Mag-log in1.ทะลุมิติมาเป็นภรรยาสู้ชีวิตของคุณทหารจอมเย็นชา หญิงสาวชะตาอาภัพ ตายเพราะถูกสามีทุบตี วิญญาณของเธอทะลุมิติเข้ามาอยู่ในนิยายยุค80 แต่น่าเสียดายที่เธอไม่ใช่นางเอก แต่กลับได้เป็นนางร้ายตัวประกอบที่ตายตั้งแต่ต้นเรื่อง หนำซ้ำยังปีนเตียงพระเอกอีกต่างหาก! 2.ย้อนเวลามาเป็นภรรยาสุดแกร่งของคุณทหารมาดหยิ่ง ถ้าย้อนเวลามาเป็นเจียหลัวได้เร็วกว่านี้ หล่อนจะไม่ยอมแต่งเข้าบ้านตระกูลหมิงเด็ดขาด ใครมันจะไปอยากแต่งงานกับไก่แก่กันล่ะ ยุคนี้มันยุคไหนแล้ว ไม่ใช่ยุคราชวงศ์สักหน่อย ทำเป็นกดขี่กันไปได้ น่าเขกหัวชะมัด! 3.ย้อนเวลามาสร้างตัวพร้อมมิติโลกขนาน ลูกสาวมาเฟียผู้ทรงอำนาจดันสิ้นวาสนา ต้องมาอยู่ในร่างของคุณหนูตระกูลไป๋ผู้ตกอับ เธอจึงได้เรียนรู้ว่าชีวิตคนเรานั้นสั้นนัก อย่าหวังพึ่งพาใครยกเว้นตัวเอง ทว่าการเอาตัวรอดในยุค80ไม่ได้ง่ายดายอย่างที่คิดไว้ 4.เกิดใหม่เป็นแม่หม้ายสู้ชีวิต กับภารกิจเลี้ยงดูบุตรในยุค 80 เฟยชิงหลีปากกัดเท้าถีบกว่าจะกลายมาเป็นคนที่มีชื่อเสียง ไฉนสวรรค์ถึงได้กลั่นแกล้งซ้ำอีก พาเธอกลับมาลำบากในยุค80 ถูกสามีทิ้งไม่พอ ยังถูกตราหน้าว่าเป็นหม้าย ในเมื่ออดีตแก้ไขไม่ได้ งั้นเธอจะสร้างอนาคต!
view more**เซ็ทนิยายจีนย้อนยุค นางเอกสู้ชีวิตและพระเอกคลั่งรัก มี 4 เรื่องค่ะ**
ประกอบด้วย
1.เรื่อง : ทะลุมิติมาเป็นภรรยาสู้ชีวิตของคุณทหารจอมเย็นชาในยุค80
2.เรื่อง : ย้อนเวลามาเป็นภรรยาสุดแกร่งของคุณทหารมาดหยิ่ง (ยุค 80’s)
3.เรื่อง : ย้อนเวลามาสร้างตัวพร้อมมิติโลกขนาน ในยุค 80's
4.เรื่อง : เกิดใหม่เป็นแม่หม้ายสู้ชีวิต กับภารกิจเลี้ยงดูบุตรในยุค 80
-----------------------------------------------------
1.เรื่อง : ทะลุมิติมาเป็นภรรยาสู้ชีวิตของคุณทหารจอมเย็นชาในยุค80
คำโปรย
หญิงสาวชะตาอาภัพ ตายเพราะถูกสามีทุบตี วิญญาณของเธอทะลุมิติเข้ามาอยู่ในนิยายยุค80 แต่น่าเสียดายที่เธอไม่ใช่นางเอก แต่กลับได้เป็นนางร้ายตัวประกอบที่ตายตั้งแต่ต้นเรื่อง หนำซ้ำยังปีนเตียงพระเอกอีกต่างหาก!
