LOGIN
**เซ็ทนิยายจีนย้อนยุค นางเอกสู้ชีวิตและพระเอกคลั่งรัก มี 4 เรื่องค่ะ**
ประกอบด้วย
1.เรื่อง : ทะลุมิติมาเป็นภรรยาสู้ชีวิตของคุณทหารจอมเย็นชาในยุค80
2.เรื่อง : ย้อนเวลามาเป็นภรรยาสุดแกร่งของคุณทหารมาดหยิ่ง (ยุค 80’s)
3.เรื่อง : ย้อนเวลามาสร้างตัวพร้อมมิติโลกขนาน ในยุค 80's
4.เรื่อง : เกิดใหม่เป็นแม่หม้ายสู้ชีวิต กับภารกิจเลี้ยงดูบุตรในยุค 80
-----------------------------------------------------
1.เรื่อง : ทะลุมิติมาเป็นภรรยาสู้ชีวิตของคุณทหารจอมเย็นชาในยุค80
คำโปรย
หญิงสาวชะตาอาภัพ ตายเพราะถูกสามีทุบตี วิญญาณของเธอทะลุมิติเข้ามาอยู่ในนิยายยุค80 แต่น่าเสียดายที่เธอไม่ใช่นางเอก แต่กลับได้เป็นนางร้ายตัวประกอบที่ตายตั้งแต่ต้นเรื่อง หนำซ้ำยังปีนเตียงพระเอกอีกต่างหาก!
แนะนำเรื่อง
ชาติก่อนเธอมีชะตาสุดอาภัพ เกิดใหม่อีกชาติ ก็ยังชะตาอาภัพอีกเหมือนเดิม
การที่ได้ทะลุมิติเข้ามาอยู่ในนิยายยุค80 ไม่รู้ว่าเพราะสวรรค์กลั่นแกล้ง หรือเพราะสวรรค์เมตตากันแน่ จ้าวถงอวี่ถึงต้องกลายเป็นหรงเนี่ยนซินนางร้ายตัวประกอบที่ปีนเตียงพระเอกเพื่อให้ตัวเองหลุดพ้นจากการถูกจับแต่งงานกับชายแก่ขาเป๋ ชีวิตใหม่ที่จ้าวถงอวี่ต้องเผชิญ มันหนักหนาแทบไม่ต่างอะไรกับชาติก่อนเลยสักนิด ในเมื่อเคยตายมาแล้วหนึ่งครั้ง งั้นครั้งนี้เธอจะไม่ยอมปล่อยให้ตัวเองถูกกดขี่จนตัวตายเด็ดขาด จ้าวถงอวี่ในคราบของแม่ลูกอ่อนหรงเนี่ยนซิน ตัดสินใจหอบลูกหนีเข้าเมืองหลวงไปหาสามีที่ค่ายทหาร 'เอาเถอะ! หวังไปตายเอาดาบหน้า ยังดีกว่าปล่อยให้ตัวเองต้องถูกกดขี่จนตัวตายที่กระท่อมซอมซ่อท้ายหมู่บ้าน! หากเขาไม่เห็นแก่หน้าฉันแล้วล่ะก็ ยังไงก็ต้องเห็นแก่หน้าลูกอยู่บ้าง!'-----------------------------------------------------
2.เรื่อง : ย้อนเวลามาเป็นภรรยาสุดแกร่งของคุณทหารมาดหยิ่ง (ยุค 80’s)
คำโปรย
ถ้าย้อนเวลามาเป็นเจียหลัวได้เร็วกว่านี้ หล่อนจะไม่ยอมแต่งเข้าบ้านตระกูลหมิงเด็ดขาด ใครมันจะไปอยากแต่งงานกับไก่แก่กันล่ะ ยุคนี้มันยุคไหนแล้ว ไม่ใช่ยุคราชวงศ์สักหน่อย ทำเป็นกดขี่กันไปได้ น่าเขกหัวชะมัด!
