บทที่ 1

คืนที่เผยเยี่ยนฉือคว้ารางวัลนักแสดงนำชายยอดเยี่ยม ฉันอยู่หลังเวที คอยรับมือข่าวฉาวครั้งที่เก้าสิบเก้าให้เขา

นักข่าวถามเขาว่าอยากมอบถ้วยรางวัลให้ใคร เขายิ้มอย่างอ่อนโยน “มอบให้คนๆ หนึ่งที่รอผมมาหลายปี และเป็นคนที่ผมทำผิดต่อเขามานาน”

ฉันยืนอยู่ในเงามืด หัวใจกระตุกเบา ๆ

เพราะถึงยังไง เราก็แต่งงานกันอย่างลับ ๆ มาแปดปีแล้ว

ตอนเขาตกอับ ฉันขายของที่แม่ทิ้งไว้หลังจากเสียชีวิต เพื่อนำเงินมาส่งเขาเรียนการแสดง

ตอนเขาถูกคนทั้งอินเทอร์เน็ตด่า ฉันอดหลับอดนอนเขียนคำชี้แจง ทั้งยังคุกเข่าขอร้องผู้กำกับไม่ให้เปลี่ยนตัวเขา

ต่อมาเขาโด่งดังขึ้น แต่ฉันกลับกลายเป็นอดีตที่เขาไม่อยากเอ่ยถึง

เขาบอกว่า “รอให้ผมคว้ารางวัลนักแสดงนำชายยอดเยี่ยมได้ก่อน แล้วผมจะเปิดเผยเรื่องของคุณ”

ฉันคิดว่าคำตอบที่รอมาตลอดแปดปี ในที่สุดก็กำลังจะมาถึงในคืนนี้

งานประกาศรางวัลยังไม่จบ ฉันเอาเสื้อคลุมไปให้เขาที่ห้องพัก แต่กลับได้ยินผู้จัดการถามเขาว่า

“ทางอวี้จือร้องไห้อยู่ บอกว่านายเคยรับปากว่าจะให้สถานะกับเธอ”

เผยเยี่ยนฉือเงียบอยู่นาน

“ผมติดค้างเธอ ตอนนั้นถ้าไม่ใช่เพราะผมไปจดทะเบียนสมรสกับหนานซวี่ จนพลาดสายสุดท้ายจากพ่อของเธอ เธอคงไม่เกลียดผมมาหลายปีขนาดนี้”

“แล้วหนานซวี่ล่ะ?”

เขาตอบว่า “เธอรู้ความ ไม่โวยวายหรอก”

ฉันยืนอยู่ข้างนอกประตู แล้วจู่ๆ ก็ยิ้มออกมา

ที่แท้ความเงียบตลอดแปดปีของฉัน สำหรับเขาแล้วเรียกว่ารู้ความ

ตอนตีสาม อันดับค้นหายอดนิยมก็ระเบิดขึ้นทันที

เขาจูงมืออวี้จือเดินออกจากโรงแรม แล้วสวมแหวนแต่งงานวงนั้นของฉันให้เธอ

ข้อความประกอบเขียนว่า “คำตอบที่มาช้า”

ฉันไม่ได้โทรหาเขา และไม่ได้ซักถามเอาความ

เพียงแต่ซื้อตั๋วเครื่องบินไปไอซ์แลนด์หนึ่งใบอย่างเงียบๆ

เผยเยี่ยนฉือ ตั้งแต่นี้เป็นต้นไป ฉันจะไม่เป็นผู้ชมของคุณอีกแล้ว

...

ตอนตีสี่ครึ่ง เสียงเปิดประตูก็ดังมาจากบริเวณทางเข้าบ้าน

ฉันนั่งอยู่บนพรมในห้องรับแขก สแกนสัญญาฉบับสุดท้ายใส่ลงในอีเมล

เผยเยี่ยนฉือเดินเข้าประตูมาพร้อมกลิ่นเหล้าติดตัว พอเห็นฉัน ฝีเท้าของเขาก็หยุดลง

“ยังไม่นอนเหรอ?”

