All Chapters of บ่วงอาคม (มนตราอาคม The Series): Chapter 1 - Chapter 10

เสียงสวดคาถาทุ้มต่ำดังแผ่วอยู่ภายในเรือนไทยสมัยใหม่ ถ้อยคำโบราณแต่ละพยางค์ถูกเปล่งออกมาอย่างเชื่องช้า หนักแน่น และต่อเนื่องราวกับกระแสน้ำเย็นที่ไหลผ่านความมืด เสียงนั้นมิได้ดังไปกว่าเสียงลมพัดผ่านยอดไม้ หากกลับแทรกซึมไปทั่วทั้งเรือน จนผู้คนที่นั่งเบียดกันอยู่ตามมุมห้องต่างรู้สึกราวกับถ้อยคำเหล่านั้นกำลังไหลผ่านผิวหนังและซึมลึกลงไปถึงกระดูก สายลมเย็นเยียบพัดลอดผ่านช่องว่างระหว่างฝาไม้ กลิ่นดินชื้นจากชายป่าลอยเข้ามาปะปนกับกลิ่นควันเทียน ขี้ผึ้งไหม้ สมุนไพรแห้ง และน้ำมันจันทน์ซึ่งถูกจุดไว้บนโต๊ะบูชา กลิ่นเหล่านั้นหนาหนักจนบรรยากาศภายในห้องคล้ายถูกคลุมด้วยม่านบางที่มองไม่เห็น แสงจากเทียนขี้ผึ้งเจ็ดเล่มส่องสว่างอยู่กลางห้อง เปลวไฟเล็ก ๆ เอนไหวไปมาอย่างไร้จังหวะ เงาของผู้คนทอดยาวไปตามพื้นและฝาผนัง บ้างบิดเบี้ยว บ้างสั่นกระตุก ราวกับไม่ได้ขยับตามเจ้าของร่าง หากกำลังดิ้นรนเพื่อหลุดพ้นจากความมืดด้วยตัวของมันเอง กลางวงสายสิญจน์สีขาว ชายหนุ่มคนหนึ่งนั่งขัดสมาธิอยู่หน้าโต๊ะบูชา เมฆินทร์ อัครเวทิน นั่งนิ่งจนแทบไม่ต่างจากรูปสลัก แผ่นหลังกว้างตั้งตรง ศีรษะก้มลงเล็กน้อย ดวงตาทั้งสองข้างปิดสนิท ใ

คำพูดนั้นทำให้เธอลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนยอมหันหลังให้อย่างไม่เต็มใจ เมฆินทร์ใช้ปลายนิ้วดึงปกเสื้อด้านหลังลงเพียงเล็กน้อย ทันทีที่เห็นผิวหนังบริเวณหัวไหล่สีหน้าของเขาก็เคร่งขรึมขึ้นอย่างชัดเจน บนแผ่นหลังของริสามีรอยอักขระสีแดงคล้ำปรากฏอยู่ใต้ผิวหนัง ลวดลายคดเคี้ยวเป็นวงกลมคล้ายรากไม้พันกันและตรงกลางมีเครื่องหมายเดียวกับที่สลักอยู่บนกำไลเงินที่เขาพึ่งได้มาเมื่อไม่นาน เมฆินทร์ยกปลายนิ้วขึ้นเหนือรอยนั้นโดยไม่แตะต้องผิวของเธอ ก่อนบริกรรมคาถาอีกบทด้วยเสียงเบาจนแทบกลืนไปกับสายลม “นะล้อมกาย โมล้อมจิต พุทคุ้มทิศ ธาปิดทาง ยะบังเงา สิ่งชั่วร้ายตนใดอย่ากล้ำกราย รอยใดที่ติดตามมา จงขาด สายใดที่ผูกเอาไว้ จงคลาย ด้วยคุณครูเหนือเศียร ด้วยอำนาจยันต์เหนือกาย...ปิด!” คำสุดท้ายถูกเปล่งออกมาพร้อมกับการกดผ้ายันต์ลงตรงรอยอาคม แสงสีแดงใต้ผิวหนังวาบขึ้นทันที ริสาสะดุ้งสุดตัวด้วยความเจ็บปวดราวกับถูกเหล็กร้อนนาบลงบนผิวบาง หญิงสาวหันกลับมาผลักอกเขาออกด้วยสัญชาตญาณของตนเอง “คุณทำอะไรฉัน!” เมฆินทร์เซถอยไปเพียงเล็กน้อย ดวงตาคมยังคงจับจ้องรอยบนแผ่นหลังของเธอซึ่งแม้จะจางลงแต่กลับไม่หายไปอย่างที่ควรจะเป็น

