Todos los capítulos de Cheeky Engineer ป่วนรักนายวิศวะตัวร้าย (นักรบ x ลูกพีช): Capítulo 61 - Capítulo 70

"ครับ/ค่ะ" สิ้นสุดประโยคของแม่นักรบปุ๊บ ท่านก็สวมกอดฉันก่อนไป ก่อนจะผละออกแล้วยิ้มให้ฉันอีกครั้ง "ดูแลกันดีๆ นะลูก ไว้ปิดเทอมแล้วเรามาจัดงานฉลองด้วยกัน" "ค่ะ คุณอา" ฉันตอบกลับพร้อมรอยยิ้มน่ารักกลับไป แต่คำว่าคุณอาจากปากฉัน ทำเอาผู้หญิงวัยกลางคนที่สวยมากๆ อย่างแม่ของนักรบขมวดคิ้วขึ้นมา "อาอะไรอีกล่ะ

20.00น. "พีช..." "อื้ออออ" ไม่รู้ว่าฉันหลับไปกี่ชั่วโมงหลังจากที่กลับมาจากข้างนอก แต่รู้ว่าตอนนี้เหมือนได้ชาร์จแบตจนเต็มเลย แค่นักรบเรียกชื่อรอบเดียว ฉันก็งัวเงียตอบพร้อมลืมตาขึ้นมองคนตัวสูงที่ยืนมองฉันอยู่ข้างเตียง ซึ่งตอนนี้นักรบไม่ได้สวมชุดเดิมที่กลับมาจากข้างนอกแล้ว คนตัวสูงข้างเตียงตอนนี้เขา

ฟึบ!"จะไปไหนว่ะไอ้รบ" ทันทีที่นักรบยัดกายขึ้น เตรียมจะก้าวขาออกไปจากโต๊ะที่นั่งกับไคโร พระพายที่เพิ่งมาถึงก็เอ่ยทักสีหน้าสงสัย "ไปแกลม""แกลม? มึงจะไปที่นั่นทำไมว่ะ" นักรบไม่ตอบแต่เลือกที่จะยกโทรศัพท์โชว์รูปภาพที่ลูกน้องคนสนิทส่งมาให้ยื่นให้พระพายดูแทน ซึ่งในรูปเป็นกลุ่มสาวๆ ที่พระพายรู้จักดี เพรา

@อาร์โน คอนโดตุบ!"โอ้ยเจ็บ เบาๆ หน่อยได้ไหมเล่า" ทันทีที่นักรบวางลูกพีชลงบนเตียงและตามลงไปคร่อมร่างกายอีกฝ่ายพร้อมกับตรึงแขนเล็กทั้งสองข้างไว้เหนือหัว ลูกพีชที่รู้ชะตากรรมของตัวเองว่าหลังจากนี้จะโดนคนข้างบนทำอะไรกับร่างกายบ้าง จึงทำเป็นร้องเจ็บตอนแผ่นหลังบางกระแทกกับฟูกเตียงด้วยน้ำเสียงโอดโอยเบาๆ

แต่มองอย่างเดียวมันก็ไม่ได้อะ จู่ๆ ผีขี้อ้อนผัวมันก็เข้าสิงฉันจนต้องเอ่ยปากอ้อนผัวให้ช่วยอุ้มตาใสปิ๊งๆ"งั้นก็ช่วยอุ้มหน่อยสิ" เท่านั้นแหละนักรบมันก็ถอนหายใจออกมาแล้วนั่งลงม้วนร่างกายของฉันกับผ้าห่มไว้จากนั้นมันก็อุ้มฉันขึ้นพาดบ่าทำเหมือนแบกศพอะไอ้บ้า!ใช่ค่ะ มันทำแบบนั้นจริงๆ แล้วประเด็นคือมันห่อจ