แนะนำเรื่อง
ชาติก่อนเธอมีชะตาสุดอาภัพ เกิดใหม่อีกชาติ ก็ยังชะตาอาภัพอีกเหมือนเดิม
การที่ได้ทะลุมิติเข้ามาอยู่ในนิยายยุค80 ไม่รู้ว่าเพราะสวรรค์กลั่นแกล้ง หรือเพราะสวรรค์เมตตากันแน่ จ้าวถงอวี่ถึงต้องกลายเป็นหรงเนี่ยนซินนางร้ายตัวประกอบที่ปีนเตียงพระเอกเพื่อให้ตัวเองหลุดพ้นจากการถูกจับแต่งงานกับชายแก่ขาเป๋ ชีวิตใหม่ที่จ้าวถงอวี่ต้องเผชิญ มันหนักหนาแทบไม่ต่างอะไรกับชาติก่อนเลยสักนิด ในเมื่อเคยตายมาแล้วหนึ่งครั้ง งั้นครั้งนี้เธอจะไม่ยอมปล่อยให้ตัวเองถูกกดขี่จนตัวตายเด็ดขาด จ้าวถงอวี่ในคราบของแม่ลูกอ่อนหรงเนี่ยนซิน ตัดสินใจหอบลูกหนีเข้าเมืองหลวงไปหาสามีที่ค่ายทหาร 'เอาเถอะ! หวังไปตายเอาดาบหน้า ยังดีกว่าปล่อยให้ตัวเองต้องถูกกดขี่จนตัวตายที่กระท่อมซอมซ่อท้ายหมู่บ้าน! หากเขาไม่เห็นแก่หน้าฉันแล้วล่ะก็ ยังไงก็ต้องเห็นแก่หน้าลูกอยู่บ้าง!'-----------------------------------------------------
2.เรื่อง : ย้อนเวลามาเป็นภรรยาสุดแกร่งของคุณทหารมาดหยิ่ง (ยุค 80’s)
คำโปรย
ถ้าย้อนเวลามาเป็นเจียหลัวได้เร็วกว่านี้ หล่อนจะไม่ยอมแต่งเข้าบ้านตระกูลหมิงเด็ดขาด ใครมันจะไปอยากแต่งงานกับไก่แก่กันล่ะ ยุคนี้มันยุคไหนแล้ว ไม่ใช่ยุคราชวงศ์สักหน่อย ทำเป็นกดขี่กันไปได้ น่าเขกหัวชะมัด!
แนะนำเรื่อง
หล่อนงงงวยอยู่พักใหญ่ แต่สุดท้ายก็เข้าใจได้ว่า
ที่แท้ตัวหล่อนที่ตายไปแล้ว ก็มีโอกาสได้กลับมามีชีวิตใหม่อีกครั้ง แต่การมีชีวิตใหม่ของหล่อนมันจะไม่น่าปวดหัวเลยสักนิด หากหล่อนตายแล้วเกิดใหม่เหมือนวิญญาณทั่ว ๆ ไป แต่นี่อะไร! หล่อนได้เกิดใหม่ในร่างของผู้หญิงที่แต่งงานแล้ว หนำซ้ำยังเป็นสะไภ้เจ้าน้ำตาอีกต่างหาก ถ้าอันเจียหลัวเป็นสะไภ้ที่สู้คน หล่อนจะขอบคุณมาก แต่อันเจียหลัวดันเป็นสะไภ้ผู้แสนอ่อนแอที่ถูกบ้านสามีเอารัดเอาเปรียบ จนตัวเองมีสภาพไม่ต่างจากสาวใช้ก้นครัว เหอะ!!! งั้นกับคำว่าสะไภ้ใหญ่ของบ้านตระกูลหมิงมันจะไปมีประโยชน์อะไร แม้แต่วันแต่งงานของตัวเอง หล่อนก็ไม่มีโอกาสได้เจอหน้าสามี หนำซ้ำตัวแทนฝั่งเจ้าบ่าวยังเป็นแค่ไก่หนึ่งตัว