All Chapters of 4 นิยายจีนย้อนยุค นางเอกสู้ชีวิตและพระเอกคลั่งรัก: Chapter 1 - Chapter 7

**เซ็ทนิยายจีนย้อนยุค นางเอกสู้ชีวิตและพระเอกคลั่งรัก มี 4 เรื่องค่ะ**ประกอบด้วย1.เรื่อง : ทะลุมิติมาเป็นภรรยาสู้ชีวิตของคุณทหารจอมเย็นชาในยุค802.เรื่อง : ย้อนเวลามาเป็นภรรยาสุดแกร่งของคุณทหารมาดหยิ่ง (ยุค 80’s)3.เรื่อง : ย้อนเวลามาสร้างตัวพร้อมมิติโลกขนาน ในยุค 80's4.เรื่อง : เกิดใหม่เป็นแม่หม้ายสู้ชีวิต กับภารกิจเลี้ยงดูบุตรในยุค 80-----------------------------------------------------1.เรื่อง : ทะลุมิติมาเป็นภรรยาสู้ชีวิตของคุณทหารจอมเย็นชาในยุค80คำโปรยหญิงสาวชะตาอาภัพ ตายเพราะถูกสามีทุบตี วิญญาณของเธอทะลุมิติเข้ามาอยู่ในนิยายยุค80 แต่น่าเสียดายที่เธอไม่ใช่นางเอก แต่กลับได้เป็นนางร้ายตัวประกอบที่ตายตั้งแต่ต้นเรื่อง หนำซ้ำยังปีนเตียงพระเอกอีกต่างหาก!แนะนำเรื่องชาติก่อนเธอมีชะตาสุดอาภัพ เกิดใหม่อีกชาติ ก็ยังชะตาอาภัพอีกเหมือนเดิมการที่ได้ทะลุมิติเข้ามาอยู่ในนิยายยุค80 ไม่รู้ว่าเพราะสวรรค์กลั่นแกล้ง หรือเพราะสวรรค์เมตตากันแน่ จ้าวถงอวี่ถึงต้องกลายเป็นหรงเนี่ยนซินนางร้ายตัวประกอบที่ปีนเตียงพระเอกเพื่อให้ตัวเองหลุดพ้นจากการถูกจับแต่งงานกับชายแก่ขาเป๋ชีวิตใหม่ที่จ้าวถงอวี่ต้อ

บทที่ 1 หอบลูกหนี (2) หลังจากฟื้นขึ้นมาและตั้งสติได้ หรงเนี่ยนซินรู้ดีว่าหากทนอยู่ที่นั่น เธอสองแม่ลูกต้องอดตายแน่ ๆ เธอจึงฉวยโอกาส อาศัยจังหวะที่แม่สามีออกไปทำนา แอบย่องเข้าไปในบ้านตระกูลเฉิง ค้นเจอเงินเดือนที่เฉิงสือหย่วนส่งมาให้ ซึ่งแม่สามีซ่อนไว้ใต้ฟูก เธอขโมยมันมาทั้งหมด ก่อนจะหอบลูกน้อยที่เพิ่งเกิดได้ไม่กี่วันหนีออกจากหมู่บ้าน มุ่งหน้ามาขึ้นรถไฟเพื่อไปหาเฉิงสือหย่วนที่ค่ายทหารในเมืองปักกิ่ง"แอ้..." เสียงครางเบา ๆ ดังมาจากในห่อผ้า มันช่วยดึงสติของหรงเนี่ยนซินให้กลับมาอยู่กับปัจจุบัน"หิวแล้วใช่ไหมลูก" เธอพึมพำด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน ก่อนจะรีบปลดกระดุมเสื้อที่ขาดรุ่งริ่งออกเพื่อให้นมทารกน้อย โชคดีเหลือเกินที่เด็กคนนี้ราวกับรู้ว่าคนเป็นแม่กำลังลำบาก เขาเป็นเด็กที่เลี้ยงง่ายมาก ไม่เคยร้องไห้โยเยเสียงดังเลยสักครั้ง พอกินนมจนอิ่ม เธอก็อุ้มพาดบ่าลูบหลังเบา ๆ ให้เรอ จากนั้นเขาก็หลับปุ๋ยไปอย่างง่ายดาย"นังหนูเอ๊ย..." เสียงแหบพร่าของหญิงชราที่นั่งอยู่เบาะตรงข้ามดังขึ้น ยายคนนั้นมองสภาพของหรงเนี่ยนซินด้วยแววตาเวทนาจับใจ ก่อนจะล้วงมือเข้าไปในตะกร้าสาน เอาหมั่นโถวลูกใหญ่ที่ยังอุ่น ๆ อยู่สองลูก

