Todos os capítulos de ปะป๊ามาเฟียพ่อลูกอ่อน: Capítulo 1 - Capítulo 6

ตอนที่ 2 มีอารมณ์กับคนท้อง"นี่!! มันจะมากเกินไปแล้ว เธอคิดว่าเธอเป็นใครถึงมาพูดกับฉันแบบนี้!"มือหนา กำเข้าหากันแน่น ขณะสาวเท้าเข้าไปใกล้ น้ำมนต์ เหมือนจะได้สติดวงตาสีน้ำตาลคู่สวยกระพริบถี่ พยาภายยามข่มสติให้ใจเย็นลง ถึงอย่างไรคนตรงหน้าก็คือ คุณจิน โชติธนพิพัฒน์ ทายาทคนโตของเจ้าสัวจงเจริญ ผู้มีพระคุณของเธอ"หนู ก็แค่...""ก็แค่อะไร?"เฟยจิน แค่นเสียง ใบหน้าหล่อเหลาโน้มลงต่ำ พลันก็รู้สึกสนุก ที่เห็นสีหน้าตื่นตระหนกของยัยน้ำครำ "แน่ใจเหรอว่ามาอยู่ที่นี่แล้วเธอจะปลอดภัย อย่าลืมซิว่านี่ไม่ใช่บ้านใหญ่ของเตี่ย แม่บ้านและผู้ช่วยก็ไม่ได้อยู่ประจำ ตอนนี้เธออยู่กับฉันสองต่อสอง และฉันก็เป็นผู้ชาย...""ตะแต่หนูท้องอยู่นะคะ คุณจินอย่าทำอะไรบ้า ๆ นะ ไม่งั้นหนูจะบอกท่านเจ้าสัว"บ้าจริง! ทั้งที่เธอตั้งใจไว้แล้วว่าจะไม่หวั่นไหวกับเขาอย่างเด็ดขาดแต่เพียงเขาโน้มหน้ามาใกล้ จนเธอได้กลิ่นน้ำหอมสะอาดผสานกลิ่นบุหรี่จาง ๆ หัวใจเธอก็เริ่มเต้นระส่ำ ไม่เป็นจังหวะ"จะบอกเตี่ย? บอกเรื่องอะไร?""ก็...""หึ"เฟยจิน หัวเราะในลำคอ "จะบอกว่าฉันทำอะไรเธอ? แบบที่ฉันเคยทำ จนมียัยหนูหงส์น้อยอยู

ตอนที่ 4 พลาดหรือตั้งใจ *NC"อา"เฟยจิน คำรามต่ำในลำคอ เมื่อสัมผัสกับรสชาติหวานล้ำของหลานสาวแม่บ้าน เขาบดเคล้าจูบอย่างดูดดื่ม ขณที่มือหนาลูบโลมเนินเนื้อสาวไปด้วย จนร่างสาวบิดร่าน เคลิบเคลิ้มไปกับสัมผัสแปลกใหม่ที่ได้รับจากเขา "อื้อ"เธอครางเสียงหวาน"อยากให้ฉันทำต่อมั้ย?"ชายหนุ่มเอ่ยถามเสียงแหบพร่า เพราะหากทำมากกว่านี้ เขาไม่สามารถจะหยุดตัวเองได้แล้ว"หนู ...หนูไม่รู้ค่ะ"ไม่แน่ใจว่าความรู้สึกนี้คืออะไร? ทั้งที่ตอนแรกเธอเอ่ยปากห้ามเขา แต่ตอนนี้เธอไม่อยากจะให้เขาหยุดเลยแม้แต่นิด"ไม่รู้ได้ไง? ถึงฉันจะเมาก็เถอะ"เขากำลังจะผละออกห่าง แต่เธอดึงมือเขาไว้ก่อน พร้อมส่งสายตาอ้อนวอนกึ่งขอร้อง"คะคุณจิน! อย่าหยุดค่ะ"น้ำเสียงของเธอสั่นระริก ไม่นึกว่าคำพูดนี้จะนำพาปัญหามากมายมาสู่ตัวเองในภายหลัง"เด็กน้อย เธอต้องการฉันเองนะ เธอเลือกเอง!"นั่นเป็นถ้อยคำสุดท้ายที่ความอดทนของ เฟยจิน สิ้นสุดลง หลังเสื้อผ้าของเขาถูกปลดเปลื้องออก ร่างหนาก็ขยับมาจนชิดร่างนุ่มนิ่ม จับตัวตนที่แข็งร้อนรุกคืบเข้าไปกายเธอ"อื้อ""ฉันไม่มีถุงป้องกัน เดี๋ยวฉันมาแตกด้านนอก ไม่ต้องห่วงฉันสะอาดปลอดภัยแน่นอ

ตอนที่ 6 หนูเปาเปา หงส์ทองสยายปีก 小凤เฟยจิน เปิดประตูห้องเข้าไปอย่างระมัดระวัง มองใบหน้าหวานที่หลับสนิทอยู่บนเตียงพักฟื้น คาดว่าเธอคงเหนื่อยมากหลังจากผ่านการคลอดลูก ข้าง ๆ เตียงมีรถครอบทรงสูงที่มีผ้าห่อมร่างห่อผ้าสีชมพูอ่อนวางอยู่ พยาบาลที่คอยดูแลเดินปลีกตัวออกไป เมื่อเขาก้าวเข้าไปใกล้ ชายหนุ่มย่อตัวนั่งลง สายตาคมกริบจ้องมองก้อนเนื้อนุ่มฟู ขนาดเท่าต้นแขนของตนด้วยแววตาอ่อนโยนเจ้าหงส์น้อยของพ่อ ตัวเล็กมาก... เล็กจนเขาแทบไม่กล้าแม้แต่จะถอนหายใจแรงผิวของเด็กหญิงตัวน้อยยังเป็นสีชมพูระเรื่อ กลุ่มผมเส้นเล็กละเอียดสีดำขลับเปียกลู่ติดหนังศีรษะ เปลือกตาทั้งสองข้างปิดสนิท ปากกระจับเล็ก ๆ สีแดงระเรื่อขยับอ้าหวอจ๊วบจ๊าบเบา ๆ เหมือนกำลังฝันหวานน่ารัก น่าทนุถนอมที่สุด"เปาเปาของพ่อ"เขาพึมพำเสียงแผ่วเบา พินิจมองรูปร่างกลมแก้มยุ้ยขาวอมชมพู ก่อนยื่นนิ้วชี้อันหยาบกร้านแตะเบา ๆ ที่หลังมือเล็กจิ๋ว นิ้วมือน้อย ๆ ของ ‘ยัยหนูน้อยเปาเปา’ ก็ค่อย ๆ คลี่ออกแล้วคว้าหมับ กำนิ้วชี้ของเขาไว้แน่นโดยสัญชาตญาณหัวใจแกร่งพลันกระตุกวูบอย่างแรง ความรู้สึกบางอย่างพุ่งขึ้นมาแทบจะทันที รับรู้ได้ถึงความปรารถ