แล้วมันน่าเจ็บใจก็ตรงที่ว่า! ไก่ตัวนั้น!! ดันเป็นไก่แก่หงำเหงือกที่พร้อมจะเซลงหม้ออยู่ร่อมร่อ เพราะงั้นเรื่องเข้าหอยิ่งไม่ต้องพูดถึง! อันเจียหลัวแต่งงานมาหนึ่งปีเต็ม! แต่เยื่อพรหมจรรย์ยังอยู่ครบ ไม่มีแม้แต่รอยฉีกขาด สาบานว่า! ถ้าลู่จื่อเถียนย้อนเวลามาเป็นอันเจียหลัวได้เร็วกว่านี้ หล่อนจะไม่ยอมแต่งเข้าบ้านตระกูลหมิงเด็ดขาด! ใครมันจะไปอยากแต่งงานกับไก่แก่กันล่ะ ยุคนี้มันยุคไหนแล้ว ไม่ใช่ยุคราชวงศ์สักหน่อย ทำเป็นกดขี่กันไปได้ น่าเขกหัวชะมัด!-----------------------------------------------------
3.เรื่อง : ย้อนเวลามาสร้างตัวพร้อมมิติโลกขนาน ในยุค 80's
คำโปรย
ลูกสาวมาเฟียผู้ทรงอำนาจดันสิ้นวาสนา ต้องมาอยู่ในร่างของคุณหนูตระกูลไป๋ผู้ตกอับ เธอจึงได้เรียนรู้ว่าชีวิตคนเรานั้นสั้นนัก อย่าหวังพึ่งพาใครยกเว้นตัวเอง ทว่าการเอาตัวรอดในยุค80ไม่ได้ง่ายดายอย่างที่คิดไว้
แนะนำเรื่อง
"ไป๋ชิงเยว่! คุณร้ายกว่าที่ผมคิดนะ คุณรู้ทั้งรู้ว่าผมจับตามอง แต่คุณก็ยังแสร้งทำเป็นเฉยงั้นเหรอ"
"แล้วยังไงคะ คุณอยากมองก็มองไปสิ ฉันจะไปห้ามอะไรคุณได้ คุณเป็นคนพูดเอง ว่าพวกเราอย่ารู้จักกัน และอย่ายุ่งกันดีกว่า ฉันก็แค่ทำตามที่คุณแนะนำ" "นี่คุณ!!!" "หรือว่าต้องให้ฉันไปโวยวายใส่คุณ แบบนั้นคุณถึงจะพอใจ?"คราวนี้หยางเว่ยเฉินผู้เก่งกาจเถียงไม่ออกสักคำ ยิ่งพูดยิ่งขายหน้าหนัก ยิ่งเถียงก็ยิ่งขายหน้าเข้าไปอีก ด้านเหลียนซีไฉกลั้นขำจนหน้าดำหน้าแดงไปหมด เพราะไม่เคยเห็นหยางเว่ยเฉินสิ้นท่าได้ขนาดนี้
-----------------------------------------------------
4.เรื่อง : เกิดใหม่เป็นแม่หม้ายสู้ชีวิต กับภารกิจเลี้ยงดูบุตรในยุค 80
คำโปรย
เฟยชิงหลีปากกัดเท้าถีบกว่าจะกลายมาเป็นคนที่มีชื่อเสียง ไฉนสวรรค์ถึงได้กลั่นแกล้งซ้ำอีก พาเธอกลับมาลำบากในยุค80 ถูกสามีทิ้งไม่พอ ยังถูกตราหน้าว่าเป็นหม้าย ในเมื่ออดีตแก้ไขไม่ได้ งั้นเธอจะสร้างอนาคต!
แนะนำเรื่อง
"หลีกทางไปค่ะ! ฉันจะรีบไปหาลูก" พอกันทีเถอะ! กับผู้ชายคนนี้!
