บททั้งหมดของ กว่าจะคิดถึงฉัน ฉันก็จากไปแล้ว: บทที่ 1 - บทที่ 10

"มหาวิทยาลัยบอสตันเหมาะกับลิลลี่ที่สุดแล้ว" อีธานวางแท็บเล็ตลงกลางโต๊ะอาหารพร้อมกับแตะหน้าจอดูแผนที่วิทยาเขต "พี่เรียนอยู่ที่นอร์ทอีสเทิร์น อยู่ห่างไปไม่ถึงยี่นาทีด้วยรถไฟใต้ดิน ถ้ามีใครกล้าหาเรื่อง เธอโทรหาพี่ได้เลยนะ"ลิลลี่วางคางลงบนมือทั้งสองข้างแล้วส่งยิ้มหวานแสนซาบซึ้งให้เขา "เวลาที่มีพี่อยู่ใกล้ๆ หนูรู้สึกปลอดภัยตลอดเลยค่ะ... แต่ว่าไรอันอยากเข้าแมคกิลล์มานานมากแล้ว หนูคงไปขอให้ทุกคนต้องมาเปลี่ยนวิถีชีวิตตัวเองแค่เพราะหนูกลัวไม่ได้หรอกค่ะ"ปากบอกว่าขอร้องไม่ได้ แต่สายตาของเธอกลับมองตรงไปที่ไรอันเรียบร้อยแล้วเขากดปิดหน้าเว็บใบตอบรับของมหาวิทยาลัยแมคกิลล์บนแล็ปท็อปด้วยท่าทางราวกับกำลังยกเลิกการจองโต๊ะอาหารค่ำ "ก็แค่มมหาวิทยาลัยที่หนึ่ง ฉันไปเรียนที่ไหนก็ได้เหมือนกัน บอสตันรับฉันเหมือนกัน เพราะงั้นฉันจะอยู่ที่นี่ต่อ"เมื่อสามปีที่แล้ว ไรอันกับฉันเคยนั่งด้วยกันริมแม่น้ำชาร์ลส์และสัญญาว่า ถ้าเราสองคนสอบติดแมคกิลล์ เราจะไปมอนทรีออลด้วยกัน เขารู้ดีว่าฉันอยากเรียนชีวโมเลกุลและต้องการหนีออกจากบ้านหลังที่ทุกการตัดสินใจหมุนวนอยู่รอบตัวลิลลี่เสมอในตอนนั้น เขาสัญญาว่าจะไปกับฉันแต่ตอน

ฉันมองผ่านฝาพลาสติกไปยังชั้นถั่วสับด้านบนโดยที่ยังคงวางมือแนบลำตัวไรอันนั่งลงข้างลิลลี่เรียบร้อยแล้วและกำลังช่วยเธอเลือกชุดสำหรับทริปไปเที่ยวซานโตรินีหลังเรียนจบ พอเขาเห็นฉันยืนอยู่ตรงเคาน์เตอร์ครัว ก็เอ่ยถามขึ้นมาว่า "เป็นอะไรเหรอ เมเปิลพีแคนรสโปรดตามฤดูกาลเลยนะ""ฉันแพ้ถั่วรุนแรง"เขานิ่งงันไปชั่วขณะ ราวกับกำลังพยายามนึกอยู่ว่าฉันแกล้งทำเป็นเรื่องใหญ่ไปเองหรือเปล่า "ตอนเด็กๆ เธอยังเคยกินบราวน์นี่วอลนัทไม่ใช่เหรอ""แล้วหลังจากนั้นฉันก็ต้องไปนอนดูอาการที่ห้องฉุกเฉินทั้งคืน"ตอนอายุสิบสาม ไรอันเคยนั่งอยู่ข้างฉันตรงโถงทางเดินของโรงพยาบาลแห่งนั้น เขานั่งตัวสั่นด้วยความกลัวและสัญญาว่าจะคอยตรวจสอบรายชื่อสารก่อภูมิแพ้ทุกครั้งเวลาซื้อของกินให้ฉันผ่านไปห้าปี เขากลับจำได้ว่าลิลลี่ไม่ชอบนมวัวธรรมดา แต่ลืมไปเสียสนิทว่าอะไรคือสิ่งที่สามารถพรากลมหายใจไปจากฉันได้อีธานเดินมาจากห้องนั่งเล่นแล้วเหลือบเห็นเครื่องดื่มในมือฉัน "เขี่ยถั่วออกไม่ได้หรือไง ไรอันตั้งใจไปซื้อมาให้เธอขนาดนี้ แต่เธอยังไม่คิดจะขอบคุณเขาเลยสักคำ""สารก่อภูมิแพ้ไม่ใช่เครื่องเคียงนะ การเขี่ยทิ้งข้างบนไม่ได้แปลว่าจะปลอดภัยข

