บ่วงอาคม (มนตราอาคม The Series)

บ่วงอาคม (มนตราอาคม The Series)

last updateLast Updated : 2026-09-03
By:  TanyaTUpdated just now
Language: Thai
goodnovel12goodnovel
Not enough ratings
16Chapters
3views
Read
Add to library

Share:  

Report
Overview
Catalog
SCAN CODE TO READ ON APP

“ริสา วรเมธา” นักข่าวภาคสนามผู้ไม่เคยเชื่อเรื่องภูตผีหรือไสยศาสตร์ ได้รับมอบหมายให้ลงพื้นที่สืบข่าวคดีการเสียชีวิตอย่างปริศนาที่จังหวัดพิษณุโลก ผู้ตายทุกคนมีรอยอักขระประหลาดปรากฏอยู่บนหน้าอกและพบขี้เงินอยู่รอบๆบริเวณที่เกิดเหตุ ยิ่งริสาขุดคุ้ยหาความจริง เหตุการณ์ประหลาดก็เริ่มเกิดขึ้นกับตัวเธอเอง เงาดำปริศนาที่เรียกเธอว่าอัญญษ รอยช้ำคล้ายเส้นอักขระค่อย ๆ ลามไปทั่วแผ่นหลังราวกับมีมือที่มองไม่เห็นกำลังลงยันต์บางอย่างลงบนผิวหนังของเธอ เบาะแสทั้งหมดนำริสาไปพบกับ “เมฆินทร์ อัครเวทิน” หมอสักยันต์ผู้เคร่งขรึมและพูดน้อย ซึ่งสืบทอดวิชาอาคมโบราณมาจากบรรพบุรุษ เขาใช้ชีวิตอย่างสันโดษ ยึดถือข้อห้ามของตระกูลอย่างเคร่งครัดและไม่เคยยอมลงเข็มสักยันต์ให้ผู้หญิง เมฆินทร์เตือนริสาให้หยุดสืบข่าวทันทีแต่ด้วยนิสัยไม่ยอมถอยของนักข่าว เธอกลับยิ่งตามหาความจริงจนกระทั่งวิญญาณร้ายบุกเข้าทำร้ายเธอต่อหน้าเขา เมฆินทร์จึงไม่มีทางเลือก นอกจากฝ่าฝืนคำสัตย์ของตระกูลและลงอักขระกดรอยบนแผ่นหลังของเธอ แต่ในระหว่างพิธี อักขระกลับเคลื่อนไหวและเปลี่ยนรูปไปเอง กลายเป็น “ยันต์วิวาห์มรณะ” อาคมต้องห้ามที่สูญหายไปนานซึ่งใช้ผูกดวงของชายหญิง ห้ามทั้งสองอยู่ห่างกัน หากคนใดคนหนึ่งเจ็บ อีกคนก็จะได้รับผลกระทบ

View More

Latest chapter

More Chapters
No Comments
16 Chapters
ตอนที่ 1 รอยอาคม
เสียงสวดคาถาทุ้มต่ำดังแผ่วอยู่ภายในเรือนไทยสมัยใหม่ ถ้อยคำโบราณแต่ละพยางค์ถูกเปล่งออกมาอย่างเชื่องช้า หนักแน่น และต่อเนื่องราวกับกระแสน้ำเย็นที่ไหลผ่านความมืด เสียงนั้นมิได้ดังไปกว่าเสียงลมพัดผ่านยอดไม้ หากกลับแทรกซึมไปทั่วทั้งเรือน จนผู้คนที่นั่งเบียดกันอยู่ตามมุมห้องต่างรู้สึกราวกับถ้อยคำเหล่านั้นกำลังไหลผ่านผิวหนังและซึมลึกลงไปถึงกระดูก สายลมเย็นเยียบพัดลอดผ่านช่องว่างระหว่างฝาไม้ กลิ่นดินชื้นจากชายป่าลอยเข้ามาปะปนกับกลิ่นควันเทียน ขี้ผึ้งไหม้ สมุนไพรแห้ง และน้ำมันจันทน์ซึ่งถูกจุดไว้บนโต๊ะบูชา กลิ่นเหล่านั้นหนาหนักจนบรรยากาศภายในห้องคล้ายถูกคลุมด้วยม่านบางที่มองไม่เห็น