All Chapters of คืนอันเร่าร้อนในอ้อมกอดของน้าเขยโรมัน: Chapter 11 - Chapter 20

มุมมองของแจนนิสเคนดัลล์โทรศัพท์มาแจ้งว่าวันนี้ร้านเสริมสวยปิดให้บริการหนึ่งวัน เนื่องจากต้องเรียกช่างมาจัดการกำจัดปลวก พวกมันเริ่มกัดกินลุกลามตามฝาผนังจนโครงสร้างไม้เสี่ยงพังเสียหายหนัก เคนดัลล์เลยต้องรีบจัดการแก้ปัญหานี้โดยด่วน"วันนี้ฉันเลยได้อยู่บ้านยาวๆ แถมยังทำอาหารให้โรมันไม่ได้ด้วยเพราะไม่ได้ไปทำงาน แต่ก็ไม่เป็นไร อย่างน้อยวันนี้ฉันจะได้อยู่คอยดูแลน้ามิแรนด้าแทนละกัน" ฉันพึมพำกับตัวเอง"คุณน้าคะ... หนูว่าคุณน้าออกมารับแดดอ่อนๆ ยามเช้าสักหน่อยดีไหมคะ?" ฉันเอ่ยชวนตอนเดินลงมาข้างล่างตอนประมาณหกโมงเช้า น้าตื่นนอนเรียบร้อยแล้วตอนที่ฉันเดินลงมา "การได้โดนแดดบ้าง จะได้ไม่ต้องนอนอุดอู้อยู่แต่บนเตียงตลอดทั้งวันไงคะ"ท่านพยักหน้ารับ "นั่นสินะ ฉันคิดถึงบรรยากาศข้างนอกจัง แถมบ้านเรายังมีสวนร่มรื่นแบบนี้ คนอื่นก็มองไม่ค่อยเห็นด้วย"คำพูดของท่านทำให้ฉันนึกขึ้นได้ว่า ด้วยสภาพร่างกายของท่านตอนนี้ ท่านคงจะรู้สึกอายที่จะออกไปเจอผู้คนข้างนอกเพราะรูปร่างหน้าตาที่เปลี่ยนไป คนเราเวลาเจ็บป่วยเรื้อรัง มักจะมีความกังวลเรื่องแบบนี้เป็นธรรมดา กลัวสายตาคนอื่นที่มองมาหรือกลัวคำนินทาว่าร้ายแต่น้ามิแร

มุมมองของแจนนิส ฉันนึกว่าโรมันจะโกรธจนหัวฟัดหัวเหวี่ยง นึกว่าเขาจะผลักไสไล่ส่งฉันออกห่างทันทีที่จับได้ว่าฉันแอบจูบเขา แต่ทว่า... เหตุการณ์กลับพลิกผันจากหน้ามือเป็นหลังมือ แม้กระทั่งตอนที่ฉันเป็นฝ่ายผริมฝีปากถอยห่างออกมาแล้ว เขากลับเป็นฝ่ายรั้งตัวแล้วจูบตอบฉันเสียเอง เขาเป็นคนทาบทริมฝีปากลงมาเคลียคลอแนบชิดกับฉันด้วยซ้ำดวงตาของฉันเบิกกว้างด้วยความตกตะลึงในจังหวะที่ริมฝีปากของเราบดเบียดเข้าหากัน ไม่อยากจะเชื่อเลยว่าโรมันจะกล้าทำเรื่องแบบนี้แล้วสติก็เพิ่งจะย้อนกลับมาเตือนตัวเองว่า... เขากำลังป่วยไข้ขึ้นสูง เขาอยู่ในอาการเพ้อคลั่งและขาดสติสัมปชัญญะรู้อยู่เต็มอกว่ามันเป็นเรื่องที่ผิดศีลธรรมอันดีงาม แต่ฉันกลับปล่อยให้มันเกิดขึ้น และที่แย่ไปกว่านั้นคือฉันดันจูบตอบเขาไปเสียด้วยซ้ำ ฉันปล่อยให้ตัวเองเคลิบเคลิ้มจมดิ่งไปกับรสจูบของโรมัน ริมฝีปากของเขานุ่มนวลชวนฝัน แถมเขายังจูบเก่งเสียจนน่าเหลือเชื่อ วินาทีที่ริมฝีปากแนบชิดกันนั้น ฉันรู้สึกราวกับว่าตัวเองกำลังล่องลอยอยู่บนสรวงสวรรค์อย่างน้อยก็ยังมีความโชคดีอยู่บ้างที่น้ามิแรนด้าไม่สามารถเดินขึ้นมาบนชั้นสองได้ อย่างน้อยฉันก็ไม่ต้องมานั่งหวา

