Todos os capítulos de ปะป๊ามาเฟียพ่อลูกอ่อน: Capítulo 11 - Capítulo 20

ตอนที่ 12 เมียคนเดียวเลี้ยงได้อยู่แล้ว!แสงจากโคมไฟระย้าเจียระไนระยิบระยับสะท้อนบนโต๊ะอาหารไม้สักทองยาวภายในคฤหาสน์หลังใหญ่ วันนี้อบอวลไปด้วยความอบอุ่นและเสียงหัวเราะอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน เจ้าสัวจงเจริญ นั่งอยู่ในชุดลำลองเนื้อดี ใบหน้าที่เคยเรียบตึงฉายแววเอ็นดูและเมตตาอย่างปิดไม่มิดเมื่อมองหน้าลูกสะใภ้ที่มาร่วมโต๊ะในวันนี้"กินเยอะ ๆ จินบอกว่าหนูชอบกินปลา ปู่เลยให้แม่ครัวสั่งปลาหิมะส่งตรงมาจากฮ่องกงเช้าวันนี้เลย ผอมไปหรือเปล่าช่วงนี้ เลี้ยงลูกมันเหนื่อยนะลูก อยากกินอะไรก็บอกนะ จะได้ให้แม่ครัวทำให้เพิ่ม”น้ำมนต์ ยกมือไหว้ขอบคุณด้วยความซาบซึ้งใจ และเหลือบไปมอง ป้าเจียม ที่ยืนอยู่ห่าง ๆ“ขอบพระคุณมากค่ะคุณท่าน แค่นี้ก็เต็มโต๊ะจนมนต์เลือกทานไม่ถูกแล้วค่ะ”เฟยจิน ที่นั่งข้าง ๆ ลอบยิ้ม ขณะเอื้อมไปตักปลาหิมะนึ่งซีอิ๊ววางบนจานให้เธอ สายตาของเขาวาววับ เมื่อเห็นว่าชายผู้เป็นใหญ่น่าเกรงขามในบ้านมองแม่ของลูกด้วยความเอ็นดูคงเพราะมี ยัยหนูหงส์น้อย ที่นอนตาแป๋วอยู่ในเบาะทารกเคลื่อนที่ด้านข้างโต๊ะอาหาร ข้าง ๆ เบาะนั้นมีพี่เลี้ยงคอยยืนอุ้ม ยืนแกว่งเปลอย่างเบามือ และมีแม่บ้านอีกสองคนคอย

ตอนที่ 14 ถูทุกซอกทุกมุม*NCร่างหนาเปลือยกายนอนแช่อยู่ในอ่างน้ำอุ่นอย่างสบายใจ น้ำมนต์ เดินตามเข้าไปแล้วย่อกายลงนั่งตรงขอบอ่าง ใบหน้าสวยงอง้ำบอกบุญไม่รับ ขณะเอื้อมมือหยิบสบู่เหลวมาบีบยังฟองน้ำและถูลงบนแผ่นหลังกว้าง "เอามือเธอถู ไม่ต้องใช้ฟองน้ำ ฉันเจ็บ"ผิวหนาราวกับอะไรดี! ยังจะมาเจ็บคนสวยบ่นอุบอิบในใจ วางฟองน้ำในมือลงและละเลงสบู่ถูวนไปทั่วแผ่นหลังของเขาโดยไม่พูดอะไร เฟยจิน เหมือนจะรู้ว่าหญิงสาวไม่พอใจตน มุมปากเขายกโค้งขึ้น เมื่อรู้สึกสนุกที่ทำให้ยัยแม่ของลูกหน้าบูดได้"ถูตรงอื่นด้วยซิ ด้านหน้าด้วย! จะมาถูแต่หลังได้ไง""คุณจิน!""แล้วทำไมไม่ถอดเสื้อผ้า เดี๋ยวก็เปียกพอดี""ไม่เป็นไรค่ะ ให้คุณอาบเสร็จก่อน มนต์อาบทีหลังก็ได้ค่ะ"เธอไม่ได้อยากอาบน้ำกับเขาเสียหน่อยน้ำเสียงราบเรียบเฉยชานั้น ยิ่งทำให้ เฟยจิน รู้สึกอยากจะแกล้งเธอมากยิ่งกว่าเดิม"แต่ฉันอาบน้ำนานนะ กว่าเธอจะได้อาบก็เที่ยงคืนกว่า อาบพร้อมกันนี่แหละ เดี๋ยวจะดึกเกินไป""ไม่เป็นไรค่ะ หนูรอได้"เธอเสียงแข็งอย่างแน่วแน่"ตามใจ"เขายักไหล่ แกล้งขยับตัวเล็กน้อยให้ชนกับร่างเล็กที่นั่งหมิ่นเหม่บริเวณขอบอ่าง "อ๊ะ" เพี