เมฆินทร์ชะงักไปเมื่อได้ยินชื่อนั้นในทันที ลมหายใจของเขาหยุดไปเสี้ยววินาทีก่อนสีหน้าจะเปลี่ยนเป็นเคร่งเครียดอย่างที่ริสายังไม่เคยเห็นมาก่อน“คุณว่าอะไรนะ”“เธอเรียกฉันว่าอัญญา ทั้งที่ฉันชื่อริสา”เมฆินทร์มองเธอนิ่งราวกับว่าชื่อนั้นปลุกบางสิ่งในความทรงจำของเขาขึ้นมา ชื่ออัญญาปรากฏอยู่ในสมุดบันทึกของปู่หลายครั้ง เป็นชื่อของหญิงผู้ถูกกล่าวหาว่าเป็นผู้ทำลายพิธีสำคัญพิธีหนึ่งจนทำให้คนตายเป็นจำนวนมากเขาเลื่อนสายตากลับไปมองศาลาร้างอีกครั้ง ประตูไม้ยังคงปิดสนิทอยู่ใต้ผ้ายันต์แต่ในเงามืดหลังช่องหน้าต่าง กลับมีใบหน้าซีดขาวของหญิงคนหนึ่งยืนจ้องอยู่ ริมฝีปากซึ่งถูกด้ายสีดำเย็บติดค่อย ๆ แสยะยิ้มให้กับเขาเมฆินทร์คว้าข้อมือริสาอีกครั้งก่อนเอ่ยขึ้น“ต้องไปเดี๋ยวนี้”“เดี๋ยว คุณยังไม่ได้บอกเลยว่าชื่อนั้นเกี่ยวอะไรกับ...”เสียงผ้ายันต์ขาดดังแควกจากด้านหลัง ชายหนุ่มหันกลับไปพร้อมกับผลักริสาให้หลบอยู่ด้านหลัง แผ่นผ้ายันต์แผ่นหนึ่งร่วงลงจากเสาประตู อักขระบนผ้ากลายเป็นสีดำก่อนลุกไหม้ขึ้นเอง เปลวไฟสีน้ำเงินเผาผืนผ้าจนกลายเป็นเถ้าถ่านในเวลาไม่กี่วินาที“ผนึกอยู่ได้ไม่นานแล้ว”ริสาหันไปมองทางเดินในป่า “รถคุณ

