Semua Bab Cheeky Engineer ป่วนรักนายวิศวะตัวร้าย (นักรบ x ลูกพีช): Bab 51 - Bab 60

"เดินยิ้มมาแต่ไกลแบบนี้ มีความรักแน่ๆ" ทันทีที่ฉันนั่งลงบนเก้าอี้ ยัยใบเฟิร์นที่เห็นฉันเดินมาตั้งแต่ประตูห้องเรียนก็ไม่ลืมที่จะแซวฉันหลังจากที่นั่งลงข้างๆ มัน ทำให้ยัยพราวฟ้าที่นั่งถัดไปจากมันชะเง้อหน้าออกมาพูดต่อว่า "คบกันแล้วแน่ๆ เพราะเมื่อคืนมาร์ตินบอกฉันว่านักรบรีบกลับไปเพราะมีคนโดนมีดบาด""ไหน

ฟุบ!"เมื่อกี้เขินใช่ไหม ถึงได้เดินหนีมานั่งแบบนี้" ให้ตายเถอะ ฉันจะบ้าตายกับนักรบฉันอุตส่าห์หนีมันมานั่งแบบนี้แล้ว มันยังเดินตามมานั่งข้างๆ ฉันพาดแขนไว้บนพนักพิงเก้าอี้ที่ฉันนั่งแล้วโน้มตัวลงมากระซิบเบาๆ ข้างแก้มฉันอีก แล้วประเด็นคือ เพื่อนทั้งสองของฉันและเพื่อนทั้งสามของมันก็นั่งอยู่ตรงนี้ไง ทุกค

เฮ้อ~ รอดูเลย...21.00น.ติ่ง!ฉันที่กำลังวุ่นวายกับการพูดคุยกับน้องปีหนึ่งที่ผ่านการคัดเลือกก่อนหน้านี้ ได้ยินเสียงแจ้งเตือนจากโทรศัพท์ในมือก็ขอตัวจากรุ่นน้องดูโทรศัพท์ก่อน แต่ทันทีที่เห็นข้อความที่เข้ามา ฉันก็เบิกตาโตตกใจทันทีให้ตายเถอะ ฉันลืมไปสนิทเลยว่านัดให้นักรบมารับตอนสามทุ่มนักรบ : เสร็

ฟุบ/ฟุบ"ที่แม่กับป๊ามาที่นี่ก็ไม่ได้มีอะไรหรอก เมื่อเช้าพ่อของหนูพีชเขาโทรไปบอกป๊าของลูก ว่าลูกจะขอดูแลลูกเขา" ทันทีที่ฉันกับนักรบหย่อนตัวนั่งลงบนโซฟา แม่ของนักรบก็พูดขึ้นทันทีแต่ไอ้ท้ายประโยคที่ฉันได้ยินนี่สิ ทำเอาฉันถึงกับแอบกลอกตามองบนเพราะป๊าของฉันแอบไปเมาท์กับพ่อแม่นักรบเรื่องของฉันกับนักรบอะ

แต่เดี๋ยวนะ...ของเหลวเหรอ?ให้ตายเถอะไอ้บ้านักรบมันหลั่งน้ำกามของมันให้เลอะขาของฉันอีกแล้วเหรอ!ขวับ!"เมื่อกี้นายปล่อยน้ำเลอะขาฉันอีกแล้วนะ" ฉันหันขวับถลึงตาใส่นักรบอย่างนึกโมโหทันทีที่มันปล่อยน้ำบ้าๆ ของมันเลอะเปรอะเปื้อนขาอ่อนของฉันอีกแล้ว"ก็ถ้าไม่ปล่อยตรงนั้น จะให้ฉันปล่อยในร่างกายเธอไหมล่ะ" แต