"ผมไม่หลีก! ผมสนใจในตัวคุณ ผมอยากคืนดีกับคุณ" "ผู้ชายคนใหม่ของฉัน ไม่มีวันเป็นคุณเด็ดขาด เพราะงั้นถอยไปค่ะ อย่าให้ฉันต้องหมดความอดทน"แม้ว่าเรื่องเหล่านี้จะยากทำใจยอมรับ แต่ท้ายที่สุดแล้วเธอรู้ดีว่าเปลี่ยนแปลงอดีตไม่ได้ สิ่งที่พอจะเปลี่ยนแปลงได้ ก็คืออนาคต... เพราะงั้นเธอจะไม่ยอมเป็นเหยาฟางหนิงที่ไม่เอาไหนคนนั้นอีก เธอจะเป็นเหยาฟางหนิงที่ใครหลายคนต้องอิจฉา
ในไม่ช้าจะกลายเป็นเหยาฟางหนิงในอุดมคติของผู้ชายหลาย ๆ คน สามีตัวดีของเธอ จะต้องเสียใจน้ำตาเช็ดหัวเข่า ที่กล้าให้ทะเบียนหย่า!
-----------------------------------------------------
คำเตือน
นิยายเรื่องนี้ถูกแต่งขึ้นจากจินตนาการเท่านั้น ไม่ได้อิงหลักการใด สถานที่และตัวละครล้วนถูกสมมุติขึ้นมาทั้งสิ้น
นิยายเรื่อง ทะลุมิติมาเป็นภรรยาสู้ชีวิตของคุณทหารจอมเย็นชาในยุค80, ย้อนเวลามาเป็นภรรยาสุดแกร่งของคุณทหารมาดหยิ่ง (ยุค 80’s), ย้อนเวลามาสร้างตัวพร้อมมิติโลกขนาน ในยุค 80's และ เกิดใหม่เป็นแม่หม้ายสู้ชีวิต กับภารกิจเลี้ยงดูบุตรในยุค 80
สงวนสิทธิ์ตามพระราชบัญญัติลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537 และที่แก้ไขเพิ่มเติม ห้ามคัดลอก ทำซ้ำ ดัดแปลงหรือนำส่วนหนึ่งส่วนใดของนิยายไปเผยแพร่หรือกระทำการใด ๆ ก่อนได้รับการอนุญาตจากผู้เป็นเจ้าของลิขสิทธิ์เว้นแต่ได้รับการอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรจากเจ้าของผลงาน หากฝ่าฝืนจะดำเนินการทางกฎหมายต่อผู้กระทำการละเมิดอย่างเด็ดขาดโดยไม่มีข้อยกเว้น
หากผิดพลาดประการใด โปรดชี้แนะด้วยคำสุภาพ เนื่องจากนักเขียนใจบาง ขอให้สนุกกับโลกจินตนาการของหวงตี้คนงาม ณ บัดนี้
บทที่ 3 ปรับตัว (1)หลังจากหมอทหารตรวจดูอาการของหรงเนี่ยนซินอย่างละเอียดแล้ว เขาก็ถอนหายใจยาว “ภรรยาของคุณร่างกายขาดสารอาหารรุนแรงมากครับ ทั้งยังพักผ่อนไม่เพียงพอ ร่างกายที่เพิ่งคลอดลูกมาบอบช้ำเกินไป ตอนนี้ร่างกายเลยเป็นแบบนี้ ต้องให้น้ำเกลือและนอนพักฟื้นที่นี่ไปก่อน ไม่อย่างนั้นอาจจะอันตรายถึงชีวิตได้”เฉิงสือหย่วนยืนนิ่งงัน เวลารอบกายเขาคล้ายหยุดหมุนไปชั่วขณะ เขาหลุบตาลงมองสายน้ำเกลือที่เจาะเข้าหลังมือผอมบางของภรรยาด้วยความรู้สึกผิดที่ตีตื้นขึ้นมาในอก ที่ผ่านมาเขาส่งเงินไปไม่เคยขาด เพราะคิดว่านี่อาจจะช่วยทดแทนในส่วนที่เขาไม่ได้อยู่ดูแลเธอในฐานะสามีได้ คาดไม่ถึงว่าการที่เขาไม่ได้อยู่ตรงนั้น มันจะทำให้เธอตกอยู่ในสภาพนี้ “เป็นอะไรไปครับผู้กองเฉิง...” หมอทหารเอ่ยเรียกเมื่อเห็นว่าอยู่ดี ๆ เฉิงสือหย่วนก็นิ่งค้างไป“อะอ๋อ... ไม่ได้เป็นอะไรครับ งั้นภรรยาของผมฝากคุณหมอด้วยครับ”เมื่อเห็นว่าหรงเนี่ยนซินคงยังไม่ฟื้นตื่นขึ้นมาในเร็ว ๆ นี้ เขาจึงตัดสินใจกลับไปเอาเอกสารที่บ้านเพื่อไปทำเรื่องแจ้งเกิดและนำชื่อลูกเข้าทะเบียนบ้านที่ค่ายทหารให้เรียบร้อยระหว่างที่เดินถือเอกสารออกมาจากฝ่ายทะเบียน ใบหู
บทที่ 2 น่าเป็นห่วง (3) “คุณเพิ่งเคยอุ้มลูกเป็นครั้งแรก แต่ทำไมถึงดูอุ้มชำนาญนักล่ะคะ” หรงเนี่ยนซินเอ่ยถามด้วยความไม่เข้าใจ อันที่จริงเธอไม่มีสิทธิ์สงสัยเลยด้วยซ้ำ ว่าเขาแอบมีภรรยาอีกคนอยู่ที่ปักกิ่งหรือเปล่า“อย่าคิดอะไรไปไกล” เขาพูดราวกับอ่านใจของเธอได้ “ผมเคยช่วยเลี้ยงลูกของสหายน่ะ.. เอาเป็นว่าเธอไปนอนพักผ่อนเถอะ เหนื่อยมาทั้งวันแล้ว ขืนล้มป่วยขึ้นมา คนที่ลำบากไม่ใช่แค่เธอ แต่ยังจะเป็นผมด้วย” เขาพูดกับเธออย่างเย็นชา“แต่ว่า... ที่นี่มีห้องนอนแค่ห้องเดียวนะคะ”“แล้วยังไง?” เขาเอ่ยและมองหน้าเธออย่างไม่ค่อยเข้าใจ เธอเป็นแค่ผู้อยู่อาศัยจะเรื่องมากทำไม “ผมเป็นสามีคุณ คุณเป็นภรรยาผม นอนด้วยกันมันแปลกมากหรือยังไง” น้ำเสียงของเขาไม่จัดว่าดุดัน แต่ก็จัดว่าเย็นชามาก เย็นชากระทั่งเนี่ยนซินไม่กล้าพูดอะไรมากไปกว่านี้แล้ว“เข้าใจแล้วค่ะ งั้นขออันอันได้ไหมคะ ฉันจะพาเขาไปนอน” เฉิงสือหย่วนไม่ได้พูดอะไร เขาแค่พยักหน้าเบา ๆ หนึ่งหน แล้วยื่นห่อผ้าน้อย ๆ ให้เธอเป็นคนอุ้มหรงเนี่ยนซินพาลูกชายเดินจากไป ปล่อยให้เฉิงสือหย่วนมองตามแผ่นหลังของเธออยู่ในห้องโถงเล็ก ทันทีที่พาลูกน้อยเดินมาถึงเตียงนอน หรงเนี่ยน