แสงจากเทียนขี้ผึ้งเจ็ดเล่มส่องสว่างอยู่กลางห้อง เปลวไฟเล็ก ๆ เอนไหวไปมาอย่างไร้จังหวะ เงาของผู้คนทอดยาวไปตามพื้นและฝาผนัง บ้างบิดเบี้ยว บ้างสั่นกระตุก ราวกับไม่ได้ขยับตามเจ้าของร่าง หากกำลังดิ้นรนเพื่อหลุดพ้นจากความมืดด้วยตัวของมันเอง กลางวงสายสิญจน์สีขาว ชายหนุ่มคนหนึ่งนั่งขัดสมาธิอยู่หน้าโต๊ะบูชา เมฆินทร์ อัครเวทิน นั่งนิ่งจนแทบไม่ต่างจากรูปสลัก แผ่นหลังกว้างตั้งตรง ศีรษะก้มลงเล็กน้อย ดวงตาทั้งสองข้างปิดสนิท ใ
last updateLast Updated : 2026-08-30
Read more
ตอนที่ 2 ตราผูกวิญญาณ
ริสา วรเมธา ผู้ไม่เคยคิดว่าการตามข่าวเพียงชิ้นเดียวจะพาเธอเข้ามายืนอยู่กลางป่าลึกในเวลาหลังเที่ยงคืน ท่ามกลางความมืดสนิทจนแม้แต่แสงจากโทรศัพท์มือถือก็ส่องไปได้ไม่ไกลนัก หญิงสาวยกแสงไฟจากมือถือขึ้นเหนือระดับสายตา พยายามใช้แสงจากหน้าจอส่องทางเบื้องหน้าขณะก้าวข้ามรากไม้ที่ชอนไชขึ้นมาจากพื้นดินเปียกชื้นอย่างระมัดระวัง เสียงใบไม้แห้งแตกกรอบใต้ฝ่าเท้าดังชัดเจนเสียจนเธออดรู้สึกไม่ได้ว่าทุกย่างก้าวกำลังประกาศตำแหน่งของตนให้บางสิ่งในป่ารับรู้ ลมกลางคืนพัดผ่านแนวไม้สูง เสียงกิ่งไม้เสียดสีกันดังครืดคราดเหนือศีรษะ กลิ่นดินชื้นผสมกับกลิ่นไม้ผุและกลิ่นบางอย่างที่คล้ายธูปเก่าลอยมากับสายลม ทั้งที่ตลอดทางที่ผ่านมาเธอไม่เห็นบ้านเรือนหรือศาลใดอยู่ใกล้เลยแม้แต่น้อย ริสาหยุดเดินชั่วครู่แล้วหันกลับไปมองทางด้านหลังแต่ต้องพบว่า เส้นทางที่เธอเพิ่งเดินผ่านกลับถูกความมืดกลืนกินไปจนหมดเหลือเพียงเงาของต้นไม้เรียงรายอย่างแน่นหนาราวกับปิดทางกลับอย่างตั้งใจ หญิงสาวสูดลมหายใจเข้าลึกอีกครั้ง พยายามข่มความรู้สึกหวาดระแวงซึ่งค่อย ๆ ก่อตัวอยู่กลางอกก่อนยกโทรศัพท์ขึ้นดูข้อความจากผู้ให้ข้อมูลอีกครั้ง ‘ศาลร้างท้ายป่า
last updateLast Updated : 2026-08-30
Read more
ตอนที่ 3 แรกพบ
คำพูดนั้นทำให้เธอลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนยอมหันหลังให้อย่างไม่เต็มใจ เมฆินทร์ใช้ปลายนิ้วดึงปกเสื้อด้านหลังลงเพียงเล็กน้อย ทันทีที่เห็นผิวหนังบริเวณหัวไหล่สีหน้าของเขาก็เคร่งขรึมขึ้นอย่างชัดเจน บนแผ่นหลังของริสามีรอยอักขระสีแดงคล้ำปรากฏอยู่ใต้ผิวหนัง ลวดลายคดเคี้ยวเป็นวงกลมคล้ายรากไม้พันกันและตรงกลางมีเครื่องหมายเดียวกับที่สลักอยู่บนกำไลเงินที่เขาพึ่งได้มาเมื่อไม่นาน เมฆินทร์ยกปลายนิ้วขึ้นเหนือรอยนั้นโดยไม่แตะต้องผิวของเธอ ก่อนบริกรรมคาถาอีกบทด้วยเสียงเบาจนแทบกลืนไปกับสายลม “นะล้อมกาย โมล้อมจิต พุทคุ้มทิศ ธาปิดทาง ยะบังเงา สิ่งชั่วร้ายตนใดอย่ากล้ำกราย รอยใดที่ติดตามมา จงขาด สายใดที่ผูกเอาไว้ จงคลาย ด้วยคุณครูเหนือเศียร ด้วยอำนาจยันต์เหนือกาย...