บทที่ 1

"มหาวิทยาลัยบอสตันเหมาะกับลิลลี่ที่สุดแล้ว" อีธานวางแท็บเล็ตลงกลางโต๊ะอาหารพร้อมกับแตะหน้าจอดูแผนที่วิทยาเขต "พี่เรียนอยู่ที่นอร์ทอีสเทิร์น อยู่ห่างไปไม่ถึงยี่นาทีด้วยรถไฟใต้ดิน ถ้ามีใครกล้าหาเรื่อง เธอโทรหาพี่ได้เลยนะ"

ลิลลี่วางคางลงบนมือทั้งสองข้างแล้วส่งยิ้มหวานแสนซาบซึ้งให้เขา "เวลาที่มีพี่อยู่ใกล้ๆ หนูรู้สึกปลอดภัยตลอดเลยค่ะ... แต่ว่าไรอันอยากเข้าแมคกิลล์มานานมากแล้ว หนูคงไปขอให้ทุกคนต้องมาเปลี่ยนวิถีชีวิตตัวเองแค่เพราะหนูกลัวไม่ได้หรอกค่ะ"

ปากบอกว่าขอร้องไม่ได้ แต่สายตาของเธอกลับมองตรงไปที่ไรอันเรียบร้อยแล้ว

เขากดปิดหน้าเว็บใบตอบรับของมหาวิทยาลัยแมคกิลล์บนแล็ปท็อปด้วยท่าทางราวกับกำลังยกเลิกการจองโต๊ะอาหารค่ำ "ก็แค่มมหาวิทยาลัยที่หนึ่ง ฉันไปเรียนที่ไหนก็ได้เหมือนกัน บอสตันรับฉันเหมือนกัน เพราะงั้นฉันจะอยู่ที่นี่ต่อ"

เมื่อสามปีที่แล้ว ไรอันกับฉันเคยนั่งด้วยกันริมแม่น้ำชาร์ลส์และสัญญาว่า ถ้าเราสองคนสอบติดแมคกิลล์ เราจะไปมอนทรีออลด้วยกัน เขารู้ดีว่าฉันอยากเรียนชีวโมเลกุลและต้องการหนีออกจากบ้านหลังที่ทุกการตัดสินใจหมุนวนอยู่รอบตัวลิลลี่เสมอ

ในตอนนั้น เขาสัญญาว่าจะไปกับฉัน

แต่ตอนนี้ ลิลลี่แทบไม่ต้องเอ่ยปากขอให้เขาอยู่ต่อด้วยซ้ำ สิ่งที่เธอต้องทำมีเพียงแค่แสดงอาการหวาดกลัวออกมานิดหน่อย แล้วคำสัญญาของเราก็ปลิวหายไปในพริบตา

"ไรอัน นายไม่ต้องทำถึงขนาดนั้นก็ได้นะ" ลิลลี่กัดริมฝีปาก ดวงตาเริ่มคลอด้วยน้ำใส "โนราก็สมัครแมคกิลล์เหมือนกันไม่ใช่เหรอ พวกนายวางแผนเรื่องนี้มาด้วยกันตลอดเลยไม่ใช่หรือไง"

ในที่สุดเธอก็พูดถึงฉันขึ้นมาสักที แต่ไม่มีใครหันมามองทางฉันเลยสักคน

แม่เอื้อมมือไปตบหลังมือของลิลลี่เบาๆ "โนราปรับตัวเก่งจะตาย เดี๋ยวแกก็หาทางจัดการตัวเองได้ไม่ว่าจะไปอยู่ที่ไหน ส่วนลูกเป็นคนปรับตัวยากกับเรื่องพวกนี้อยู่แล้ว เพราะฉะนั้นมีคนที่ไว้ใจได้คอยอยู่ใกล้ๆ น่ะดีที่สุดแล้ว"

พยักหน้ารับ "คนในครอบครัวก็ต้องช่วยดูแลกันอยู่แล้ว โนราเรียนต่อที่บอสตันนี่แหละ ดีเสียอีก ทุกคนจะได้แฮปปี้กันหมด"

ฉันอ้าปากเตรียมจะบอกพวกเขาว่ามหาวิทยาลัยเอดินบะระรับฉันแล้ว แต่ลิลลี่กลับส่งเสียงสูดจมูกเบาๆ

"หนูทำตัวเห็นแก่ตัวเกินไปหรือเปล่าคะเนี่ย" เธอเอ่ยถามพร้อมกับจ้องมองมาที่ฉันตรงๆ "พี่คงไม่โกรธหนูใช่ไหมคะ โนรา?"

อีธานขมวดคิ้วมุ่นทันทีก่อนที่ฉันจะได้ทันเอ่ยปาก "เรื่องนี้มันเกี่ยวอะไรกับโนราล่ะ ไรอันเขาเป็นคนตัดสินใจเลือกเอง เลิกเหมาเอาความผิดทุกอย่างมาใส่ตัวได้แล้วน่า"

ไรอันมองฉันด้วยสายตาคุ้นเคย สายตาแบบเดียวกับเวลาที่เขาอยากให้ฉันยอมทำตามเพื่อให้เรื่องมันง่ายขึ้น

"โนราไม่ถือสาเรื่องนี้หรอก เธอไม่ใช่คนคิดเล็กคิดน้อยแบบนั้นซะหน่อย"

