Todos os capítulos de คุณพูดถึงวันพรุ่งนี้ แล้วหายไป: Capítulo 1 - Capítulo 10

คืนที่เผยเยี่ยนฉือคว้ารางวัลนักแสดงนำชายยอดเยี่ยม ฉันอยู่หลังเวที คอยรับมือข่าวฉาวครั้งที่เก้าสิบเก้าให้เขานักข่าวถามเขาว่าอยากมอบถ้วยรางวัลให้ใคร เขายิ้มอย่างอ่อนโยน “มอบให้คนๆ หนึ่งที่รอผมมาหลายปี และเป็นคนที่ผมทำผิดต่อเขามานาน”ฉันยืนอยู่ในเงามืด หัวใจกระตุกเบา ๆเพราะถึงยังไง เราก็แต่งงานกันอย่างลับ ๆ มาแปดปีแล้วตอนเขาตกอับ ฉันขายของที่แม่ทิ้งไว้หลังจากเสียชีวิต เพื่อนำเงินมาส่งเขาเรียนการแสดงตอนเขาถูกคนทั้งอินเทอร์เน็ตด่า ฉันอดหลับอดนอนเขียนคำชี้แจง ทั้งยังคุกเข่าขอร้องผู้กำกับไม่ให้เปลี่ยนตัวเขาต่อมาเขาโด่งดังขึ้น แต่ฉันกลับกลายเป็นอดีตที่เขาไม่อยากเอ่ยถึงเขาบอกว่า “รอให้ผมคว้ารางวัลนักแสดงนำชายยอดเยี่ยมได้ก่อน แล้วผมจะเปิดเผยเรื่องของคุณ”ฉันคิดว่าคำตอบที่รอมาตลอดแปดปี ในที่สุดก็กำลังจะมาถึงในคืนนี้งานประกาศรางวัลยังไม่จบ ฉันเอาเสื้อคลุมไปให้เขาที่ห้องพัก แต่กลับได้ยินผู้จัดการถามเขาว่า“ทางอวี้จือร้องไห้อยู่ บอกว่านายเคยรับปากว่าจะให้สถานะกับเธอ”เผยเยี่ยนฉือเงียบอยู่นาน“ผมติดค้างเธอ ตอนนั้นถ้าไม่ใช่เพราะผมไปจดทะเบียนสมรสกับหนานซวี่ จนพลาดสายสุดท้ายจากพ่อของเ

“คุณเอามันไปทำอะไร?”นั่นคือหีบเก็บชุดการแสดงที่แม่ของฉันทิ้งไว้ข้างในมีผ้าคลุมไหล่ที่แม่เคยสวมในการแสดงครั้งสุดท้าย และยังมีต่างหูคู่เดียวที่ฉันตัดใจไม่ลงจนไม่ได้ขายไปพร้อมกับเครื่องประดับชิ้นอื่นเผยเยี่ยนฉือหลบมือของฉัน“คืนนี้อวี้จือจะอัดวิดีโอเพื่อปลอบแฟนคลับ เธอสภาพอารมณ์ไม่ดี ต้องการของที่ดูมีเรื่องราวสักหน่อยมาใช้เป็นฉากหลัง”ฉันมองเขาอย่างไม่อยากเชื่อ“นี่เป็นของที่แม่ฉันทิ้งไว้หลังจากเสียชีวิต”“แค่ยืมไปใช้”“เผยเยี่ยนฉือ”เสียงของฉันสั่น“คุณเอาแหวนของฉันให้เธอไปแล้ว ตอนนี้แม้แต่ของของแม่ฉันก็จะเอาไปให้เธอใช้ทำตัวน่าสงสารด้วยเหรอ?”สีหน้าของเขาก็เย็นชาลงเช่นกัน“หนานซวี่ คุณต้องพูดให้มันฟังดูแย่ขนาดนี้ให้ได้เลยหรือไง?”“เป็นฉันที่พูดไม่น่าฟัง หรือคุณกันแน่ที่ทำเรื่องไม่น่าดู?”เขาเงียบไปสองวินาที แล้วจู่ๆ ก็ยิ้มออกมา“คืนนี้ผมเพิ่งได้รางวัลนักแสดงนำชายยอดเยี่ยม ทุกคนกำลังจับตามองผมอยู่ ถ้าอวี้จือมีปัญหาขึ้นมา สื่อก็จะเขียนว่าผมอกตัญญูไม่รู้คุณ คุณอยู่กับผมมาแปดปี ก็น่าจะรู้ว่าตอนนี้จะให้เกิดเรื่องวุ่นวายไม่ได้”ฉันมองเขา เขาก็มองฉันเช่นกันจากนั้นเขาก็พูดเน

