All Chapters of Hired to Seduce, Paid to Destroy: Chapter 21 - Chapter 30

NGUMITI si Zach. “Tulad ng ganyan, parang nafo-fall ka na sa akin.” “Wow, confident.”“Aminin mo na. Medyo nai-in love ka na sa akin, diba?”She bit her lip, na para bang pinipigilan ang sarili na magsalita nang hindi dapat. Habang nagkakatitigan ay hindi nila namalayan na magkahawak na sila ng kamay. Mainit ang kamay ng binata sa ibabaw ng kamay niya at hindi niya alam kung magugustuhan niya iyon o katatakutan.And then, Zach leaned forward, his eyes darkening, the easy smile gone. "Alam kong sanay kang dumistansiya sa mga tao lalo na sa mga hindi mo kilala,” bulong nito habang titig na titig sa kanya. “Pero sa tingin ko, hindi iyon ang gusto mong mangyari ngayon, diba?” His words hung in the air, a challenge wrapped in understanding. Savannah’s pulse quickened, but she didn’t move. Ngayon lang siya nakaramdam ng gano’n at masarap pala sa feeling ‘yung nakikita siya, ‘yung kilala siya higit pa sa title niya na pagiging mayor, higit pa sa lahat ng kanyang responsibilidad, at sa kany

“OH my God!” impit na sigaw ni Savannah. She opened her eyes as Zach entered her. Walang pagmamadali sa galaw ni Zach dahil gustung-gusto niyang makita ang mukha ng dalaga habang nasa ibabaw siya nito. Bahagya itong nakanganga, patuloy sa pag-ungol. Maga pa ang mga mata nito mula sa pagkakatulog, na halos isang oras lamang ang itinagal.Tinanggal ni Zach nang tuluyan ang unan nito at awtomatikong itinaas ni Sav ang dalawang braso para bigyan siya ng pagkakataon na halikan ang magkabila nitong dibdib. Ilang segundo pa ang lumipas at isang malakas na sigaw ang narinig sa buong silid. Hindi nito inalis ang mga mata sa kanya habang patuloy siya sa pag-ulos at ilang sandali pa ay siya naman ang napasigaw.“Sh*t, Sav! You feel so f*cking good!”Mas ibinuka ni Savannah ang mga hita at lumiyad para tanggapin ang bawat niyang ulos, kasabay ng halinghing nitong hindi siya magsasawang pakinggan. Pabilis nang pabilis ang paghinga nito, kasabay ng pabilis nang pabilis din niyang paggalaw. “Z-Zac

PUMAPASOK ang napakagandang sinag ng araw sa malalaking salaming bintana ng gusali ng munisipyo na nagbibigay ng mahahabang anino sa malawak na bulwagan. Dinig ang mahinang pag-uusap ng mga staff sa loob at alam na ni Savannah ang ibig no’n sabihin.Her heels clicked sharply against the polished tiled floors as she made her way through the open hallway, past the various departments that buzzed with activity. Kahit maaga pa ay buhay na buhay na ang mga opisina, abala ang mga tauhan sa kani-kanilang trabaho at maging ang mga residente ng San Quentin na nakapila para kumuha ng permit, mga dokumento, at ang iba’y para magsampa ng reklamo. It was a place of order and chaos, all wrapped into one.Nang sa wakas ay nakarating na siya sa kanyang opisina na nasa dulong bahagi ng ikalawang palapag ay mas nakahinga na siya nang maluwag. The air inside her office felt different – cooler, more contained. Maaliwalas ang kanyang opisina, may isang malaking mesang kahoy sa gitna na may mga papel na ma

“SAAN ba tayo pupunta?” tanong ni Savannah habang inaayos ang hinanging buhok.“Kahit saan basta malayo sa stress,” nakangiting tugon ni Zach. “You look like you need coffee, or something stronger.”Napangiti siya. “Alas-dose pa lang ng tanghali, Mr. Aguirre, hindi pa p’wedeng uminom.”Totoo naman pero ikaw ang mayor so technically, p’wede kang gumawa ng sarili mong rules.” Nakangiti pa rin si Zach matapos buksan ang pinto ng isang maliit na coffee shop ilang hakbang lamang mula sa munisipyo.Pagpasok na pagpasok nila ay ramdam agad nila ang lamig dulot ng air conditioner at ang amoy ng bagong timplang kape ang unang bumati sa kanila. Tahimik ang cafe, may ilang estudyante at office workers na abala sa kani-kanilang ginagawa. “Order ka na, Mayor,” sabi ni Zach habang hawak nito ang kanyang siko nang palapit sila sa counter. “Sagot ko.”“Wow, thanks. Pero babawi ako sa susunod, ha.”“Sure, kapag mayor na rin ako,” biro nito, dahilan para mapa-irap si Savannah kahit pa nga hindi niya n

IT had been nine days. Not that she was counting.Hindi niya alam kung ilang minuto na siyang nakatitig sa nakahaing breakfast sa kanyang harapan - eggs, toast, and coffee na noon ay si Zach ang nagdadala. Her mornings in her office used to start with schedules and phone calls pero ngayon, nagsisimula siya sa pagtitig sa kanyang cellphone habang pinipigilan ang sarili na tingnan kung may mensahe mula sa binata.She hated him. She hated how quiet everything became since he left. She hated how her body still turned when someone said “Zach” on TV. She hated herself more for missing him.A knock snapped her out of her haze.“Sav?” sumilip si Mikee sa pinto, dala ang paborito nitong iced latte at ang mukha nitong parang nagsasabing, I told you so.“Kung nandito ka para lecture-an ako-”“Narito ako para hilahin ka r’yan sa emotional grave mo, hindi para husgahan ka,” sabi nito matapos maupo sa harap niya. “Oh well, of course, may kaunting panghuhusga rin.”She rolled her eyes. “Okay lang ak