เวลาห้าโมงสี่สิบนาทีในเย็นวันนั้น เค้กสำหรับเดินทางของลิลลี่ยังคงมาไม่ถึงร้านอาหารแม่โทรหาฉันสามครั้งแต่ก็ได้ยินเสียงสัญญาณแจ้งว่าไม่สามารถติดต่อได้เสมอ แม่วางโทรศัพท์ลงแล้วหันไปบอกทุกคนที่โต๊ะอาหารว่า "โนรากำลังงอนเรื่องเงินอยู่น่ะจ่ะ แกเป็นคนประเภทที่พึ่งพาตัวเองสูงมาก บางครั้งก็เลยเอาแต่คิดหมุนวนอยู่ในหัวของตัวเองคนเดียว"ลิลลี่ก้มหน้าลงเล็กน้อยแล้วฝืนส่งยิ้มกล้าหาญออกมา "ไม่เป็นไรค่ะ เราสั่งของหวานของร้านกินแทนก็ได้ วันนี้ไม่จำเป็นต้องโฟกัสที่หนูคนเดียวหรอกค่ะ พี่เขาคงรู้สึกเหมือนโดนมองข้ามแหละค่ะ"ด้วยประโยคเดียว เธอพลิกการโจรกรรมเงินของแม่ให้กลายเป็นเรื่องของพี่สาวขี้อิจฉาที่พยายามเรียกร้องความสนใจไปเสียอย่างนั้นและเป็นครั้งแรกที่ไรอันไม่รีบวิ่งเข้าไปปลอบโยนเธอเขานึกถึงแก้วมิลล์เชกที่เต็มไปด้วยถั่วพีแคน เขานึกถึงตอนที่ฉันบอกว่าเงินก้อนนั้นคือเงินเรียนต่อมหาวิทยาลัย และนึกออกว่าไม่มีใครสักคนเคยถามเลยว่าฉันจะไปเรียนที่มหาวิทยาลัยไหน"ครั้งสุดท้ายที่พวกเธอเห็นเธอคือเมื่อไหร่?" เขาเอ่ยถามขึ้นอีธานยักไหล่ "เธอก็อยู่บ้านเมื่อเช้านี่นา ไม่มีเงินติดตัวสักบาท แล้วเธอจะหนีไปไหนไ

