอบให้เว่ยชิงเฟิงไปหมดแล้ว ต่อจากนี้ ฉันอยากใช้ชีวิตเป็น

แม่คือคนที่เข้าใจความในใจของลูกสาวมากที่สุดในโลก ท่านใช้ชายเสื้อของฉันเช็ดดวงตาที่แดงก่ำจากการร้องไห้ พลางพึมพำว่า “แม่หาข้อมูลในเน็ตแล้ว มหาวิทยาลัยหลินดีมากเลยนะ สาขาจิตรกรรมจีนมีชื่อเสียงยิ่งกว่ามหาวิทยาลัยจิงเสียอีก ลูกไปที่นั่นก็ตั้งใจเรียนให้ดี พยายามสอบเรียนต่อปริญญาโทควบเอกให้ได้ อีกไม่กี่ปีแม่กับพ่อก็เกษียณแล้ว ถ้าลูกอยากอยู่ที่นั่นต่อ พ่อกับแม่จะย้ายไปอยู่เป็นเพื่อน ให้พ่อได้สัมผัสสี่ฤดูที่แตกต่างอย่างชัดเจนกับหิมะขาวโพลนทางเหนือดูบ้าง“จะร้องไห้ทำไม ชิงเฉินก็อยู่ที่นั่นไม่ใช่รึ? ผมว่าชิงเฉินพึ่งพาได้มากกว่าชิงเฟิงนะ แล้วเขาก็คอยดูแลเสี่ยวเยว่มาตลอด มีเขาอยู่ ลูกสาวเราไม่ได้รับความลำบากใจหรอก”ความใส่ใจและความรักของพ่อแม่ ช่วยปัดเป่าความเศร้าหมองและความอาลัยอาวรณ์ที่ฝังอยู่ในใจฉันออกไปได้อย่างเห็นผลยิ่งตอนนั้นฉันเอาแต่มุ่งมั่นที่จะหนีไปให้พ้นจากข้างกายเว่ยชิงเฟิง ตอนยื่นเลือกอันดับมหาวิทยาลัยก็ยึดตามความคิดของตัวเองล้วนๆ จนลืมไปเสียสนิทว่าความจริงแล้วบ้านคุณอาเว่ยยังมีลูกชายอีกคน และเขากำลังเรียนปริญญาโทอยู่ที่มหาวิทยาลัยหลิน มหาวิทยาลัยที่ฉันเลือกพอดีเรื่องบางเรื่อง อา

หัวใจฉันเจ็บแปลบขึ้นมาในทันที แตงโมหวานกรอบที่กินอยู่พลันจืดชืดไร้รสชาติฉันเก็บสีหน้าไว้ ไม่ส่งเสียงสักคำ ก่อนโยนเปลือกแตงโมในมือลงจานผลไม้ แล้วก้มเช็ดคราบเลอะเทอะตามเนื้อตัวเงียบๆเว่ยชิงเฟิง ที่นายพูดแซวฉันเมื่อครู่ นายไม่ได้คิดอะไรจริงๆ หรือจงใจดูถูกฉันกันแน่?นายดีขนาดนั้น แล้วฉันที่เคยชอบนาย จะต้องพยายามแค่ไหนถึงจะกลับไปชอบคนอื่นได้อีก?ฉันไม่รู้ว่าชั่วชีวิตนี้ ฉันจะต้องเก็บความรู้สึกเมื่อครั้งวัยเยาว์ไว้เงียบๆ แบบนี้ แล้วอยู่ตัวคนเดียวอย่างเดียวดายไปจนชั่วฟ้าดินสลายหรือเปล่าเว่ยชิงเฟิง จะทำร้ายกันก็อย่าทำร้ายถึงใจขนาดนี้เลย นายอย่าใจร้ายนักได้ไหม?แค่ไม่ให้ฉันได้ชอบนายก็มากพอแล้ว อย่าพรากความสบายใจในการใช้ชีวิตคนเดียวไปจากฉันอีกเลยอยู่ห่างๆ จากฉันหน่อยเถอะ ฉันขอร้อง!สุดท้ายตรุษจีนปีนี้ สองครอบครัวก็ยังมารวมตัวฉลองด้วยกันอยู่ดีครอบครัวเราสามคนถูกคุณอาเว่ยลากไปบ้านเขาตั้งแต่เช้าตรู่ แม่กับคุณน้าช่วยกันคิดเมนูสำหรับมื้อค่ำส่งท้ายปี ส่วนพ่อกับคุณอาก็เล่นหมากรุกจีนกันพลางส่งเสียงเอะอะบนหน้าต่างติดกระดาษฉลุลาย ระเบียงแขวนไฟประดับหลากสีดวงเล็กๆ ด้านนอกมีเสียงประทัดดังขึ้