All Chapters of คืนอันเร่าร้อนในอ้อมกอดของน้าเขยโรมัน: Chapter 21 - Chapter 30

มุมมองของโรมันห้าวันผ่านไปนับตั้งแต่วันที่เราพากันไปยื่นเรื่องเรียกร้องให้นายกเทศมนตรีติดตั้งกล้องวงจรปิดตามถนนทุกสายในเมือง แต่เขากลับเพิกเฉยและเมินเฉยคำขอของเราอย่างไร้เยื่อใย อันที่จริงพวกเราเคยยื่นเรื่องร้องเรียนไปหลายครั้งแล้วตั้งแต่ก่อนที่แจะจัดตั้งกลุ่มนี้ขึ้นมาเสียอีก แต่เห็นได้ชัดเลยว่าท่านนายกฯ ซาตานในร่างมนุษย์คนนั้นหาได้ใส่ใจความเดือดร้อนของชาวบ้านเลยสักนิดดังนั้น ในวันเสาร์นั้นเอง เพื่อนๆ ของผมและเพื่อนๆ ของแจนนิสจึงนัดหมายรวมตัวกันเพื่อจัดการประชุมหารือครั้งสำคัญแจนนิส ลิเซ็ตต์ อาแมนด้า และมาเรียน นั่งรอกันอยู่ที่สวนหลังบ้านอีกครั้ง ส่วนอัลเบอร์โต เดนนิส เมลวิน และผม กำลังช่วยกันง่วนเตรียมอาหารต้อนรับทุกคนอยู่ในห้องครัว"ฉันดีใจจริงๆ ที่นายชวนพวกเรามาที่นี่นะโรมัน สาวๆ ที่นั่งอยู่ตรงสวนหลังบ้านนั่นงานดีทุกคนเลยว่ะ" เมลวินเอ่ยขึ้นด้วยทรงผมยาวสลวยทำให้เขาดูละม้ายคล้ายพระเยซู แต่พฤติกรรมตัวตนจริงของเขานี่คนละเรื่องกันเลย เพราะเขาเป็นพวกคลั่งไคล้สาวสวยเข้าเส้นเลือด"ระดับท็อปฟอร์มทั้งนั้น แต่ยังเทียบรัศมีหลานสาวของมิแรนด้าไม่ได้หรอกโรมัน แจนนิสเธอน่ารักสวยสะดุดตาเกิ

มุมมองของแจนนิส โรมันตื่นและออกไปข้างนอกตั้งแต่เช้าตรู่ก่อนที่ฉันจะตื่นนอนเสียอีก การที่เขาออกไปทำงานแต่เช้าทำให้ฉันโล่งอกและสามารถเดินออกจากห้องนอนได้อย่างสบายใจ"อรุณสวัสดิ์จ้ะแจนนิส" เสียงทักทายอบอุ่นจากน้ามิแรนด้าดังขึ้นเมื่อเห็นรอยยิ้มของท่าน ฉันก็รู้สึกอุ่นใจขึ้นมา ความกลัวที่ว่าโรมันจะนำเรื่องเมื่อคืนไปฟ้องท่านน่าจะหมดไป เพราะดูท่าทางแล้วเขายังไม่ได้บอกอะไรน้ามิแรนด้าเลยแม้แต่น้อยฉันเดินไปอาบน้ำแต่งตัวเตรียมความพร้อมให้เรียบร้อย และประหลาดใจไม่น้อยเมื่อพบว่าอาหารเช้าถูกเตรียมไว้เสร็จสรรพแล้วโดยที่ฉันไม่ต้องลงมือทำเอง บนโต๊ะมีทั้งแพนเค้ก เบคอน ฮอตดอก และไข่ดาว ฉันจึงจัดการทานมื้อเช้าที่ไม่คาดคิดนี้ด้วยความเอร็ดอร่อยในจังหวะที่ฉันกำลังจะเปิดตู้เย็น สายตาก็เหลือไปเห็นกระดาษโน้ตแผ่นเล็กที่โรมันเขียนแปะไว้[ฉันหวังว่าเธอคงจะได้อ่านข้อความนี้นะแจนนิส เที่ยงนี้ฉันจะแวะไปหาเธอที่ร้านเสริมสวยของเคน แล้วเราไปร่วมงานวันเกิดของเดนนิสที่บ้านเขาด้วยกันนะ]ฉันยิ้มออกมาหลังจากอ่านข้อความนั้นจบ บรรยากาศทุกอย่างดูเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นเลยเมื่อเทียบกับเหตุการณ์เมื่อคืน บางทีเขาอาจจะลืม