แนะนำเรื่อง
หล่อนงงงวยอยู่พักใหญ่ แต่สุดท้ายก็เข้าใจได้ว่า
ที่แท้ตัวหล่อนที่ตายไปแล้ว ก็มีโอกาสได้กลับมามีชีวิตใหม่อีกครั้ง แต่การมีชีวิตใหม่ของหล่อนมันจะไม่น่าปวดหัวเลยสักนิด หากหล่อนตายแล้วเกิดใหม่เหมือนวิญญาณทั่ว ๆ ไป แต่นี่อะไร! หล่อนได้เกิดใหม่ในร่างของผู้หญิงที่แต่งงานแล้ว หนำซ้ำยังเป็นสะไภ้เจ้าน้ำตาอีกต่างหาก ถ้าอันเจียหลัวเป็นสะไภ้ที่สู้คน หล่อนจะขอบคุณมาก แต่อันเจียหลัวดันเป็นสะไภ้ผู้แสนอ่อนแอที่ถูกบ้านสามีเอารัดเอาเปรียบ จนตัวเองมีสภาพไม่ต่างจากสาวใช้ก้นครัว เหอะ!!! งั้นกับคำว่าสะไภ้ใหญ่ของบ้านตระกูลหมิงมันจะไปมีประโยชน์อะไร แม้แต่วันแต่งงานของตัวเอง หล่อนก็ไม่มีโอกาสได้เจอหน้าสามี หนำซ้ำตัวแทนฝั่งเจ้าบ่าวยังเป็นแค่ไก่หนึ่งตัว แล้วมันน่าเจ็บใจก็ตรงที่ว่า! ไก่ตัวนั้น!! ดันเป็นไก่แก่หงำเหงือกที่พร้อมจะเซลงหม้ออยู่ร่อมร่อ เพราะงั้นเรื่องเข้าหอยิ่งไม่ต้องพูดถึง! อันเจียหลัวแต่งงานมาหนึ่งปีเต็ม! แต่เยื่อพรหมจรรย์ยังอยู่ครบ ไม่มีแม้แต่รอยฉีกขาด สาบานว่า! ถ้าลู่จื่อเถียนย้อนเวลามาเป็นอันเจียหลัวได้เร็วกว่านี้ หล่อนจะไม่ยอมแต่งเข้าบ้านตระกูลหมิงเด็ดขาด! ใครมันจะไปอยากแต่งงานกับไก่แก่กันล่ะ ยุคนี้มันยุคไหนแล้ว ไม่ใช่ยุคราชวงศ์สักหน่อย ทำเป็นกดขี่กันไปได้ น่าเขกหัวชะมัด!-----------------------------------------------------
3.เรื่อง : ย้อนเวลามาสร้างตัวพร้อมมิติโลกขนาน ในยุค 80's
คำโปรย
ลูกสาวมาเฟียผู้ทรงอำนาจดันสิ้นวาสนา ต้องมาอยู่ในร่างของคุณหนูตระกูลไป๋ผู้ตกอับ เธอจึงได้เรียนรู้ว่าชีวิตคนเรานั้นสั้นนัก อย่าหวังพึ่งพาใครยกเว้นตัวเอง ทว่าการเอาตัวรอดในยุค80ไม่ได้ง่ายดายอย่างที่คิดไว้
แนะนำเรื่อง
"ไป๋ชิงเยว่! คุณร้ายกว่าที่ผมคิดนะ คุณรู้ทั้งรู้ว่าผมจับตามอง แต่คุณก็ยังแสร้งทำเป็นเฉยงั้นเหรอ"
"แล้วยังไงคะ คุณอยากมองก็มองไปสิ ฉันจะไปห้ามอะไรคุณได้ คุณเป็นคนพูดเอง ว่าพวกเราอย่ารู้จักกัน และอย่ายุ่งกันดีกว่า ฉันก็แค่ทำตามที่คุณแนะนำ" "นี่คุณ!!!" "หรือว่าต้องให้ฉันไปโวยวายใส่คุณ แบบนั้นคุณถึงจะพอใจ?"คราวนี้หยางเว่ยเฉินผู้เก่งกาจเถียงไม่ออกสักคำ ยิ่งพูดยิ่งขายหน้าหนัก ยิ่งเถียงก็ยิ่งขายหน้าเข้าไปอีก ด้านเหลียนซีไฉกลั้นขำจนหน้าดำหน้าแดงไปหมด เพราะไม่เคยเห็นหยางเว่ยเฉินสิ้นท่าได้ขนาดนี้
-----------------------------------------------------
4.เรื่อง : เกิดใหม่เป็นแม่หม้ายสู้ชีวิต กับภารกิจเลี้ยงดูบุตรในยุค 80
คำโปรย
เฟยชิงหลีปากกัดเท้าถีบกว่าจะกลายมาเป็นคนที่มีชื่อเสียง ไฉนสวรรค์ถึงได้กลั่นแกล้งซ้ำอีก พาเธอกลับมาลำบากในยุค80 ถูกสามีทิ้งไม่พอ ยังถูกตราหน้าว่าเป็นหม้าย ในเมื่ออดีตแก้ไขไม่ได้ งั้นเธอจะสร้างอนาคต!
