บทที่ 3

ฉันมองผ่านฝาพลาสติกไปยังชั้นถั่วสับด้านบนโดยที่ยังคงวางมือแนบลำตัว

ไรอันนั่งลงข้างลิลลี่เรียบร้อยแล้วและกำลังช่วยเธอเลือกชุดสำหรับทริปไปเที่ยวซานโตรินีหลังเรียนจบ พอเขาเห็นฉันยืนอยู่ตรงเคาน์เตอร์ครัว ก็เอ่ยถามขึ้นมาว่า "เป็นอะไรเหรอ เมเปิลพีแคนรสโปรดตามฤดูกาลเลยนะ"

"ฉันแพ้ถั่วรุนแรง"

เขานิ่งงันไปชั่วขณะ ราวกับกำลังพยายามนึกอยู่ว่าฉันแกล้งทำเป็นเรื่องใหญ่ไปเองหรือเปล่า "ตอนเด็กๆ เธอยังเคยกินบราวน์นี่วอลนัทไม่ใช่เหรอ"

"แล้วหลังจากนั้นฉันก็ต้องไปนอนดูอาการที่ห้องฉุกเฉินทั้งคืน"

ตอนอายุสิบสาม ไรอันเคยนั่งอยู่ข้างฉันตรงโถงทางเดินของโรงพยาบาลแห่งนั้น เขานั่งตัวสั่นด้วยความกลัวและสัญญาว่าจะคอยตรวจสอบรายชื่อสารก่อภูมิแพ้ทุกครั้งเวลาซื้อของกินให้ฉัน

ผ่านไปห้าปี เขากลับจำได้ว่าลิลลี่ไม่ชอบนมวัวธรรมดา แต่ลืมไปเสียสนิทว่าอะไรคือสิ่งที่สามารถพรากลมหายใจไปจากฉันได้

อีธานเดินมาจากห้องนั่งเล่นแล้วเหลือบเห็นเครื่องดื่มในมือฉัน "เขี่ยถั่วออกไม่ได้หรือไง ไรอันตั้งใจไปซื้อมาให้เธอขนาดนี้ แต่เธอยังไม่คิดจะขอบคุณเขาเลยสักคำ"

"สารก่อภูมิแพ้ไม่ใช่เครื่องเคียงนะ การเขี่ยทิ้งข้างบนไม่ได้แปลว่าจะปลอดภัยขึ้นมาหรอก"

ลิลลี่รีบวางโทรศัพท์มือถือลงทันที "อย่าไปว่าพี่เขาเลยพี่อีธาน โนราค่อนข้างระวังตัวเป็นพิเศษอยู่แล้ว ถ้าเธอไม่สบายใจที่จะเสี่ยงก็ไม่เป็นไรค่ะ"

พูดจบเธอก็เลื่อนแก้วมิลล์เชกรสคาราเมลของตัวเองมาทางฉัน "พี่เอาของหนูไปกินแทนก็ได้นะคะ วันนี้หนูตั้งใจว่าจะดื่มแค่แก้วเดียวเพราะต้องเตรียมถ่ายรูปทริป แต่ไม่เป็นไรหรอกค่ะ"

แม่โพล่งขึ้นมาทันที "ลูกจะมาพังแผนคุมอาหารช่วงใกล้วันถ่ายรูปไม่ได้นะ ถ้าโนราเขาไม่อยากกินก็ปล่อยเขาไปสิ ลูกไม่เห็นจำเป็นต้องสละของตัวเองเลยนี่"

ฉันวางแก้วมิลล์เชกรสเมเปิลพีแคนกลับลงบนเคาน์เตอร์ "ไม่ต้องห่วง ฉันไม่ได้อยากกินอะไรทั้งนั้น"

สีหน้าของไรอันบึ้งตึงขึ้นมา "โนรา ฉันแค่ลืมไปครั้งเดียวเอง เธอจำเป็นต้องทำให้มันเป็นเรื่องน่าอึดอัดขนาดนี้เลยเหรอ"

ฉันมองหน้าเขาแล้วตระหนักได้ว่า แม้แต่ความผิดหวังก็ยังรู้สึกเหมือนเป็นการสิ้นเปลืองพลังงานโดยเปล่าประโยชน์

คนทีรู้จักฉันจริงไม่มีทางเรียกความผิดพลาดที่เกือบทำให้ฉันต้องเข้าโรงพยาบาลว่าเป็นเรื่องเลินเล่อเล็กๆ น้อยๆ แล้วยังมาคาดหวังให้ฉันช่วยปกป้องความอับอายให้เขาหรอก