บทที่ 2 น่าเป็นห่วง (2) “เอาล่ะ ไม่ต้องพูดเรื่องหย่าอะไรตอนนี้หรอก” น้ำเสียงของเขาอ่อนลงกว่าเดิมมาก “แล้วนี่... กินอะไรมาหรือยัง แล้วลูกล่ะ มีชื่อไหม แจ้งเกิดเข้าทะเบียนบ้านหรือยัง”หรงเนี่ยนซินส่ายหน้าช้า ๆ “ยังไม่มีชื่อ ยังไม่ได้แจ้งเกิดค่ะ พอคลอดเขาเสร็จ พอมีแรงเดินได้ ฉันก็แอบขโมยเงินแม่คุณ แล้วอุ้มลูกหนีมาหาคุณที่นี่เลย...”คำตอบนั้นทำเอาเฉิงสือหย่วนหน้าเปลี่ยนสี เขารีบพาเธอไปนั่งพัก ก่อนจะรีบออกไปหาซื้ออาหารและเสื้อผ้าอย่างเร่งรีบที่สุดเท่าที่จะพอทำได้ไม่นานเขาก็กลับเข้ามาที่บ้านพักพร้อมกับข้าวของเต็มไม้เต็มมือไปหมด แม้เขาจะเย็นชาไปบ้าง แต่เท่านี้ก็ดีมากแล้ว หรงเนี่ยนซินที่เห็นเพียงโจ๊กใส ๆ ก็พอจะเข้าใจ ตอนนี้เธออดอาหารมานาน จะกินอาหารรสจัดไม่ได้ อีกทั้งเธอยังให้นมลูก จะกินอะไรก็ควรระวังให้มาก ถือว่าเขาใส่ใจเรื่องนี้มากจริง ๆ ถึงซื้อแค่โจ๊กใส ๆ มาให้เธอ“พรุ่งนี้ผมจะพาไปตรวจร่างกายที่โรงพยาบาลทหาร แล้วจะไปแจ้งเกิดลูกด้วย”“ขอบคุณค่ะ แล้วคุณคิดหรือยังคะ ว่าจะให้ลูกชื่ออะไร”“เธอไม่ตั้งเองเหรอ” เฉิงสือหย่วนถามอีกฝ่าย ทั้งปรายตามองเด็กทารกที่ถูกวางไว้บนผ้าห่มผืนหนา ลูกชายของเขาตั

บทที่ 3 ปรับตัว (1)หลังจากหมอทหารตรวจดูอาการของหรงเนี่ยนซินอย่างละเอียดแล้ว เขาก็ถอนหายใจยาว “ภรรยาของคุณร่างกายขาดสารอาหารรุนแรงมากครับ ทั้งยังพักผ่อนไม่เพียงพอ ร่างกายที่เพิ่งคลอดลูกมาบอบช้ำเกินไป ตอนนี้ร่างกายเลยเป็นแบบนี้ ต้องให้น้ำเกลือและนอนพักฟื้นที่นี่ไปก่อน ไม่อย่างนั้นอาจจะอันตรายถึงชีวิตได้”เฉิงสือหย่วนยืนนิ่งงัน เวลารอบกายเขาคล้ายหยุดหมุนไปชั่วขณะ เขาหลุบตาลงมองสายน้ำเกลือที่เจาะเข้าหลังมือผอมบางของภรรยาด้วยความรู้สึกผิดที่ตีตื้นขึ้นมาในอก ที่ผ่านมาเขาส่งเงินไปไม่เคยขาด เพราะคิดว่านี่อาจจะช่วยทดแทนในส่วนที่เขาไม่ได้อยู่ดูแลเธอในฐานะสามีได้ คาดไม่ถึงว่าการที่เขาไม่ได้อยู่ตรงนั้น มันจะทำให้เธอตกอยู่ในสภาพนี้ “เป็นอะไรไปครับผู้กองเฉิง...” หมอทหารเอ่ยเรียกเมื่อเห็นว่าอยู่ดี ๆ เฉิงสือหย่วนก็นิ่งค้างไป“อะอ๋อ... ไม่ได้เป็นอะไรครับ งั้นภรรยาของผมฝากคุณหมอด้วยครับ”เมื่อเห็นว่าหรงเนี่ยนซินคงยังไม่ฟื้นตื่นขึ้นมาในเร็ว ๆ นี้ เขาจึงตัดสินใจกลับไปเอาเอกสารที่บ้านเพื่อไปทำเรื่องแจ้งเกิดและนำชื่อลูกเข้าทะเบียนบ้านที่ค่ายทหารให้เรียบร้อยระหว่างที่เดินถือเอกสารออกมาจากฝ่ายทะเบียน ใบหู