แนะนำเรื่อง
"หลีกทางไปค่ะ! ฉันจะรีบไปหาลูก" พอกันทีเถอะ! กับผู้ชายคนนี้!
"ผมไม่หลีก! ผมสนใจในตัวคุณ ผมอยากคืนดีกับคุณ" "ผู้ชายคนใหม่ของฉัน ไม่มีวันเป็นคุณเด็ดขาด เพราะงั้นถอยไปค่ะ อย่าให้ฉันต้องหมดความอดทน"แม้ว่าเรื่องเหล่านี้จะยากทำใจยอมรับ แต่ท้ายที่สุดแล้วเธอรู้ดีว่าเปลี่ยนแปลงอดีตไม่ได้ สิ่งที่พอจะเปลี่ยนแปลงได้ ก็คืออนาคต... เพราะงั้นเธอจะไม่ยอมเป็นเหยาฟางหนิงที่ไม่เอาไหนคนนั้นอีก เธอจะเป็นเหยาฟางหนิงที่ใครหลายคนต้องอิจฉา
ในไม่ช้าจะกลายเป็นเหยาฟางหนิงในอุดมคติของผู้ชายหลาย ๆ คน สามีตัวดีของเธอ จะต้องเสียใจน้ำตาเช็ดหัวเข่า ที่กล้าให้ทะเบียนหย่า!
-----------------------------------------------------
คำเตือน
นิยายเรื่องนี้ถูกแต่งขึ้นจากจินตนาการเท่านั้น ไม่ได้อิงหลักการใด สถานที่และตัวละครล้วนถูกสมมุติขึ้นมาทั้งสิ้น
นิยายเรื่อง ทะลุมิติมาเป็นภรรยาสู้ชีวิตของคุณทหารจอมเย็นชาในยุค80, ย้อนเวลามาเป็นภรรยาสุดแกร่งของคุณทหารมาดหยิ่ง (ยุค 80’s), ย้อนเวลามาสร้างตัวพร้อมมิติโลกขนาน ในยุค 80's และ เกิดใหม่เป็นแม่หม้ายสู้ชีวิต กับภารกิจเลี้ยงดูบุตรในยุค 80
สงวนสิทธิ์ตามพระราชบัญญัติลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537 และที่แก้ไขเพิ่มเติม ห้ามคัดลอก ทำซ้ำ ดัดแปลงหรือนำส่วนหนึ่งส่วนใดของนิยายไปเผยแพร่หรือกระทำการใด ๆ ก่อนได้รับการอนุญาตจากผู้เป็นเจ้าของลิขสิทธิ์เว้นแต่ได้รับการอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรจากเจ้าของผลงาน หากฝ่าฝืนจะดำเนินการทางกฎหมายต่อผู้กระทำการละเมิดอย่างเด็ดขาดโดยไม่มีข้อยกเว้น
หากผิดพลาดประการใด โปรดชี้แนะด้วยคำสุภาพ เนื่องจากนักเขียนใจบาง ขอให้สนุกกับโลกจินตนาการของหวงตี้คนงาม ณ บัดนี้
บทที่ 20 ลูกสาวท่านนายพล (1)เซียงฉีกินข้าวเช้าฝีมือจื่อเถียนจนพุงกาง ตอนแรกหล่อนแบ่งอาหารบางส่วนไว้ให้เพื่อน ๆ ของเซียงฉีจนเต็มปิ่นโต โดยให้เหตุผลว่า หล่อนอยากตอบแทนที่พวกเขาเข้ามาช่วยทำความสะอาดบ้าน และอยากตอบแทนที่เมื่อคืนนี้พวกเขาไปไล่ตามจับหลิวเยี่ยนจงแต่ไม่รู้ว่าหมิงเซียงฉีไปอดอยากปากแห้งมาจากไหน ถึงได้ตะกละตะกลามไปกินอาหารส่วนที่จื่อเถียนแบ่งไว้ให้สหายกองทัพของเขาจนหมดเกลี้ยง พอกินอิ่มแล้วพ่อทหารหนุ่มก็เดินลากเท้าไปหาโซฟาไม้ด้วยท่าทางอืดอาด เขาหย่อนก้นนั่งลงช้า ๆ พร้อมกับใช้แผ่นหลังพิงกับพนักพิงคล้ายกับขยับตัวไปไหนไม่ไหว ต่อด้วยผายมือไปที่มุมบ้าน แล้วบอกกับจื่อเถียนว่า“ผมซื้อชุดกลับมาให้คุณด้วย เอาไปเปลี่ยนเถอะครับ ขืนใส่เสื้อเชิ้ตของผมไว้ตลอด แล้วเดินไปเดินมาอยู่แบบนี้ ขืนมีคนมาเห็นเข้า คงไม่ดีแน่ ๆ” เซียงฉีแค่พูดติเตียนแต่ไม่ลงรายละเอียด ร้อนให้คนขี้สงสัยอย่างจื่อเถียนต้องเอ่ยปากถาม