บทที่ 2 น่าเป็นห่วง (2) “เอาล่ะ ไม่ต้องพูดเรื่องหย่าอะไรตอนนี้หรอก” น้ำเสียงของเขาอ่อนลงกว่าเดิมมาก “แล้วนี่... กินอะไรมาหรือยัง แล้วลูกล่ะ มีชื่อไหม แจ้งเกิดเข้าทะเบียนบ้านหรือยัง”หรงเนี่ยนซินส่ายหน้าช้า ๆ “ยังไม่มีชื่อ ยังไม่ได้แจ้งเกิดค่ะ พอคลอดเขาเสร็จ พอมีแรงเดินได้ ฉันก็แอบขโมยเงินแม่คุณ แล้วอุ้มลูกหนีมาหาคุณที่นี่เลย...”คำตอบนั้นทำเอาเฉิงสือหย่วนหน้าเปลี่ยนสี เขารีบพาเธอไปนั่งพัก ก่อนจะรีบออกไปหาซื้ออาหารและเสื้อผ้าอย่างเร่งรีบที่สุดเท่าที่จะพอทำได้ไม่นานเขาก็กลับเข้ามาที่บ้านพักพร้อมกับข้าวของเต็มไม้เต็มมือไปหมด แม้เขาจะเย็นชาไปบ้าง แต่เท่านี้ก็ดีมากแล้ว หรงเนี่ยนซินที่เห็นเพียงโจ๊กใส ๆ ก็พอจะเข้าใจ ตอนนี้เธออดอาหารมานาน จะกินอาหารรสจัดไม่ได้ อีกทั้งเธอยังให้นมลูก จะกินอะไรก็ควรระวังให้มาก ถือว่าเขาใส่ใจเรื่องนี้มากจริง ๆ ถึงซื้อแค่โจ๊กใส ๆ มาให้เธอ“พรุ่งนี้ผมจะพาไปตรวจร่างกายที่โรงพยาบาลทหาร แล้วจะไปแจ้งเกิดลูกด้วย”“ขอบคุณค่ะ แล้วคุณคิดหรือยังคะ ว่าจะให้ลูกชื่ออะไร”“เธอไม่ตั้งเองเหรอ” เฉิงสือหย่วนถามอีกฝ่าย ทั้งปรายตามองเด็กทารกที่ถูกวางไว้บนผ้าห่มผืนหนา ลูกชายของเขาตั
บทที่ 2 น่าเป็นห่วง (1)หรงเนี่ยนซินรู้ดีว่าสถานการณ์ตอนนี้กำลังทำให้ชื่อเสียงของเขาป่นปี้ เธอไม่ต้องการให้เป็นอย่างนั้น “ทุกคนอย่าเข้าใจผู้กองเฉิงผิดนะคะ ที่ชนบทฉันลำบากเพราะใช้เงินไม่ระมัดระวัง ไม่ได้เกี่ยวอะไรกับผู้กองเฉิงเลย เขาส่งเงินให้พวกเราแม่ลูกตลอด” หรงเนี่ยนซินตะโกนบอกทุกคนด้วยร่างกายสั่นเทา เธอเหนื่อยล้าอ่อนแรงจนแทบจะยืนไม่ไหวอยู่แล้ว นอนก็ไม่ได้นอน ร่างกายยังต้องเสียพลังงานหนักจากการให้นมลูกอีก อาหารที่ได้กินก็มีแค่หมั่นโถวสองลูก ทั้งยังเพิ่งคลอดลูกได้ไม่นานอาศัยแค่คำพูดของหรงเนี่ยนซินก็เปรียบได้กับสายลมที่พัดผ่าน ฟังยังไงก็เป็นการแก้ต่างเพื่อปกป้องสามีเท่านั้น สายตาของใครหลายคนยังคงมองเฉิงสือหย่วนในเชิงตำหนิอยู่ดีเฉิงสือหย่วนไม่เข้าใจ ว่าคนตรงหน้าจะมาสร้างปัญหาอะไรให้เขาอีกหรือเปล่า เงินทองที่ส่งไปก็นับว่าไม่น้อยเลย ทำไมถึงได้มีสภาพแบบนี้!“เลิกพูดได้แล้ว... ตามผมกลับบ้านเดี๋ยวนี้” เขาบอกหรงเนี่ยนซินด้วยน้ำเสียงเย็นชา ก่อนจะเดินนำหน้าหญิงสาวไปยังบ้านพักนายทหารของตัวเองเมื่อบานประตูบ้านปิดลง และเมื่อตัดขาดจากสายตาของคนภายนอก หรงเนี่ยนซินที่ร่างกายอ่อนแรง ก็ทรุดตัวลงคุ