ปิด!” คำสุดท้ายถูกเปล่งออกมาพร้อมกับการกดผ้ายันต์ลงตรงรอยอาคม แสงสีแดงใต้ผิวหนังวาบขึ้นทันที ริสาสะดุ้งสุดตัวด้วยความเจ็บปวดราวกับถูกเหล็กร้อนนาบลงบนผิวบาง หญิงสาวหันกลับมาผลักอกเขาออกด้วยสัญชาตญาณของตนเอง “คุณทำอะไรฉัน!” เมฆินทร์เซถอยไปเพียงเล็กน้อย ดวงตาคมยังคงจับจ้องรอยบนแผ่นหลังของเธอซึ่งแม้จะจางลงแต่กลับไม่หายไปอย่างที่ควรจะเป็น
last updateLast Updated : 2026-08-30
Read more
ตอนที่ 4 บ่วงแรกแห่งชะตา
เมฆินทร์ไม่เปิดโอกาสให้ริสาถามอะไรต่อ เขากระชับมือที่จับข้อมือเธอไว้แน่นแล้วดึงให้วิ่งตามออกไปจากศาลาร้างแห่งนี้ในทันที เสียงพื้นไม้เก่าลั่นเอี๊ยดอ๊าดอยู่ใต้ฝ่าเท้า ขณะที่เสียงกรีดร้องของสิ่งซึ่งอยู่ด้านหลังดังไล่ตามมาติด ๆ ราวกับมันกำลังคืบคลานอยู่เหนือศีรษะริสาพยายามหันกลับไปมองแต่เมฆินทร์กลับออกแรงกระชากแขนเธอแรงขึ้น“อย่าหันกลับไป”“แต่ข้างหลัง...”“ผมบอกว่าอย่าหัน!”เสียงเข้มจัดของเขาทำให้เธอชะงักไปครู่หนึ่งก่อนจะเร่งฝีเท้าตามโดยไม่เถียงต่อ ทันทีที่คนทั้งคู่ก้าวพ้นธรณีประตู เสียงบางอย่างกระแทกเข้ากับประตูไม้จากด้านในอย่างรุนแรงจนบานประตูสั่นสะเทือน เศษไม้ผุกร่อนหลุดร่วงลงพื้น ขณะที่เสียงเล็บยาวขูดไปตามเนื้อไม้ดังครืดกราดจนน่าขนลุกเมฆินทร์ปล่อยมือริสาเพียงชั่วครู่ ก่อนหันกลับไปยืนขวางหน้าศาล เขาหยิบด้ายสายสิญจน์จากย่ามออกมาพันรอบข้อมือของตนเองสองรอบแล้วสะบัดปลายด้ายไปเกี่ยวเสาไม้ทั้งสองด้านของประตู จากนั้นจึงหยิบผ้ายันต์สามแผ่นออกมาแนบไว้กลางหน้าผากก่อนริมฝีปากขยับบริกรรมคาถาอย่างรวดเร็ว“นะปิดทวาร โมปิดทาง พุทตรึงร่าง ธาขังวิญญาณ ยะผนึกเงา ด้วยอำนาจครูเหนือเศียร ด้วยสัตย์แห่งผู
last updateLast Updated : 2026-08-31
Read more
ตอนที่ 5 อัญญา
เมฆินทร์ชะงักไปเมื่อได้ยินชื่อนั้นในทันที ลมหายใจของเขาหยุดไปเสี้ยววินาทีก่อนสีหน้าจะเปลี่ยนเป็นเคร่งเครียดอย่างที่ริสายังไม่เคยเห็นมาก่อน“คุณว่าอะไรนะ”“เธอเรียกฉันว่าอัญญา ทั้งที่ฉันชื่อริสา”เมฆินทร์มองเธอนิ่งราวกับว่าชื่อนั้นปลุกบางสิ่งในความทรงจำของเขาขึ้นมา ชื่ออัญญาปรากฏอยู่ในสมุดบันทึกของปู่หลายครั้ง