บทที่ 19 ลองจีบดูสักครั้ง (2)ยังดีที่ในตู้กับข้าวมีผักกาดขาว ยอดข้าวโพดอ่อน มะเขือเทศ และไข่สด ทุกอย่างยังกองรวมกันอยู่ในถุงกระดาษอยู่เลย เดาว่าเซียงฉีน่าจะเพิ่งซื้อกลับเข้ามาหลังจากที่เขาออกเวร ในเมื่อพอมีวัตถุดิบอยู่บ้าง และมีอุปกรณ์ทำครัวครบครัน แน่นอนว่าจื่อเถียนจะไม่ยอมกินแค่ไข่ต้มคลุกข้าวเปล่าเด็ดขาดตอนที่อยู่ในโลกของตัวเอง ช่วงว่าง ๆ จื่อเถียนมักจะนอนดูรายการสอนทำอาหารอยู่บ่อย ๆ นอกจากนี้ตอนยังเด็กหล่อนอาศัยอยู่กับคุณย่าในต่างเมือง ตอนนั้นคุณย่ามักสอนให้จื่อเถียนทำอาหารกินเอง พอโตขึ้น และย้ายไปอยู่ในเมืองใหญ่ หรือแม้กระทั่งตอนที่คิดถึงคุณย่าผู้ล่วงลับไปแล้ว หล่อนก็มักจะหาเวลาทำอาหารกินเองอยู่บ่อย ๆเพราะแบบนี้จื่อเถียนจึงค่อนข้างมีฝีมือในการทำอาหารอยู่พอตัว ฉะนั้นวันนี้หล่อนจะรังสรรค์เมนูสุดพื้นฐาน แต่อร่อยอบอุ่น อย่างเช่น ข้าวผัดสามรส ซุปผักรวม และผัดไข่ต้มทรงเครื่อง ทั้งหมดนี้เป็นสูตรเฉพาะที่คุณย่าเคยสอน รับปร
บทที่ 19 ลองจีบดูสักครั้ง (1)บนร่างกายของจื่อเถียนมีแค่รอยฟกช้ำกับรอยขีดข่วน ไม่มีแผลฉกรรจ์ และไม่ได้ถูกกระทำชำเรา เซียงฉีจึงไม่ได้พาหล่อนไปตรวจร่างกายที่โรงพยาบาล แต่ค่อย ๆ ช่วยหล่อนทายาแก้ฟกช้ำและทายาฆ่าเชื้อในบริเวณที่พอจะช่วยได้ ส่วนบริเวณที่อยู่ใต้ร่มผ้าปล่อยให้หล่อนทาเองก่อนหน้านั้นเขาลางานครึ่งวัน เพื่อพาหล่อนไปทำเรื่องหย่า วันต่อมายังลางานเพิ่มอีกหนึ่งวัน เพื่อทำความสะอาดบ้านพักทหารเตรียมไว้ให้หล่อน ตอนนี้เซียงฉีจึงไม่สามารถงดเวรกะทันหัน แล้วกลับมาอยู่เป็นเพื่อนหล่อนได้ ถ้าเขาไม่รีบกลับไปเข้าเวรต่อ เซียงฉีอาจถูกลงโทษในความผิดฐานละเลยการปฏิบัติหน้าที่ดังนั้นชายหนุ่มจึงต้องกัดฟันจากไป ทั้งที่ตัวเองยังห่วงจื่อเถียนหนักหนา ก่อนกลับไปเข้าเวรต่อ เซียงฉีไม่ลืมกำชับให้จื่อเถียนกินยาแก้ปวด ทั้งยังกำชับให้หล่อนทำตัวตามสบาย คิดซะว่าที่นี่เป็นบ้านของหล่อนเอง ถ้าจะนอนก็ให้ขึ้นไปนอนบนห้องชั้นสอง ที่นั่นมีเตียงนอนนุ่ม