ตอนที่ 16 อยากอยู่ใกล้ลูก...ติดกลิ่นน้ำนมน้ำมนต์ รู้สึกตัวในตอนสาย สิ่งแรกที่เธอควานหาคือ ลูกน้อยที่อยู่บนเตียงคอก ทว่าไม่มีร่างของหนูน้อยอยู่ในนั้น หญิงสาวผุดกายลุกขึ้นนั่งอย่างรวดเร็ว มองนาฬิกาดิจิตอลตรงหัวเตียงเป็นเวลาเก้าโมงกว่าแล้ว ปกติเธอไม่เคยตื่นสายขนาดนี้ แต่เป็นเพราะบทรักที่ร้อนแรงเมื่อคืน ไหนจะต้องตื่นมาให้นมลูกอีก ทำให้วิญญาณเธอแทบจะหลุดจากร่างจนแทบจะไม่มีแรงพยุงกายลุกขึ้นร่างหนากำยำเดินออกมาจากห้องแต่งตัวเฟยจิน อยู่ในชุดเสื้อเชิ้ตไหมสีฟ้าอ่อน กางเกงชิโนเนืัอดี ทรงผมสีเข้มถูกปัดแต่งให้เรียบร้อย เผยเห็นกรอบหน้าหล่อเหลาที่คมชัดยิ่งกว่าเดิม เขาดูดีและสดชื่นมาก ต่างจากเธอที่แทบจะลุกไม่ขึ้น "สายใจพาลูกไปหาเตี่ยแล้ว ไม่ต้องห่วงลูกหรอก เธอนอนพักอีกสักหน่อยก็ได้ อีกแปปฉันต้องไปแล้ว"เขาบอกเธอไว้ตั้งแต่วันก่อน ว่าวันนี้เขาจะบินไปสำนักงานซงหมิงที่จีนด้วยไพรเวทเจ็ท ซึ่งปกติแล้วเขาก็จะบินไปมาอยู่เป็นประจำอยู่แล้ว เพียงแต่ครั้งนี้เขาบอกเธอว่าอาจจะไปนานหน่อย ด้วยมีหลายโครงการที่จะต้องเคลียร์ในช่วงนี้"ค่ะ"เธอก้มหน้างุด ไม่กล้าจะสบตาเขา เพิ่งรู้ว่าตัวเองเปลือยเปล่าอยู่ภ