ฉันเดินลงมาชั้นล่างเพื่อจ่ายเงินค่ามัดจำหอพักที่เอดินบะระ

เมื่อหน้าเว็บธนาคารโหลดเสร็จ ยอดเงินคงเหลือของฉันก็ปรากฏเป็นตัวเลขหนึ่งพันสามร้อยเจ็ดสิบหกบาทเจ็ดสิบหกสตางค์

ฉันกดรีเฟรชหน้าจอถึงสามครั้งก่อนจะยอมเชื่อสายตาตัวเอง ตรงด้านบนสุดของประวัติการทำธุรกรรม มีข้อความบรรทัดหนึ่งปรากฏขึ้นมาอย่างชัดเจนบาดตา: โอนเงิน 210,672 บาท ไปยังบัญชีครัวเรือนของไดอาน่า เบนเน็ตต์

เวลาที่ระบุคือ 9:13 น. ของเช้าวันนี้

ฉันวิ่งขึ้นไปชั้นบน ภาพถ่ายทริปท่องเที่ยวของลิลลี่กำลังฉายวนอยู่บนจอโทรทัศน์ หน้าผาขาว โบสถ์โดมสีฟ้า และสระว่ายน้ำแบบอินฟินิตี้พูล แม่กำลังเปรียบเทียบดูว่าวิลล่าหลังไหนมีวิวพระอาทิตย์ตกสวยที่สุด

"แม่แอบโอนเงินออกจากบัญชีของหนูเหรอ?" ฉันยื่นโทรศัพท์มือถือไปตรงหน้าเธอ

เธอเหลือบมองมันแวบหนึ่งแล้วเบือนหน้าหนี "แม่เอาไปจ่ายค่าตั๋วเครื่องบินกับค่ามัดจำวิลล่าให้ลิลลี่ ทำไมลูกต้องทำตัวเป็นเรื่องใหญ่โตด้วยเนี่ย"

"นั่นมันเงินเรียนต่อมหาวิทยาลัยของหนูนะ"

"ลูกไม่มีทุนการศึกษาหรือไง?" แม่ขมวดคิ้ว "พวกเรารู้อยู่แล้วว่าลูกต้องหาทางจัดการได้น่า ลิลลี่ตอบตกลงไปทริปกับเพื่อนๆ แล้ว ถ้าจะให้ถอนตัวตอนนี้คงขายหน้าแย่"

ในที่สุดพ่อก็ลดระดับรีโมททีวีลง "แม่เขาควรจะบอกลูกก่อนก็จริง แต่เงินก็ถูกใช้ไปแล้ว มานั่งลงแล้วคุยกันดีๆ แบบครอบครัวเถอะน่า"

"คุยเรื่องอะไรเหรอ? เรื่องที่พวกท่านจะคืนเงินให้ฉันเมื่อไหร่ดีล่ะ?"

ดวงตาของลิลลี่รื้นด้วยน้ำตาในทันที เธอดึงหน้าจอจองตั๋วขึ้นมาแล้วยันมันมาทางฉัน "ถ้าพี่จำเป็นต้องใช้เงินจริงๆ หนูยอมยกเลิกก็ได้นะคะ แต่พวกตั๋วเครื่องบินกับวิลล่ามันคืนเงินไม่ได้นี่สิคะ ทุกคนในทริปจะต้องเสียเงินมัดจำส่วนของตัวเองไปด้วย หนูแค่มืดแปดด้านไม่คิดว่าพี่จะโกรธเคืองหนูมากขนาดนี้เพราะเรื่องทริปเดียวเลยนะคคะ"

เธอรู้ดีว่าเงินก้อนนั้นไม่มีทางเรียกคืนมาได้ แต่เธอกลับโยนทางเลือกนี้มาให้ฉันเป็นคนตัดสินใจ ถ้าฉันยังดึงดันต่อไป ฉันก็จะกลายเป็นคนทำลายแผนการของทุกคนทันที

"ฉันไม่ได้โกรธเธอ" ฉันบอก "ฉันแค่ต้องการเงินของฉันคืน"

แม่ผุดลุกขึ้นยืนทันที "หยุดพูดจาเหมือนพวกเราไปปล้นเธอมาสักทีนะ ลูกอาศัยอยู่ใต้ชายคาบ้านหลังนี้ พวกเราเป็นคนจ่ายค่าอาหาร ค่ารถ แล้วก็ค่าประกันให้ลูกนะ ลิลลี่จำเป็นต้องใช้เงินมากกว่าลูกตั้งเยอะ"

"ทริปไปซานโตรินีมันไม่ใช่เรื่องคอขาดบาดตายสักหน่อย"