บทที่ 18 ช่วยเหลือ (2)แม้จื่อเถียนจะรู้สึกดีกับเซียงฉีขึ้นมาบ้างแล้ว แต่หล่อนก็ไม่ได้แสดงออกอย่างตรงไปตรงมา ทว่าเลือกที่จะโต้ตอบกลับไปด้วยคำพูดสั้น ๆ ที่ว่า…“บังเอิญจังเลยนะคะ...”“ไม่ใช่บังเอิญหรอกครับ ผมว่ามันเป็นโชคชะตามากกว่า เป็นโชคชะตาที่ทำให้ผมกับคุณได้ใกล้ชิดกัน คุณว่าไหมล่ะครับ?”เซียงฉีตอบกลับทันควัน นี่ถ้าเป็นเมื่อก่อนเขาคงไม่ยอมพูดอะไรเลี่ยน ๆ แบบนี้แน่นอน แต่เดี๋ยวนี้ไม่รู้ว่าเพราะอะไรจูงใจ จู่ ๆ เขาถึงได้อยากพูดอะไรทำนองนี้กับหล่อน หลายครั้งที่ตอบตัวเองไม่ได้ ว่าเป็นเพราะอะไรกันแน่ เขาก็มักจะคิดเองเออเองไปว่า… บางทีอาจเป็นเพราะเขารู้สึกผิดกับเรื่องในอดีต ที่เคยปล่อยให้หล่อนถูกคนตระกูลหมิงกดขี่ใช้งาน และอยากชดเชยให้หล่อน เขาถึงได้หลวมตัวพูดอะไรแปลก ๆ ทำนองนี้กับหล่อนอยู่เรื่อย ๆ
บทที่ 18 ช่วยเหลือ (1)เซียงฉีเดินข้ามถนนกลับมายังป้อมรักษาการณ์ด้วยสีหน้าเดือดดาลเหลือทน สองแขนของเขาอุ้มร่างเล็กไว้แนบอกโดยไม่สนสายตาของใครทั้งนั้น ตอนนี้ เวลานี้ วินาที สิ่งเดียวที่เขาสน มีเพียงอย่างเดียว คือความปลอดภัยของจื่อเถียน“ผมอยู่ตรงนี้แล้ว ไม่มีใครทำอะไรคุณได้ทั้งนั้น แต่ถ้ากลัวตกก็กอดผมไว้แน่น ๆ แล้วกันนะ”ท่าทางขวัญผวาของหล่อน ทำเซียงฉีอดไม่ได้จริง ๆ ที่จะละแขนข้างหนึ่งออกมาลูบหัวจื่อเถียนโดยเฉพาะ ด้วยมีภรรยาเป็นคนร่างเล็กบอบบาง ผนวกกับเซียงฉีเคร่งครัดเรื่องฝึกวินัยทางทหาร การอุ้มภรรยามือเดียวจึงไม่ใช่เรื่องยากสำหรับเขา“ฉัน… ฉันน่าจะเชื่อคุณตั้งแต่แรก…”จื่อเถียนพูดเสียงเครือสั่นกระซิก พลางคล้องเรียวแขนเล็กกับลำคอของพันโทหนุ่มให้แน่นขึ้น ด้านเซียงฉีที่เห็นว่าสหายกองทัพบางส่วนกำ
บทที่ 17 คนร้าย (2)ชื่อของมันคือ ‘หลิวเยี่ยนจง’ มีศักดิ์เป็นลูกพี่ลูกน้องของหวังเวินลิ่ว วัน ๆ ไม่รู้จักทำมาหากิน รู้จักแต่ถลุงเงินพ่อแม่แล้วเอาไปเล่นการพนัน พอเสียพนันหมดตัวทีไรก็บุกมาหาหวังเวินลิ่ว บ้างก็บุกมาหาเจียวม่านเหยาถึงบ้านตระกูลหมิง ขู่ว่าถ้าไม่จ่ายเงินให้ หลิวเยี่ยนจงคนนี้จะเอาเรื่องคาว ๆ ของทั้งคู่ไปบอกนังโง่หลี่เว่ยหรานด้วยกลัวว่าความลับจะรั่วไหล ท้ายที่สุดแล้ว...ทั้งเวินลิ่วและม่านเหยา ต่างก็ต้องยอมให้ไอ้ผีพนันแซ่หลิวไถเงินอยู่เรื่อย ๆ เพราะแบบนี้อันเจียหลัวคนเก่าถึงพลอยมีโอกาสได้เห็นหน้าหลิวเยี่ยนจงแบบผ่าน ๆ อยู่ครั้งสองครั้ง งั้นก็ไม่แปลกเลยที่จื่อเถียนจะนึกไม่ออกว่าเขาคือใครตั้งแต่แรกเห็น“เจียวม่านเหยากับหวังเวินลิ่วจ้างแกมาใช่หรือเปล่า?”จื่อเถียนเดาว่าสองคนนั้น น่าจะจ้างวานให้คนกักขฬะอย่างหล