ช่วงปลายเดือนตุลาคม พ่อส่งอีเมลมาขอวิดีโอคอลท่านไม่ได้ออกคำสั่งให้ฉันกลับบ้านอีกต่อไปแล้ว พ่อบอกว่าแม่คืนเงินก้อนนั้นแล้ว และพวกเขาก็แค่อยากรู้ว่าฉันเป็นอย่างไรบ้าง ฉันปล่อยเวลาผ่านไปหนึ่งวันก่อนจะยอมตกลงให้เวลาพวกเขายี่สิบนาทีเมื่อวิดีโอคอลเชื่อมต่อ พ่อกับแม่ก็นั่งอยู่ด้วยกันในห้องครัวของบ้านเบนเน็ตต์ ตู้เย็นด้านหลังของแม่เต็มไปด้วยรูปถ่ายทริปซานโตรินีของลิลลี่ ส่วนรูปถ่ายรับปริญญาของฉันรูปเดียวที่มีอยู่ ก็ยังคงเป็นรูปที่ฉันตาปิดสนิทไปข้างหนึ่งเหมือนเดิมพ่อเป็นฝ่ายพูดขึ้นมาก่อน "ลูกดูสบายดีนี่""ฉันสบายดีค่ะ"ดวงตาของแม่แดงก่ำ "แล้วทำไมลูกถึงไม่ยอมส่งข้อความบอกสักข้อความเดียวล่ะ พวกเราตามหาลูกไปทั่ว เกือบจะแจ้งตำรวจอยู่แล้วเชียว""พวกท่านไม่รู้ด้วยซ้ำว่าฉันหายไป จนกระทั่งถึงเวลาที่ต้องให้ฉันไปรับเค้กของลิลลี่""นั่นมันเรื่องบังเอิญต่างหาก" แม่รีบสวนขึ้นทันควัน "ไม่ใช่ว่าพวกเราไม่แคร์ลูกนะ ลูกก็แค่วางตัวเก่งและไม่เคยเรียกร้องอะไรจากพวกเราเลยนี่ ลูกแอบไปสมัครเอดินบะระ ทำเรื่องวีซ่า และคว้าทุนมาได้... ทำไมลูกถึงไม่ยอมบอกอะไรพวกเราเลยล่ะ?"คำถามนั้นมันช่างไร้สาระเสียจนฉันเกือบจ

ในช่วงสัปดาห์สุดท้ายของเดือนมกราคม ไรอันเดินทางมาถึงเอดินบะระเขาส่งอีเมลมาบอกล่วงหน้าว่าจะนั่งรออยู่ที่ศูนย์นักศึกษาจนถึงเวลาสี่โมงเย็น ฉันไม่ได้อยากเจอเขาเลยแม้แต่น้อย แต่ยิ่งปล่อยให้บางเรื่องเงียบหายไปนานเท่าไหร่ ผู้คนก็ยิ่งเข้าใจผิดคิดว่าความเงียบนั้นคือการเปิดประตูต้อนรับง่ายขึ้นเท่านั้นฉันให้เวลาเขาแค่สิบหัานาทีดูเหมือนว่าเขาจะผอมลงกว่าช่วงฤดูร้อนที่ผ่านมา เขานั่งอยู่ริมหน้าต่างพร้อมกับโกโก้ร้อนหนึ่งแก้วที่เย็นชืดไปนานแล้ว พอเห็นฉันเดินเข้ามา เขาก็รีบผุดลุกขึ้นยืนทันที แต่ไม่ได้ก้าวเข้ามาโอบกอดฉันเหมือนอย่างที่เคยทำในอดีต"ขอบคุณที่มานะ""นายต้องการจะพูดอะไรกันแน่?"ไรอันหยิบเหรียญที่ระลึกทองเหลืองเก่าๆ ชิ้นหนึ่งออกมาจากกระเป๋าเสื้อโค้ท มันคือเหรียญที่เราเคยไปกดพิมพ์ด้วยกันที่ศูนย์วิทยาศาสตร์มอนทรีออลตอนที่เราอายุสิบห้าปี เราสลักชื่อของเราไว้ที่ด้านหลังและสัญญาว่าสักวันหนึ่งเราจะกลับมาใช้ชีวิตในเมืองนั้นด้วยกันตอนเข้ามหาวิทยาลัย"ฉันไม่เคยลืมเรื่องนี้เลยนะ" เขาพูด"แต่นายกลับไม่เลือกมันในตอนที่การตัดสินใจนั้นมันมีความหมายต่างหากล่ะ"นิ้วมือของเขาบีบเข้าหากันแน่นจนเหรีย