มุมมองของแจนนิส ฉันเดินลงมาข้างล่าง ก่อนที่น้ามิแรนด้าจะเข้านอน ฉันอยากจะเคลียร์ให้ชัดเจนเสียก่อนว่าคืนนี้ฉันควรจะทำตัวอย่างไรดีตกลงแล้วฉันต้องคอยดูแลโรมันอย่างไรกันแน่? ฉันควรจะเข้านอนหรือว่าต้องตื่นอยู่เฝ้าเขาทั้งคืนกันนะ?ประเมินจากอาการของเขาในตอนนี้แล้ว ฉันคงเลี่ยงไม่ได้ที่จะต้องคอยเฝ้าระวังดูแลเขาตลอดทั้งคืน แม้ว่าไข้จะลดลงไปบ้างทุกครั้งหลังกินยา แต่มันก็จะกลับมาพุ่งสูงขึ้นใหม่อยู่ดี อุณหภูมิในร่างกายของเขาผันผวนขึ้นๆ ลงๆ ตลอดเวลา อาการเพ้อคลั่งสติหลุดจึงไม่มีทางหายไปได้ง่ายๆ แน่"คุณน้าคะ คืนนี้หนูต้องคอยเฝ้าไข้เขาตลอดทั้งคืนเลยใช่ไหมคะ?" ฉันเอ่ยถามขึ้นในจังหวะที่หันไปสบตาพอดี"แจนนิส ลูกเอ๋ย คืนแรกของไข้ห่านี้มักจะหนักหนาสหัสเสมอ ดังนั้น... ใช่จ๊ะ เธอต้องคอยเฝ้าดูแลเขาตลอดคืน น้าต้องขอโทษด้วยจริงๆ ที่ต้องมารบกวนภาระหนักหน่วงกับเธอแบบนี้ แต่ตานั่นจำเป็นต้องมีคนคอยดูแลจริงๆ โดยเฉพาะอย่างยิ่งในคืนนี้" น้ามิแรนด้าเอ่ยน้ำเสียงเวทนาขอร้องเมื่อสถานการณ์บังคับ ฉันจึงทำอะไรไม่ได้นอกจากพยักหน้ารับคำ"ถ้าอย่างนั้น... หนูลากที่นอนปิคนิคมาปูข้างเตียงเขาก็แล้วกันค่ะ แบบนี้เวลาที่เข