เขาไม่ถามสักคำว่าฉันเจ็บปวดแค่ไหน เขาไม่เคยถามเลยว่าฉันอยากไปที่ไหนกันแน่ เขาเป็นคนตัดสินใจแทนฉันเสร็จสรรพ เพราะตลอดสิบแปดปีที่ผ่านมา ฉันสวมบทบาทเป็นเด็กผู้หญิงที่ไม่เคยสร้างความยุ่งยากให้ใครมาโดยตลอด

สมัยเด็กๆ ลิลลี่แคบร้องเพลงสักเพลงในงานเลี้ยงครอบครัว ผู้ใหญ่ทุกคนก็พร้อมใจกันหยุดฟัง แต่พอฉันเอาโครงงานวิทยาศาสตร์ไปอวด เธอก็แค่บ่นว่าปวดท้อง พ่อกับแม่ก็รีบพาเธอกลับบ้านทันทีโดยที่ฉันยังพูดไม่ทันจบประโยคแรกด้วยซ้ำ

ท้ายที่สุดแล้ว ฉันก็ได้เรียนรู้ที่จะไม่คาดหวังอะไรอีก ความคาดหวังมีแต่จะเปิดโอกาสให้คนอื่นเดินจากฉันไปได้ง่ายขึ้นเท่านั้น

"โนรา?" ในที่สุดพ่อก็ทันสังเกตเห็นแล็ปท็อปที่เปิดค้างอยู่ตรงหน้าฉัน "ลูกกดตอบรับเรียนต่อที่มหาวิทยาลัยรัฐแล้วใช่ไหม"

ฉันเหลือบมองจดหมายตอบรับจากมหาวิทยาลัยเอดินบะระบนหน้าจอ "เกือบแล้วค่ะ"

"อย่าปล่อยให้มันกระชั้นชิดจนถึงนาทีสุดท้ายล่ะ" อีธานเตือน "แล้วก็พยายามอย่าจัดตารางเรียนให้มันแน่นเกินไป ปีแรกของลิลลี่ยุ่งแน่ๆ เดี๋ยวน้องคงต้องพึ่งพาให้ลูกช่วยดูแลด้วย"

ลิลลี่รีบแทรกขึ้นมาด้วยน้ำเสียงอ่อนหวานที่ใครๆ ก็หลงรัก "อย่าไปกดดันพี่เขาเลยค่ะพี่อีธาน ไม่เห็นจำเป็นต้องยัดเยียดเป้าหมายเป็นล้านๆ อย่างใส่ตัวเหมือนกันหมดสักหน่อย เอาเป็นว่าแค่พี่โนรามีความสุขดี แค่นั้นก็พอแล้วค่ะ"

ฟังดูเหมือนเป็นคำพูดที่สนับสนุนกันดี แต่สิ่งที่เธอสื่อจริงๆ ก็คืออนาคตของเธอสมควรได้รับการวางแผนอย่างพิถีพิถัน ส่วนอนาคตของฉันจะเป็นอย่างไรก็ได้ แค่ปล่อยให้มันเป็นเศษเหลือๆ ก็พอ

ฉันเลิกพยายามที่จะอธิบายอะไรต่อ แล้วเดินลงมาชั้นล่างไปยังห้องนอนของฉันที่อยู่ตรงชั้นใต้ดิน

ตอนฉันอายุสิบสี่ พ่อแม่เปลี่ยนห้องนอนที่รับแสงแดดสดใสของฉันให้กลายเป็นห้องอัดเสียงของลิลลี่ พวกเขาย้ายฉันลงมาข้างล่างเพราะเห็นว่าฉันเป็นคนเงียบๆ เลี้ยงง่าย และดูท่าทางน่าจะอ่านหนังสือได้ในทุกสภาพแวดล้อม

โต๊ะหนังสือของฉันมีผนังด้านหนึ่งติดกับห้องหม้อต้มน้ำ ท่อเหล็กส่งเสียงดังลั่นตลอดคืนในฤดูหนาว ส่วนในฤดูร้อน อากาศรอบตัวก็อบอวลไปด้วยกลิ่นอับชื้นของคอนกรีตและผงซักฟอก

บนหน้าจอของฉัน มหาวิทยาลัยเอดินบะระกำลังรอคอยคำตอบจากฉันอยู่

แม้ว่าเงินเก็บของฉันจะยังไม่ค่อยพึงประสงค์นัก แต่ฉันก็ผ่านเข้ารอบสุดท้ายของทุนการศึกษา "โครงการทุนการศึกษาเพื่อผู้มีผลงานวิชาการระดับสากลคาลีโดเนีย" แล้ว หากฉันใช้เงินเก็บของตัวเองมาจ่ายค่าหอพักและค่าครองชีพในปีแรก ฉันก็สามารถบินไปได้แม้จะยังไม่ได้ทุนเต็มจำนวนก็ตาม

ฉันกดคลิก "ยอมรับ"

ในขณะที่หน้าจอยืนยันกำลังโหลด เสียงหัวเราะครื้นเครงก็ดังลอดมาจากชั้นบน ลิลลี่คงจะพูดอะไรน่ารักๆ ออกมาอีกตามเคย และไม่แปลกเลยที่ทุกคนจะพากันรุมล้อมเอาใจเธอเหมือนอย่างเคย

ไม่มีใครเดินลงมาข้างล่างเลยสักคน ไม่มีใครถามสักคำว่าฉันตัดสินใจอย่างไร

พวกเขาใช้เวลาทั้งเย็นวางแผนอนาคตให้กับฉัน แต่กลับไม่มีใครใส่ใจมากพอที่จะรับฟังคำตอบจากปากฉันเลยสักคน