อีธานก้าวเข้ามาขวางหน้าเธอ "ทำไมทุกเรื่องถึงต้องกลายเป็นการแข่งขันกับน้องสาวตัวเองด้วยล่ะลิลลี่ยอมเสนอตัวจะยกเลิกแล้วนี่ พี่จะเอาอะไรอีก"

ฉันหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเพื่อโทรหาธนาคาร แต่อีธานกลับแย่งมันไปจากมือฉันแล้วชูขึ้นเหนือศีรษะจนเอื้อมไม่ถึง

"คืนมานะ"

"ก็ต่อเมื่อเธอใจเย็นลงกว่านี้"

"ฉันใจเย็นอยู่ ถ้าเงินยังไม่ถูกโอนคืน ฉันจะแจ้งอายัดการโอนและไปปรึกษาทนาย"

สีหน้าของพ่อเย็นชาลง "ลูกกล้าขู่แม่แท้ๆ ของตัวเองเพื่อเงินสองแสนบาทเนี่ยนะ ลูกรู้บ้างไหมว่ามันทำให้ครอบครัวเราดูแย่แค่ไหนในสายตาคนอื่น"

จนถึงตอนนี้ พวกเขาก็ยังคงแคร์เรื่องภาพลักษณ์ภายนอกมากกว่าสิ่งที่แม่ทำลงไปเสียอีก

ไรอันยืนอยู่ข้างลิลลี่แล้วลดเสียงลง "อย่าทำเรื่องเล็กให้เป็นเรื่องใหญ่เลยน่า เธอก็ดูแลตัวเองเก่งมาตลอดอยู่แล้วนี่ ลิลลี่ไม่เหมือนเธอหรอกนะ"

มาอีกแล้ว...

เพราะฉันดูแลตัวเองได้ พวกเขาจึงถือวิสาสะเอาเงินของฉันไป เพราะฉันไม่เคยร้องไห้ ความเจ็บปวดของฉันจึงกลายเป็นเรื่องที่รอได้ เพราะฉันหาทางออกได้เสมอ พวกเขาจึงสามารถขวางทางฉันแล้วชื่นชมที่ฉันเอาตัวรอดมาได้ทุกครั้ง

แม่แย่งโทรศัพท์มาจากมืออีธานแล้วส่งมันให้พ่อ "คืนนี้ลูกต้องอยู่แต่ในห้องเพื่อทบทวนสิ่งที่ตัวเองทำ เมื่อไหร่ที่ลูกพร้อมจะขอโทษลิลลี่ เราค่อยมาคุยกันเรื่องเงิน"

"ฉันไม่ขอโทษ"

เธอหัวเราะในลำคออย่างไร้ความรู้สึก "งั้นก็ทำตัวดื้อด้านต่อไปเถอะ แม่ล่ะอยากรู้จริงๆ ว่าด้วยเงินติดบัญชีแค่พันสามร้อยบาทร์เนี่ย ลูกคิดว่าจะบินไปไหนรอด"

ฉันแย่งโทรศัพท์คืนมา เดินลงมาชั้นล่าง แล้วล็อกประตูห้อง

พอร์ตัลทุนการศึกษายังคงเปิดอยู่ ฉันอัปโหลดหลักฐานการโอนเงิน สลิปเงินเดือน และคำอธิบายสั้นๆ พร้อมกับขอให้พิจารณาเป็นกรณีพิเศษหากมีที่นั่งทุนเต็มจำนวนที่ว่างลง

เมื่อส่งข้อมูลทั้งหมดเรียบร้อยแล้ว หน้าจอก็แสดงผลเป็นข้อความตัวหนังสือสีเทาหนึ่งบรรทัด

[เอกสารอยู่ในระหว่างการพิจารณา]

ไม่นานนัก เสียงหัวเราะครื้นเครงก็ดังแว่วมาจากชั้นบนอีกครั้ง ไม่มีใครเดินลงมาดูฉันเลยสักคน ไม่มีใครเชื่อว่าฉันจะกล้าเดินจากไปจริงๆ

พวกเขาคงคิดว่า หากปล่อยให้ฉันอดกินมื้อเย็นและเมินเฉยไม่พูดด้วย เดี๋ยวฉันก็จะทำเหมือนอย่างเคย ยอมเป็นฝ่ายเดินเข้ามาขอโทษก่อน

แต่ในคืนนั้น... ท่ามกลางความมืดมิดและเงินติดตัวเพียงหนึ่งพันสามร้อยบาท ในที่สุดฉันก็เข้าใจความจริง ครอบครัวนี้ไม่เคยเผื่อทางรอดเอาไว้ให้ฉันเลยแม้แต่น้อย

ดังนั้น... ฉันจึงต้องสร้างมันขึ้นมาด้วยตัวเอง