มุมมองของแจนนิส ตอนนี้ฉันกลายเป็นคนเดียวที่ยังคงอยู่เฝ้าไข้ดูแลลิเซ็ตต์ภายในห้องพักผู้ป่วยแห่งนี้อาแมนด้าเดินทางกลับบ้านไปก่อนหน้านี้แล้ว ส่วนมาเรียนยังคงง่วนอยู่กับการช่วยงานที่แผนกฉุกเฉินเนื่องจากในช่วงบ่ายมีคนไข้ทยอยเดินทางเข้ามาเป็นจำนวนมาก สำหรับโรมัน เดนนิส เมลวิน แอนนาลีส คริสโตเฟอร์ และรัฟฟัส ต่างก็แยกย้ายกันเดินทางกลับบ้านกันไปหมดแล้วฉันกวาดสายตามองลิเซ็ตต์ เธอกำลังนอนหลับพริ้มอย่างสนิท หลังจากที่เพิ่งจะร้องไห้จนเผลอหลับไปเพราะความเหนื่อยอ่อนและระบายเรื่องราวเลวร้ายที่เพิ่งเผชิญมาให้พวกเราฟังในจังหวะที่ฉันก้มลงเช็กหน้าจอโทรศัพท์มือถือ ข้อความจากโรมันก็เด้งเข้ามาพอดีโรมัน: [ถ้าเธอจะอยู่เฝ้าไข้เธอถึงค่ำนี้ ห้ามเดินออกไปไหนนอกห้องหรือนอกโรงพยาบาลเด็ดขาดนะ มันอันตราย]ฉันรีบพิมพ์ข้อความตอบกลับไปทันที: [ไม่ค่ะ ฉันจะอยู่ถึงแค่สองทุ่มนี้เท่านั้นแหละ เดี๋ยวพี่ชายของเธอเดินทางกลับมาจากในเมืองแล้ว เขาจะมาเปลี่ยนเวรดูแลลิเซ็ตต์ต่อเองพอมาถึง]โรมัน: [ถ้าอย่างนั้น ถึงเวลาจะกลับบ้านแล้วโทรหาฉันนะ เดี๋ยวฉันไปรับเธอที่นั่นเอง ตกลงไหม?][ค่ะโรมัน ขอบคุณนะคะ]หลังจากบทสนทนาสิ้นสุด

มุมมองของแจนนิส ฉันยอมเสี่ยงที่จะไปทำงานสายยังจะดีเสียกว่าต้องเผชิญหน้าหรือเดินไปเจอโรมันในบ้านตอนนี้ ความรู้สึกกระดากอายจากเหตุการณ์เมื่อคืนยังคงเกาะกุมจิตใจไม่หาย ภาพที่เขาเห็นเรือนร่างเปลือยเปล่าของฉันทุกซอกทุกมุมตอนที่ผ้าขนหนูหลุดร่วงลงพื้นยังคงติดตา และฉันก็ได้แต่นึกจินตนาการไปต่างๆ นานาว่าเขาคงจะหัวเราะเยาะลับหลังฉันตอนที่ฉันวิ่งเตลิดหนีเข้าห้องมาขนาดไหนแค่คิดขึ้นมาตัวฉันก็รู้สึกขนลุกซู่ด้วยความอับอายเมื่อฉันตัดสินใจยอมก้าวเท้าออกจากห้อง บรรยากาศในบ้านก็เงียบสงบ ตอนนั้นเข็มนาฬิกาบอกเวลาเจ็ดโมงตรงเข้าไปแล้วน้ามิแรนด้าหันมามองฉันด้วยความประหลาดใจเมื่อเห็นฉันเดินลงมาชั้นล่าง เพราะปกติเวลานี้ฉันควรจะเตรียมตัวออกไปทำงานสายแล้ว"ลูกนอนดึกเหรอแจนนิส?" ท่านเอ่ยถามด้วยความสงสัย"ค... ค่ะ หนูเป็นโรคนอนไม่ค่อยหลับน่ะค่ะ" ฉันตอบเสียงอ่อย"โรมันทำอาหารเช้าไว้นะ รีบกินข้าวแล้วจะได้เตรียมตัวไปทำงานทันเวลา" ท่านบอก"ค่ะ"เมื่อเดินเข้าไปในห้องครัว ฉันก็พบว่ามีทั้งแพนเค้ก ไข่ดาว ฮอทดอก ขนมปังปิ้ง และเนื้อเค็ม วางเตรียมไว้ให้อย่างน่ากินฉันเลือกที่จะเมินแพนเค้กไป แล้วหันมาชงกาแฟร้อนๆ

มุมมองของแจนนิส"แจนนิส!" เสียงตะโกนเรียกชื่อฉันดังลั่น พร้อมกับร่างของลอยด์ที่วิ่งพรวดพราดเข้ามาในร้านด้วยความตื่นตระหนกการปรากฏตัวอย่างกะทันหันของเขาทำให้ฉันสะดุ้งโหยง"พวกมันอยู่ไหน? พวกโจรหื่นกามพวกนั้นอยู่ที่ไหน?" เขาเอ่ยถามเสียงดังลั่นด้วยความเดือดดาล ในมือข้างหนึ่งถือไม้เบสบอลไม้พกติดตัวมาด้วย"เ... เดี๋ยวสิ นายรู้เรื่องนี้ได้ยังไงเนี่ย?" ฉันถามกลับไปด้วยความงุนงง"ก็เธอโทรหาฉันไง ฉันได้ยินเสียงทุกอย่างผ่านสายโทรศัพท์เมื่อกี้ ชะรอยฉันรีบพุ่งออกจากบ้านแล้วตรงดิ่งมาหาเธอที่นี่ทันทีเลยเนี่ย"ฉันรีบหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาเช็กดูประวัติการโทร และก็พบว่าเป็นจริงอย่างที่เขาพูด ลอยด์คือคนแรกที่ฉันกดโทรหาในนาทีวิกฤตนั้นจริงๆหลังจากที่ทุกคนเข้ามาด้านในร้านแล้ว ลอยด์ก็ช่วยประคองให้ฉันไปนั่งพักที่เก้าอี้ พร้อมกับส่งข้อความอัปเดตสถานการณ์ลงในกลุ่มแชตของพวกเรา ซึ่งเขาก็อยู่ในกลุ่มนั้นด้วยเพราะลิเซ็ตต์เป็นคนดึงเขาเข้ากลุ่มสภาพภายในร้านตอนนี้เต็มไปด้วยคราบเลือดสาดกระจายเปรอะเปื้อนไปทั่วทุกหนทุกแห่ง ทันทีที่ กลับเอฟลินมาถึงร้าน เธอก็ต้องยืนอึ้งตาค้างแข็งทื่อด้วยความตกใจกับสภาพข้าวของท