มุมมองของแจนนิส "ผู้หญิงคนนั้นนี่นา คนที่ถูกเอาภาพไปโพสต์ลงในเพจเดอะมิวส์""จริงด้วยแฮะ ตัวจริงสวยสะดุดตาชะมัด""เอาจริงๆ นะ เธอควรจะระวังตัวให้ดีเถอะ ฉันว่าตอนนี้เธอน่าจะตกเป็นเป้าหมายของพวกโจรหื่นกามพวกนั้นไปเรียบร้อยแล้วล่ะ น่ากลัวชะมัดเลยว่าไหม"ระหว่างที่ฉันกำลังเดินเลือกซื้อของอยู่ภายในตลาดสด เสียงซุบซิบนินทาของผู้คนรอบข้างก็ดังแว่วเข้าหูตลอดทาง ดูเหมือนว่ารูปถ่ายของฉันที่ถูกแชร์ว่อนอยู่บนโลกโซเชียลมีเดียจะกลายเป็นประเด็นร้อนแรงไปทั่ว แม้แต่คนที่นี่ก็ยังจำหน้าฉันได้ และที่แย่ไปกว่านั้นคือสิ่งที่พวกเขาพูดคุยกันมีแต่จะยิ่งทำให้ฉันรู้สึกหวาดผวามากยิ่งขึ้นไปอีกฉันเดินมาหยุดยืนอยู่หน้าแผงขายเนื้อสัตว์แห่งหนึ่งแล้วก้าวเข้าไปหาชายชราเจ้าของร้านที่ยืนถือมีดอีโต้รออยู่หลังเคาน์เตอร์ ยอมรับตามตรงเลยว่าสายตาที่เขากำลังจดจ้องมองมาทำให้ฉันรู้สึกอึดอัดใจแปลกๆ บนแก้มข้างหนึ่งมีรอยแผลเป็นลึกยาวราวกับผ่านการผ่านศึกชกต่อยมาอย่างโชกโชน ประกอบกับรูปร่างหน้าตาที่ดูดุดันดิบเถื่อนทำให้ฉันนึกกลัวแต่สิ่งที่น่ากลัวยิ่งไปกว่านั้นคือสายตาเจ้าเล่ห์ของเขาที่เอาแต่ชำเลืองมองต่ำลงมาสำรวจหน้าอกและต้นขาข

มุมมองของแจนนิส อาแมนด้า ลิเซ็ตต์ มาเรียน และฉัน นั่งพูดคุยแลกเปลี่ยนเรื่องราวเกี่ยวกับเหยื่อผู้เคราะห์ร้ายของแก๊งโจรหื่นกาม ซึ่งพวกเธอก็บังเอิญรู้จักเหยื่อบางคนเป็นการส่วนตัวด้วยเช่นกันระหว่างที่เรากำลังเอร็ดอร่อยกับอาหารตรงหน้า พวกเธอก็เริ่มทยอยเล่าเรื่องราวต่างๆ ให้ฟัง ส่วนใหญ่ฉันทำได้เพียงแค่นั่งเงียบฟังเพราะอยากรู้ว่ามีชาวเมืองตกเป็นเหยื่อของพวกโจรกลุ่มนี้ไปแล้วกี่คนกันแน่ลิเซ็ตต์เล่าให้ฟังว่าหนึ่งในเหยื่อผู้โชคร้ายคือ 'ริแอนน์ เอฟแวนส์' แม่ค้าขายของอยู่ในตลาด เธอเป็นคนสวยสะดุดตาจนใครๆ ต่างก็พากันเอ่ยปากชมว่าสวยราวดารานักแสดง ตามคำบอกเล่าของลิเซ็ตต์ ริแอนน์คือผู้หญิงคนแรกที่เป็นที่รู้กันว่าตั้งครรภ์ขึ้นมาหลังจากถูกพวกโจรหื่นกามทำร้ายร่างกายพวกเธอเล่าว่าริแอนน์ต้องหนีหน้าหายตัวไปกบดานซ่อนตัวอยู่ที่อื่นเพราะความอับอายและเสื่อมเสียชื่อเสียง ไม่มีใครรู้เลยว่าตอนนี้เธอโยกย้ายไปอยู่ที่ไหนแล้ว แต่ทุกคนเชื่อว่าเธอน่าจะหนีไปเริ่มต้นชีวิตใหม่ในที่ไกลแสนไกลถ้าหากฉันตกอยู่ในสถานการณ์เดียวกับเธอบ้าง ฉันก็คงจะเลือกทำแบบเดียวกันแน่ๆ หลังจากผ่านพ้นเรื่องเลวร้ายที่พวกเดรัจฉานพวกนั้นกระทำ