ฉันไม่ได้เงยหน้า

“มีงานนิดหน่อย”

ดูเหมือนเขาจะอารมณ์ดี เดินไปหยิบน้ำที่หน้าตู้เย็น น้ำเสียงแฝงไว้ด้วยความผ่อนคลาย

“วันนี้ยุ่งแทบแย่ ในที่สุดก็ได้รางวัลมาแล้ว หลังจากนี้งานแสดงก็น่าจะมั่นคงขึ้น ทางบริษัทเองก็ไม่ต้องวุ่นวายมากนัก”

ฉันเพียงตอบอืมไปคำหนึ่ง

มือที่กำลังรินน้ำของเขาชะงัก ก่อนจะเหลือบตามามองฉัน

“หนานซวี่ วันนี้คุณไม่พอใจเหรอ?”

เมื่อก่อนขอแค่เขากลับมาพร้อมข่าวดีสักนิด ฉันก็มักตาแดงก่อนเขาเสียอีก

ฉันจะกอดเขาแล้วชมซ้ำแล้วซ้ำอีก จะพูดว่าฉันรู้อยู่แล้วว่าคุณต้องทำได้ และจะพลิกมือทั้งสองข้างของเขาที่ถ่ายงานจนผิวถลอกดูไปมาไม่รู้กี่รอบ

แต่คืนนี้ ฉันเพียงจ้องหน้าจอโทรศัพท์

ฉันคว่ำหน้าจอโทรศัพท์ลง

“เปล่า”

เผยเยี่ยนฉือรู้โดยสัญชาตญาณอยู่แล้วว่าต้องทำยังไงถึงจะทำให้คนใจอ่อน

เขาเดินเข้ามาใกล้ ก้มตัวลง แล้วช่วยทัดผมที่หลุดลงมาของฉันไว้หลังหู

“ผมได้รางวัลนักแสดงนำชายยอดเยี่ยมแล้ว คุณไม่ยอมพูดแม้แต่คำว่ายินดีด้วยสักคำเลยเหรอ?”

ถ้าเป็นก่อนเมื่อคืน ฉันคงถูกความอ่อนโยนเพียงเท่านี้ของเขากล่อมจนพ่ายแพ้ไม่เป็นท่า

แต่ตอนนี้ ฉันเพียงพูดว่า

“ยินดีด้วย”

เพียงสองคำ แห้งแล้งไร้อารมณ์

เผยเยี่ยนฉือจ้องฉันอยู่หลายวินาที ก่อนจะยื่นมือมาหยิบโทรศัพท์ของฉันไปอย่างกะทันหัน

ฉันกดล็อกหน้าจอตามสัญชาตญาณ

แววตาของเขาขรึมลงทันที

“นี่คุณระวังผมงั้นเหรอ?”

“เปล่า”

“งั้นก็ปลดล็อกสิ”

ฉันเงยหน้ามอง

“ฉันบอกแล้วว่ามีงาน”

เผยเยี่ยนฉือหัวเราะเบาๆ เสียงหนึ่ง รอยยิ้มนั้นจางมาก แต่กลับกดดันจนแทบหายใจไม่ออก

“หนานซวี่ แปดปีแล้วนะ ตั้งแต่เมื่อไหร่ที่คุณเริ่มมีความลับที่ผมดูไม่ได้?”

เขายกโทรศัพท์ขึ้นมาตรงหน้าฉัน

“รหัสผ่าน”

ฉันเงียบไปครู่หนึ่ง

“วันเกิดของฉัน”

ภายในห้องรับแขกเงียบลงทันที

ปลายนิ้วของเผยเยี่ยนฉือค้างอยู่เหนือหน้าจอ และไม่ขยับอยู่นาน

สุดท้าย เขาก็ป้อนตัวเลขชุดหนึ่งลงไป

ผิด

เขาป้อนอีกชุดหนึ่ง

ก็ยังผิด

ครั้งที่สาม เขาไม่ได้ลองอีก

จู่ๆ ฉันก็นึกถึงปีแรกหลังแต่งงาน ตอนเขาถ่ายงานแล้วล้มจนซี่โครงหัก ประโยคแรกที่พูดหลังฟื้นจากยาสลบคือ

“หนานซวี่ วันนี้วันที่เท่าไหร่? ใกล้ถึงวันเกิดคุณแล้ว ผมยังไม่ได้สั่งเค้กใช่ไหม?”