เป็นชื่อของหญิงผู้ถูกกล่าวหาว่าเป็นผู้ทำลายพิธีสำคัญพิธีหนึ่งจนทำให้คนตายเป็นจำนวนมากเขาเลื่อนสายตากลับไปมองศาลาร้างอีกครั้ง ประตูไม้ยังคงปิดสนิทอยู่ใต้ผ้ายันต์แต่ในเงามืดหลังช่องหน้าต่าง กลับมีใบหน้าซีดขาวของหญิงคนหนึ่งยืนจ้องอยู่ ริมฝีปากซึ่งถูกด้ายสีดำเย็บติดค่อย ๆ แสยะยิ้มให้กับเขาเมฆินทร์คว้าข้อมือริสาอีกครั้งก่อนเอ่ยขึ้น“ต้องไปเดี๋ยวนี้”“เดี๋ยว คุณยังไม่ได้บอกเลยว่าชื่อนั้นเกี่ยวอะไรกับ...”เสียงผ้ายันต์ขาดดังแควกจากด้านหลัง ชายหนุ่มหันกลับไปพร้อมกับผลักริสาให้หลบอยู่ด้านหลัง แผ่นผ้ายันต์แผ่นหนึ่งร่วงลงจากเสาประตู อักขระบนผ้ากลายเป็นสีดำก่อนลุกไหม้ขึ้นเอง เปลวไฟสีน้ำเงินเผาผืนผ้าจนกลายเป็นเถ้าถ่านในเวลาไม่กี่วินาที“ผนึกอยู่ได้ไม่นานแล้ว”ริสาหันไปมองทางเดินในป่า “รถคุณ
last updateLast Updated : 2026-08-31
Read more
ตอนที่ 6 กฎของสำนัก
แสงไฟจากรถกระบะปรากฏอยู่ไกลออกไปในที่สุด เมฆินทร์เร่งฝีเท้าจนมาถึงรถ เขาเปิดประตูฝั่งผู้โดยสารแล้ววางริสาลงบนเบาะก่อนหยิบผ้ายันต์สี่แผ่นติดไว้ตามกระจกทั้งสี่ด้าน“ล็อกประตู”“แล้วคุณล่ะ”“ผมจะกันมันไว้”ริสาคว้าแขนเขาทันที “คุณจะอยู่ข้างนอกคนเดียวหรือ”เมฆินทร์ก้มมองมือของเธอที่จับแขนตนเอง สีหน้าเปลี่ยนไปเล็กน้อยก่อนจะค่อย ๆ ดึงมือออก“มันตามคุณมา ไม่ใช่ตามผม ถ้าคุณอยู่ในรถ มันจะเข้ามาไม่ได้”“แล้วถ้ามันทำร้ายคุณล่ะ”“ผมจัดการเองได้”“เห็นอยู่ว่าคุณมีแผล”“ผมยังไม่ตาย”คำตอบนั้นทำให้ริสาอ้าปากจะเถียงแต่เมฆินทร์กลับปิดประตูใส่หน้าเธอเสียก่อน เขาเดินอ้อมไปด้านหน้ารถแล้วหยิบมีดหมอออกมาอีกครั้ง ขณะที่เงาดำจำนวนมากค่อย ๆ ปรากฏขึ้นระหว่างต้นไม้ ล้อมรอบรถไว้ทุกด้านริสามองผ่านกระจกด้วยหัวใจที่เต้นแรง เมฆินทร์ยืนเพียงลำพังท่ามกลางความมืด เสื้อสีดำเปื้อนเลือดตรงหัวไหล่ ทว่าแผ่นหลังกลับยังตั้งตรงอย่างมั่นคง เขากำมีดหมอไว้แน่นก่อนใช้นิ้วแตะเลือดจากบาดแผลแล้วลากลงบนพื้นดินเป็นวงกลมรอบตัว“นะขีดเขต โมขีดแดน พุทตั้งวง ธากันภัย ยะกันวิญญาณ ผู้ใดก้าวล่วงเข้ามา จงถูกไฟครูเผาผลาญ”แสงสีแดงลุกวาบขึ้นตาม
last updateLast Updated : 2026-08-31
Read more
ตอนที่ 7 อย่าล้ำเส้น