ฉันก้มหน้ามองคำแถลงในมือกระดาษบางมาก แต่กลับหนักอึ้งผู้จัดการยังคงเร่งเร้าอยู่“อ่านสิ หนานซวี่ อย่าให้ทุกคนรอ”กล้องนับไม่ถ้วนที่ชั้นล่างหันตรงมาที่ฉันจู่ๆ ฉันก็ยิ้มออกมาจากนั้นฉันก็หยิบไมโครโฟนขึ้นมา ค่อยๆ เดินทีละก้าวไปยืนบนเวที แล้วคลี่คำแถลงแผ่นนั้นออกรอยยิ้มของเผยเยี่ยนฉือจางลงชั่วขณะดูเหมือนเขาจะไม่คิดว่า ฉันจะให้ความร่วมมือขนาดนี้จริงๆฉันหันเข้าหากล้อง แล้วอ่านด้วยน้ำเสียงสงบว่า“ข้าพเจ้า หนานซวี่ เป็นเพียงบุคลากรที่ทำงานให้คุณเผยเยี่ยนฉือในช่วงแรกเท่านั้น และไม่มีความสัมพันธ์ทางการสมรสหรือความสัมพันธ์เชิงรักใคร่ใดๆ กับคุณเผย”ด้านล่างเวทีเงียบลงฉันอ่านต่อไปว่า“กระแสข่าวบนอินเทอร์เน็ตที่กล่าวอ้างถึงการแต่งงานอย่างลับๆ และการบงการอยู่เบื้องหลัง ล้วนเป็นข้อมูลที่ไม่เป็นความจริง”ทุกคำราวกับถูกคว้านออกมาจากกลางอกของฉันแต่พอถูกคว้านไปจนถึงที่สุด กลับไม่เจ็บอีกแล้ว“เนื่องจากอารมณ์ส่วนตัวของข้าพเจ้าได้สร้างความเดือดร้อนให้คุณเผยเยี่ยนฉือกับคุณอวี้จือ จึงขออภัยต่อสาธารณะไว้ ณ ที่นี้”ฉันอ่านจนจบ พับคำแถลงให้เรียบร้อย แล้วส่งคืนให้ผู้จัดการเสียงปรบมือดังสน

เช้าตรู่วันรุ่งขึ้น ทนายเซี่ยส่งผ้าคลุมไหล่มาถึงไอซ์แลนด์ตอนเปิดพัสดุออก ฉันชะงักไปนานผ้าสีขาวอมฟ้าอ่อนถูกซักจนยับ ส่วนด้ายแดงตรงชายผ้าที่แม่เย็บไว้เบี้ยวๆ ด้วยมือตัวเองนั้นขาดแล้วรอยขาดยังใหม่มากเหมือนถูกใครกระชากอย่างรีบร้อนหีบไม้เก่าๆ ใบนั้นก็มาพร้อมกับพัสดุด้วยต่างหูข้างหนึ่งในนั้นหายไปฉันจ้องที่ว่างตรงนั้น ดวงตาแสบขึ้นมาอย่างมากต่างหูคู่นั้น แม่เคยสวมก่อนขึ้นเวทีเป็นครั้งสุดท้ายต่อมา เพื่อส่งเสียเผยเยี่ยนฉือเรียนการแสดง ฉันขายของที่แม่ทิ้งไว้ไปส่วนใหญ่ เก็บไว้เพียงต่างหูคู่นี้ตอนนี้เหลือเพียงข้างเดียวแล้วฉันส่งข้อความไปหาทนายเซี่ยว่า[อีกข้างล่ะ?]สิบนาทีต่อมา เขาตอบกลับมาหาฉันว่า[ทางคุณเผยบอกว่า คุณอวี้เผลอทำหายตอนอัดรายการ ตอนนี้กำลังตามหาอยู่ครับ]ฉันจ้องข้อความบรรทัดนั้นอยู่นานที่แท้ แม้หัวใจจะตายสนิทไปแล้ว ก็ยังเจ็บได้อยู่ดีไม่ใช่เพราะเผยเยี่ยนฉือแต่เป็นเพราะตัวฉันในอดีต คนที่เคยประคองทุกสิ่งอันล้ำค่ามอบให้เขาด้วยตัวเองตอนบ่าย ฉันไปริมทะเลลมที่ไอซ์แลนด์พัดแรงจัดฉันคลี่ผ้าคลุมไหล่บนตัก แล้วเย็บซ่อมด้ายที่ขาดทีละเข็มจนเรียบร้อยหญิงสาวชาว

เผยเยี่ยนฉือไม่รับเขาจ้องคำไม่กี่คำนั้น ราวกับกำลังจ้องสิ่งที่เอาชีวิตเขาได้“ผมไม่เซ็น”ฉันวางเอกสารไว้บนขั้นบันไดหินข้างๆ“งั้นก็ฟ้องกันตามกฎหมาย”“หนานซวี่”เขาเงยหน้าขึ้นพรวด ดวงตาแดงก่ำไปด้วยเส้นเลือด“แปดปีของเรา คุณจะทิ้งมันไปแบบนี้เลยเหรอ?”ฉันมองเขา“ไม่ใช่ฉันที่ทิ้ง”ฉันพูดว่า“เป็นคุณต่างหากที่ค่อยๆ ทำมันหล่นหายไปทีละนิด”เผยเยี่ยนฉือส่ายหน้า“ผมแค่ยุ่งเกินไป”“ยุ่งจนลืมวันเกิดฉัน?”“ยุ่งจนให้คนอื่นสวมแหวนของฉัน?”“ยุ่งจนเอาของดูต่างหน้าของแม่ฉันไปสร้างกระแสให้คนอื่น?”“ยุ่งจนให้ฉันต้องปฏิเสธการแต่งงานแปดปีของตัวเองต่อหน้าสาธารณชน?”ทุกคำถามที่ฉันถาม สีหน้าเขาก็ยิ่งซีดลงท้ายที่สุด เขาแทบยืนไม่อยู่ฉันไม่อยากมองต่ออีกตอนที่ฉันหันตัวจะเดินจากไป จู่ๆ เขาก็กอดฉันจากด้านหลังแน่นมากแน่นเสียจนเหมือนจะบีบอัดความหวาดกลัวตลอดหลายวันที่ผ่านมาให้ฝังลึกลงไปถึงกระดูก“หนานซวี่ ผมรักคุณ”ฉันหลับตาลงครู่หนึ่งประโยคนี้ ฉันเฝ้ารอมาหลายปีจากห้องใต้ดินจนถึงห้องเช่าจากวันที่เขายังไร้ชื่อเสียง จนวันที่ได้เป็นนักแสดงชายยอดเยี่ยมจากอายุยี่สิบสองจนถึงสามสิบรอจ