กว่าจะคิดถึงฉัน ฉันก็จากไปแล้ว

ในคืนประกาศผลการตัดสินใจเข้ามหาวิทยาลัย คนทั้งครอบครัวของฉันต่างพากันรุมล้อมลิลลี่ น้องสาวฝาแฝดของฉัน อีธาน พี่ชายของฉันเปิดแผนที่เมืองบอสตันขึ้นมาเพื่อเปรียบเทียบระยะห่างระหว่างหอพักของเธอและมหาวิทยาลัยของเขา ส่วนไรอัน เพื่อนสนิทในวัยเด็กของฉันยอมสละสิทธิ์ที่แมคกิลล์ เพราะลิลลี่ยอมรับว่าเธอรู้สึกกลัวที่จะต้องเริ่มต้นชีวิตมหาวิทยาลัยโดยไม่มีคนที่คุ้นเคยอยู่ใกล้ๆ พ่อแม่ของฉันมีความสุขกันเสียเหลือเกิน ตอนนี้ลิลลี่จะมีคนคอยดูแลอยู่ข้างกายตลอดเวลาแล้ว พวกเขากว่าจะจำได้ว่าฉันเองก็ต้องตัดสินใจเรื่องมหาวิทยาลัยเหมือนกัน ก็กินเวลาไปเกือบตลอดทั้งเย็น "โนราเป็นคนพึ่งพาตัวเองเก่งมาโดยตลอดอยู่แล้ว" แม่พูดขึ้นมาโดยตัดสินใจแทนฉันโดยที่แทบไม่ได้เงยหน้าขึ้นมองด้วยซ้ำ "แกไปเรียนที่ยูแมส บอสตัน ก็ได้ อยู่ใกล้กับลิลลี่ จะได้ช่วยดูแลน้องช่วงวันหยุดสุดสัปดาห์ได้ด้วย" ไม่มีใครถามสักคำว่ามีมหาวิทยาลัยไหนรับฉันเข้าเรียนบ้าง ไม่มีใครรู้เลยว่ายังมีใบตอบรับจากสกอตแลนด์นอนนิ่งอยู่ในกล่องจดหมายของฉัน ในเมื่อพวกเขาไม่เคยคิดจะปล่อยให้ฉันมีชีวิตเป็นของตัวเองอีกต่อไป ฉันก็ไม่มีความจำเป็นต้องบอกกล่าวเรื่องราวเหล่านี้ให้พวกเขาฟังอีกแล้ว ฉันหันหน้าจอแล็ปท็อปหนีจากพวกเขา แล้วกดตอบรับเข้าศึกษาต่อที่มหาวิทยาลัยเอดินบะระ เป็นครั้งแรกที่ฉันเลือกสถานที่ซึ่งอยู่ไกลจากทุกคนที่สุด