รถกระบะสีดำยังคงแล่นฝ่าความมืดไปตามถนนสายแคบซึ่งทอดยาวออกจากหมู่บ้าน แสงไฟหน้ารถกวาดผ่านแนวต้นไม้สูงสองข้างทางเป็นระยะเผยให้เห็นหมอกสีขาวที่ลอยต่ำอยู่เหนือพื้นดิน ก่อนทุกอย่างจะถูกเงามืดกลืนหายไปอีกครั้ง เสียงเครื่องยนต์ดังสม่ำเสมอแต่ภายในห้องโดยสารกลับเงียบเสียจนได้ยินแม้กระทั่งเสียงลมหายใจของกันและกันริสานั่งพิงเบาะ มือข้างหนึ่งกำชายเสื้อบริเวณหัวไหล่เอาไว้แน่น ความร้อนใต้ผิวหนังยังคงแผ่ซ่านเป็นระยะ ขณะที่รอยดำรอบข้อเท้าเต้นตุบๆตามจังหวะชีพจร เส้นสีคล้ำเล็ก ๆ ค่อย ๆ แตกแขนงขึ้นมาตามหน้าแข้งราวกับรากไม้ซึ่งกำลังชอนไชอยู่ภายในร่าง ความเจ็บปวดทำให้ใบหน้าของหญิงสาวซีดลงแต่เธอยังคงกัดฟันไม่ยอมส่งเสียงออกมาตลอดหลายปีที่ทำงานเป็นนักข่าวภาคสนาม ริสาเคยลงพื้นที่มาแล้วแทบทุกรูปแบบ ตั้งแต่ชุมชนที่ถูกน้ำป่าตัดขาด พื้นที่ไฟไหม้ โรงงานระเบิด ไปจนถึงบริเวณชายแดนที่เต็มไปด้วยความขัดแย้ง เธอเคยนอนกลางดิน กินข้าวข้างถนนและวิ่งฝ่าฝูงชนที่กำลังแตกตื่นมากกว่าหนึ่งครั้ง งานของเธอสอนให้รู้ว่าความจริงไม่เคยเดินมาหาใครถึงที่ หากแต่ต้องยอมเสี่ยงเดินเข้าไปค้นหามันด้วยตนเองความอันตรายจึงไม่ใช่เรื่องใหม่สำหร

คำตอบของเมฆินทร์ทำให้ริสานิ่งงันไปชั่วขณะ ความเย็นวาบค่อยๆแล่นจากต้นคอลงมาตามแผ่นหลัง หญิงสาวหันไปมองประตูเรือนไม้ซึ่งปิดสนิทอยู่ตรงหน้าด้วยความหวาดกลัว แสงตะเกียงภายในห้องส่องผ่านรอยแยกของบานไม้เป็นเส้นบางเผยให้เห็นภาพด้านนอกอันเงียบสงัด ไม่มีเงาร่างหรือเสียงฝีเท้าของผู้ใดอยู่บนชานเรือนก๊อก...ก๊อก...ก๊อกเสียงเคาะดังขึ้นอีกครั้งแต่คราวนี้ไม่ได้ดังมาจากประตูตรงหน้า หากแต่ลอยแว่วมาจากที่ไกลกว่าเดิม คล้ายมีใครกำลังเคาะแผ่นไม้แข็งอยู่บริเวณหน้าบ้านเมฆินทร์ชะงักเล็กน้อยก่อนหันมองออกไปทางหน้าต่างซึ่งเปิดแง้มอยู่เพียงบานเดียว สีหน้าของเขายังคงสงบนิ่งแต่ดวงตาคมกลับเคร่งขรึมขึ้นอย่างเห็นได้ชัด“เสียงมาจากไหน” ริสาถามเบา ๆชายหนุ่มไม่ตอบในทันที เขาเดินไปหยุดอยูู่ข้างหน้าต่างก่อนยกมือแตะสายสิญจน์สีขาวซึ่งขึงพาดอยู่เหนือวงกบ ปลายนิ้วของเขาหยุดนิ่งอยู่ตรงกลางเส้นด้ายราวกับกำลังตรวจสอบบางสิ่งที่มองไม่เห็นสายสิญจน์ยังคงตึงแน่น ไม่มีรอยไหม้ ไม่มีส่วนใดขาดออก นั่นหมายความว่าสิ่งที่อยู่ด้านนอกยังไม่สามารถล่วงเข้ามาในเขตเรือนได้เสียงเคาะดังขึ้นอีกครั้ง ก๊อก...ก๊อก...ก๊อกคราวนี้ริสาฟังออกชัดเจนว่า