ตอนที่ 18 หนูชอบเงินอยู่แล้วหนูน้อยเปาเปา กินอิ่มนอนหลับในคฤหาสน์หลังใหญ่ มีพี่เลี้ยงสลับเวียนกันคอยดูแล น้ำมนต์ เองก็มีเวลาได้ทำเสื้อผ้าแมวตามออเดอร์ได้จนครบ หลังจากที่ตื่นมาในตอนเช้าให้นมลูก ก็ได้ฟังเสียงบ่นจากพ่อของลูกที่ดังมาตามสายจนหูชา"คุณจินบ่นหนูเยอะเกินไปหรือเปล่า? ทำเหมือนหนูไปเถลไถลที่ไหน แค่กินข้าวในบ้านเท่านั้น ตั้งแต่ท้อง หนูก็แทบไม่เคยได้ไปไหนเลยนะคะ"ปลายสายนิ่งไปสักพักด้วยที่เธอพูดมาล้วนเป็นความจริงทั้งหมด(ฉันก็แค่เป็นห่วงลูก กลัวว่าเธอจะกินจนเมาไม่รู้ลิมิตตัวเอง ตอนนี้เธอยังต้องให้นมลูกอยู่นะ)"....."เธอนิ่ง ไม่เอ่ยต่อ ยิ่งเขาพูด ก็เหมือนเขาต่อว่าเธอมากกว่าเดิมสักพักมีข้อความมา 'เงินเข้าบัญชีคุณ 500,000 บาท'โทรศัพท์แทบจะหลุดจากมือของเธอ "นี่คุณจิน คุณโอนเงินมาให้มนต์เหรอ?"(ใช่)รู้แล้วว่าเขารวยมาก และเป็นพวกที่ชอบใช้เงินแก้ปัญหา "มันเยอะไปหรือเปล่าคะ? นี่เป็นค่าอะไร?"(ก็เธอบอกเองว่าตั้งแต่ท้องแทบไม่ได้ออกไปไหนเลย ฉันเข้าใจเธอต้องอุ้มท้องแล้วไหนจะต้องเลี้ยงลูกคอยดูแลลูกให้นมลูก คิดว่าคงอยากจะมีเวลาส่วนตัวแบบผู้หญิง ก็เลยโอนเงินพิเศษให้เธอ

ตอนที่ 20 หงส์น้อย ลืมปะป๊าแล้ว?เกือบสามสัปดาห์ที่ เฟยจิน ห่างจากลูกเมีย แม้จะได้ video call และคุยผ่านช่องทางสื่อสารต่าง ๆ แต่เขาก็รู้สึกราวจะขาดใจเสียให้ได้ ทันทีที่ประตูห้องเพนท์เฮ้าส์เปิดออก ร่างหนาก็รีบปราดเข้ามาในห้องอย่างรวดเร็วน้ำมนต์ อุ้มยัยหนูเปาเปารออยู่แล้วด้วยเขาให้คนไปรับเธอจากบ้านเตี่ยกลับมาที่นี่ก่อนที่เขาจะมาถึง"ปะป๊ากลับมาแล้วคนเก่ง"เขาสาวเท้าเข้าไปใกล้เพื่อจะอุ้มลูก ทว่าใบหน้ากลมบ๊องแบ๊วส่ายหน้าไปมา ก่อนจะร้องไห้จ้าเสียงดังลั่นห้อง"แอะ ๆ แง ๆ ๆ ๆ""เปาเปา นี่ปะป๊าเองลูก"น้ำมนต์ เอ่ยบอกเสียงนุ่มนวล ขณะที่ยัยหนูหงส์น้อยร้องไห้เสียงดังยิ่งขึ้นกว่าเดิม"แงงงงงง ๆ ๆ""เสี่ยวเฟิ่ง! หงส์น้อยของปะป๊า"เฟยจิน หน้าซีดเจื่อนในทันที ทั้งที่ก่อนหน้านี้เพิ่งจะยิ้มหน้าบาน ด้วยการเจรจาธุรกิจมูลค่ามหาศาลสำเร็จลุล่วงไปได้ด้วยดี และคิดว่าการได้มาเจอลูกน้อย คงเป็นสิ่งที่ทำให้เขามีความสุขที่สุดทว่า ท่าทางของยัยหงส์น้อยตอนนี้คล้ายกลัวเขาเหลือเกิน แค่เขาจะเดินไปใกล้แล้วก้มลงหอมแก้มกลมยุ้ยให้ชื่นใจ เด็กน้อยก็ร้องไห้ราวกับเห็นภูตผีปีศาจ"แง ๆ ๆ""ใจเย็น ๆ ก่อนค่ะ สงส