ตอนนั้นเขาเจ็บจนหน้าผากเต็มไปด้วยเหงื่อ แต่ยังจำได้ว่าฉันชอบครีมเกาลัด

ต่อมาเขายุ่งขึ้นเรื่อยๆ ยุ่งเสียจนวันเกิดของฉันเหลือเพียงคูปองอวยพรที่แพลตฟอร์มส่งมาให้อัตโนมัติ

เผยเยี่ยนฉือคืนโทรศัพท์ให้ฉัน น้ำเสียงเบาลงเล็กน้อย

“คุณเปลี่ยนรหัสผ่านตั้งแต่เมื่อไหร่?”

ฉันรับโทรศัพท์กลับมา

“นานแล้ว”

“ทำไมถึงไม่บอกผม?”

ฉันมองเขา แล้วจู่ๆ ก็รู้สึกขำขึ้นมา

“คุณเคยถามไหมล่ะ?”

สีหน้าของเผยเยี่ยนฉือขรึมลงอย่างสิ้นเชิง

เขากำลังจะอ้าปากพูด โทรศัพท์ก็ดังขึ้น

หน้าจอสว่างขึ้น

อวี้จือ

ชื่อสองตัวอักษรนั้นวางนิ่งอยู่ตรงนั้น แต่กลับเหมือนมีดบางเล่มหนึ่ง เพียงกรีดเบาๆ ก็ผ่าความสง่างามที่ฉันฝืนเย็บปะมาตลอดหลายปีนี้ออกจากกัน

เผยเยี่ยนฉือมองฉันแวบหนึ่ง ก่อนหันหลังเดินไปทางระเบียง

แต่อวี้จือร้องไห้หนักเกินไป เสียงจึงเล็ดลอดออกมาจากโทรศัพท์

“เยี่ยนฉือ มือฉันเจ็บมากเลย แหวนติดแน่นจนเอาไม่ออก…”

เผยเยี่ยนฉือขมวดคิ้วแทบจะในทันที

“อย่าร้องนะ ผมจะไปหาเดี๋ยวนี้”

ฉันนั่งอยู่บนพรม แล้วส่งไฟล์แนบสัญญาสำเร็จ

เขาหันกลับมามองฉัน คล้ายอยากอธิบาย แต่ก็คล้ายรู้สึกว่าไม่จำเป็น

“ทางเธอมีเรื่องนิดหน่อย”

ฉันพยักหน้า

“ไปเถอะ”

กลับเป็นเขาที่รู้สึกไม่สบายใจยิ่งกว่าเดิม

“หนานซวี่ คุณต้องพูดประชดประชันแบบนี้ให้ได้เลยหรือไง? คุณก็รู้ว่าผมรำคาญที่สุดเวลาคุณเป็นแบบนี้”

ฉันเงยหน้ามองเขา แล้วถามอย่างสงบว่า

“ฉันพูดตรงไหนว่าห้ามคุณไป?”

ลูกกระเดือกของเขาขยับขึ้นลง แต่ไม่ได้ตอบ

ก่อนเปลี่ยนรองเท้าออกจากบ้าน เขาหยิบถ้วยรางวัลนักแสดงนำชายยอดเยี่ยมขึ้นมา คิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้ววางกลับไว้ที่เดิม

ทันทีที่ประตูปิดลง ฉันก็ได้รับข้อความจากสายการบิน

[เที่ยวบินของคุณออกตั๋วสำเร็จแล้ว]

ฉันปิดโทรศัพท์

ในห้องรับแขกเหลือเพียงถ้วยรางวัลใบนั้น ราวกับละครห่วยๆ เรื่องหนึ่งที่ในที่สุดก็แสดงจบเสียที