Todos los capítulos de บ่วงอาคม (มนตราอาคม The Series): Capítulo 11 - Capítulo 16

“ฉันมีของอยู่ที่โรงแรม แล้วคนในทีมก็….”“ถ้าคุณออกนอกเขตบ้าน สิ่งนั้นจะตามคุณทันที”“ฉันโทรให้คนมารับได้”“แล้วคุณจะพาใครอีกคนเข้ามาเสี่ยงด้วยหรือ”คำถามนั้นทำให้ริสาชะงัก เมฆินทร์เดินไปปิดม่านหน้าต่างให้มิดชิดก่อนลงกลอนประตูอีกครั้ง“โทรบอกคนของคุณว่าคืนนี้พักอยู่บ้านชาวบ้านเพราะทางกลับถูกปิดหรือรถมีปัญหาก็ได้ แต่อย่าบอกว่าอยู่ที่นี่และอย่าให้ใครมาตาม”“ทำไมต้องปิดเป็นความลับ”“นี่คุณคิดไม่ได้จริงๆหรือ เรายังไม่รู้ด้วยซ้ำว่าคนที่ส่งข้อความให้คุณเป็นใคร”“คุณคิดว่าเป็นคนในหมู่บ้าน?”“ผมคิดว่าเรายังตัดใครออกไม่ได้”ริสาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดู สัญญาณกลับมาเพียงขีดเดียว เมื่อเธอเห็นดังนั้นจึงเริ่มพิมพ์ข้อความสั้น ๆ ส่งให้เพื่อนร่วมงานว่าคืนนี้ต้องค้างในพื้นที่เพราะรถมีปัญหาก่อนวางเครื่องลงข้างตัวเมฆินทร์มองเธออยู่ครู่หนึ่ง “ห้ามบันทึกภาพภายในบ้าน”“ฉันยังไม่ได้ทำอะไรเลย”“นักข่าวมักเก็บทุกอย่างเป็นหลักฐาน”“เพราะมันเป็นหน้าที่”“ที่นี่ไม่ใช่สถานที่ทำข่าว แต่เป็นอาณาเขตของผม”“แต่เรื่องที่เกิดขึ้นเกี่ยวข้องกับคดีของฉัน”“ถ้าคุณยังคิดจะนำเรื่องคืนนี้ไปเผยแพร่ ผมจะไม่ช่วยคุณอีก”ริสาสบตาเขาตร

เมฆินทร์ก้มมองฝ่ามือของตนเองและพบว่ารอยแผลที่ใช้หยดเลือดกดอาคมเมื่อคืนเริ่มปิดแล้ว เหลือเพียงรอยแดงบาง ๆ พาดอยู่กลางฝ่ามือตามปกติ เมื่อพิธีกดอาคมเสร็จสิ้น ความรู้สึกเชื่อมโยงระหว่างผู้ประกอบพิธีกับผู้ถูกอาคมควรสิ้นสุดลงทันทีแต่คราวนี้มันยังคงอยู่...เบาบางจนแทบจับต้องไม่ได้ ทว่าชัดเจนพอให้เขารู้สึกว่าบางสิ่งที่อยู่ในตัวของริสากำลังหลับอยู่ มันไม่ได้หายไปไหน เพียงซ่อนตัวและรอเวลาให้ฤทธิ์ของอาคมที่เขาลงไว้เสื่อมลงเท่านั้นชายหนุ่มกำมือช้า ๆ ก่อนหันกลับเข้าเรือน บนโต๊ะเตี้ยยังวางโถยาสมุนไพร มีดหมอ และเศษด้ายสายสิญจน์จากเมื่อคืน เขาเริ่มเก็บทุกอย่างเข้าที่อย่างเงียบเชียบแต่สายตากลับเหลือบมองประตูอยู่เป็นระยะ คล้ายกับกำลังคาดหวังว่าริสาจะย้อนกลับมาในอีกไม่กี่นาทีแน่นอนว่าเธอไม่กลับมา ผู้หญิงคนนั้นไม่ใช่คนที่จะเชื่ออะไรง่าย ๆและยิ่งถูกห้ามก็ยิ่งอยากพิสูจน์ว่าคำเตือนนั้นผิดเมฆินทร์ถอนหายใจออกมาเบา ๆ เขาเองก็ไม่รู้ว่าอะไรที่ทำให้ความรู้สึกประหลาดนี้ยังคงวนเวียนอยู่ในหัวของเขา ความรู้สึกเป็นห่วง ผูกพันธ์กับริสาที่ยังหาคำตอบไม่ได้“ดื้อให้ตลอดเถอะ”เขาพึมพำกับตัวเองก่อนหยิบผงว่านที่เหลือจากเมื

รถกระบะสีดำพุ่งไปตามถนนสายเล็กด้วยความเร็ว แสงแดดยามบ่ายส่องผ่านแนวต้นไม้เป็นริ้วสลับกับเงามืดบนพื้นถนน เมฆินทร์กำพวงมาลัยแน่นจนเส้นเลือดบนหลังมือปูดนูน ความเจ็บที่กลางอกยังคงบีบรัดเป็นจังหวะ บางครั้งรุนแรงจนลมหายใจสะดุดแต่นั่นก็ไม่ทำให้เขายอมผ่อนคันเร่งแม้แต่น้อยความรู้สึกที่แล่นเข้ามาเมื่อครู่ไม่ใช่เพียงลางสังหรณ์ หากเป็นแรงสะท้อนจากหยดเลือดของเขาซึ่งใช้กดรอยอาคมให้ริสาเมื่อคืน แม้จะไม่ได้ลงยันต์ผูกวิญญาณอย่างสมบูรณ์แต่เลือดของผู้สืบวิชาได้สัมผัสกับรอยบนร่างของหญิงสาวแล้ว มันจึงทิ้งสายเชื่อมบางเบาเอาไว้ มากพอให้เขารับรู้ได้เมื่ออาคมในตัวเธอกำลังคุกคามถึงชีวิตเมฆินทร์หยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดหมายเลขที่ริสาโทรเข้ามาทิ้งไว้เมื่อคืน เสียงสัญญาณดังเพียงครั้งเดียวแล้วจึงถูกตัดไป ก่อนหน้าจอจะขึ้นแจ้งว่าไม่สามารถติดต่อได้ เขากัดกรามแน่นแล้วกดโทรซ้ำอีกครั้งแต่ผลยังคงเหมือนเดิม“ดื้อจนได้เรื่อง”เขาพึมพำเสียงต่ำพลางหักพวงมาลัยเข้าสู่ถนนใหญ่ ความรู้สึกปวดร้าวกลางอกแล่นขึ้นมาอีกระลอก คราวนี้รุนแรงจนภาพตรงหน้าพร่ามัวไปชั่วขณะ เมฆินทร์จึงต้องชะลอรถเพียงเสี้ยววินาทีเพื่อเรียกสติ ก่อนภาพบางอย่างจะวาบเ