รถกระบะสีดำยังคงแล่นฝ่าความมืดไปตามถนนสายแคบซึ่งทอดยาวออกจากหมู่บ้าน แสงไฟหน้ารถกวาดผ่านแนวต้นไม้สูงสองข้างทางเป็นระยะเผยให้เห็นหมอกสีขาวที่ลอยต่ำอยู่เหนือพื้นดิน ก่อนทุกอย่างจะถูกเงามืดกลืนหายไปอีกครั้ง เสียงเครื่องยนต์ดังสม่ำเสมอแต่ภายในห้องโดยสารกลับเงียบเสียจนได้ยินแม้กระทั่งเสียงลมหายใจของกันและกันริสานั่งพิงเบาะ มือข้างหนึ่งกำชายเสื้อบริเวณหัวไหล่เอาไว้แน่น ความร้อนใต้ผิวหนังยังคงแผ่ซ่านเป็นระยะ ขณะที่รอยดำรอบข้อเท้าเต้นตุบๆตามจังหวะชีพจร เส้นสีคล้ำเล็ก ๆ ค่อย ๆ แตกแขนงขึ้นมาตามหน้าแข้งราวกับรากไม้ซึ่งกำลังชอนไชอยู่ภายในร่าง ความเจ็บปวดทำให้ใบหน้าของหญิงสาวซีดลงแต่เธอยังคงกัดฟันไม่ยอมส่งเสียงออกมาตลอดหลายปีที่ทำงานเป็นนักข่าวภาคสนาม ริสาเคยลงพื้นที่มาแล้วแทบทุกรูปแบบ ตั้งแต่ชุมชนที่ถูกน้ำป่าตัดขาด พื้นที่ไฟไหม้ โรงงานระเบิด ไปจนถึงบริเวณชายแดนที่เต็มไปด้วยความขัดแย้ง เธอเคยนอนกลางดิน กินข้าวข้างถนนและวิ่งฝ่าฝูงชนที่กำลังแตกตื่นมากกว่าหนึ่งครั้ง งานของเธอสอนให้รู้ว่าความจริงไม่เคยเดินมาหาใครถึงที่ หากแต่ต้องยอมเสี่ยงเดินเข้าไปค้นหามันด้วยตนเองความอันตรายจึงไม่ใช่เรื่องใหม่สำหร
last updateLast Updated : 2026-09-02
Read more
ตอนที่ 8 เสียงจากคนตาย
ริสายังไม่ทันได้ตอบโต้อะไรกลับไปเพราะรถกระบะแล่นผ่านประตูไม้สักขนาดใหญ่ซึ่งตั้งอยู่ริมทางเสียก่อน บ้านไม้เรือนไทยยกสูงสองชั้นหลังใหญ่ตั้งอยู่ตรงกลางแนวต้นไม้เล็กใหญ่ แสงไฟสีส้มจากใต้ชายคาส่องให้เห็นสนามดิน ลานตากสมุนไพร และเรือนไม้หลังเล็กอีกหลังซึ่งแยกออกไปทางด้านข้าง บรรยากาศโดยรอบสงบเงียบ แม่น้ำสายยาวทอดอยู่ไม่ไกลสายตาเท่าใดนัก ต่างจากความน่าสะพรึงในป่าเมื่อครู่อย่างสิ้นเชิงเมฆินทร์จอดรถใต้ต้นมะขามใหญ่แล้วดับเครื่องก่อนหันมามองริสาด้วยสีหน้าเคร่งขรึม “ลงไหวไหม”“ไหว”หญิงสาวเปิดประตูและพยายามก้าวลงจากรถแต่ทันทีที่ปลายเท้าแตะพื้น ความเจ็บปวดจากรอยดำก็แล่นขึ้นมาจนเข่าทรุด เมฆินทร์ที่เดินอ้อมมาอีกด้านหนึ่งดหมือนรู้เหตุการณ์ล่วงหน้ารีบใช้มือหนาคว้าเอวบางของเธอเอาไว้ทันก่อนร่างจะล้มลง ริสาเผลอจับไหล่เขาเพื่อทรงตัวแต่เมื่อมือสัมผัสตรงบาดแผลก็ทำให้ชายหนุ่มขมวดคิ้วเล็กน้อย“ขอโทษ”“ปล่อยมือจากแผลก่อน” ริสารีบชักมือกลับแต่ยังไม่ทันตั้งตัว เมฆินทร์ก็ช้อนร่างเธอขึ้นในอ้อมแขน“ฉันเดินเองได้”“ถ้าเดินได้ เมื่อกี้คุณคงไม่เกือบหน้าคว่ำ”“ฉันแค่เสียหลัก”“เงียบแล้วเก็บแรงไว้”“คุณชอบสั่งจริง ๆ”
last updateLast Updated : 2026-09-02
Read more
ตอนที่ 9 เขตอาคม
คำตอบของเมฆินทร์ทำให้ริสานิ่งงันไปชั่วขณะ ความเย็นวาบค่อยๆแล่นจากต้นคอลงมาตามแผ่นหลัง หญิงสาวหันไปมองประตูเรือนไม้ซึ่งปิดสนิทอยู่ตรงหน้าด้วยความหวาดกลัว แสงตะเกียงภายในห้องส่องผ่านรอยแยกของบานไม้เป็นเส้นบางเผยให้เห็นภาพด้านนอกอันเงียบสงัด ไม่มีเงาร่างหรือเสียงฝีเท้าของผู้ใดอยู่บนชานเรือนก๊อก...ก๊อก...ก๊อกเสียงเคาะดังขึ้นอีกครั้งแต่คราวนี้ไม่ได้ดังมาจากประตูตรงหน้า หากแต่ลอยแว่วมาจากที่ไกลกว่าเดิม คล้ายมีใครกำลังเคาะแผ่นไม้แข็งอยู่บริเวณหน้าบ้านเมฆินทร์ชะงักเล็กน้อยก่อนหันมองออกไปทางหน้าต่างซึ่งเปิดแง้มอยู่เพียงบานเดียว สีหน้าของเขายังคงสงบนิ่งแต่ดวงตาคมกลับเคร่งขรึมขึ้นอย่างเห็นได้ชัด“เสียงมาจากไหน” ริสาถามเบา ๆชายหนุ่มไม่ตอบในทันที เขาเดินไปหยุดอยูู่ข้างหน้าต่างก่อนยกมือแตะสายสิญจน์สีขาวซึ่งขึงพาดอยู่เหนือวงกบ ปลายนิ้วของเขาหยุดนิ่งอยู่ตรงกลางเส้นด้ายราวกับกำลังตรวจสอบบางสิ่งที่มองไม่เห็นสายสิญจน์ยังคงตึงแน่น ไม่มีรอยไหม้ ไม่มีส่วนใดขาดออก นั่นหมายความว่าสิ่งที่อยู่ด้านนอกยังไม่สามารถล่วงเข้ามาในเขตเรือนได้เสียงเคาะดังขึ้นอีกครั้ง ก๊อก...ก๊อก...ก๊อกคราวนี้ริสาฟังออกชัดเจนว่า
last updateLast Updated : 2026-09-03
Read more
ตอนที่ 10 ขอเทวดาคุ้มครอง
น้ำเสียงของเมฆินทร์เย็นลงจนริสาหยุดเถียงไปชั่วขณะ เขาก้าวลงจากชานเรือนแต่ยังไม่เดินออกไปไกล เพียงหยุดอยู่ใต้ชายคาและมองตรงไปยังหน้ารั้วซึ่งจมอยู่ในความมืดริสาค่อย ๆ พยุงตัวไปยืนตรงประตูเรือนแม้จะถูกห้ามไม่ให้ออกไปแต่จากจุดนั้นยังพอมองเห็นแนวรั้วไม้ได้ราง ๆ ตรงกลางประตูรั้ว มีเงาร่างของหญิงชราคนหนึ่งยืนอยู่ ร่างนั้นสวมเสื้อแขนกระบอกกับผ้าถุงสีเข้ม เรือนผมขาวโพลนรวบเป็นมวยอยู่ด้านหลัง ศีรษะก้มต่ำจนมองไม่เห็นใบหน้า มือข้างหนึ่งวางทาบอยู่บนประตูไม้ขณะที่อีกข้างห้อยนิ่งอยู่ข้างลำตัวใต้แสงจันทร์อันเลือนราง ริสามองเห็นว่าปลายเท้าของหญิงชราไม่ได้แตะพื้น ร่างนั้นลอยอยู่เหนือดินเล็กน้อย เงาดำใต้ฝ่าเท้ายืดยาวผิดธรรมชาติก่อนทอดผ่านช่องใต้รั้วเข้ามาภายในเขตบ้านแต่ว่าเมื่อปลายเงาสัมผัสกับแนวผงสีขาวที่โรยไว้รอบรั้วมันกลับหดตัวทันทีราวกับถูกไฟลวกในเวลาเดียวกัน ต้นตะเคียนเล็กซึ่งปลูกอยู่ข้างศาลเจ้าที่พลันสั่นไหวทั้งที่ลมยังคงสงบนิ่ง ใบไม้กระทบกันเสียงดังซ่าก่อนเปลวเทียนในศาลจะลุกสูงขึ้นเอง แสงสีส้มสาดส่องไปทั่วลานบ้านทำให้เงาร่างตรงหน้ารั้วบิดเบี้ยวและถอยห่างออกไปเล็กน้อยเมฆินทร์พนมมือขึ้นก่อนจรดป
last updateLast Updated : 2026-09-03
Read more
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status