All Chapters of จ้าวซิ่วเหริน บทนางร้ายนี้ข้าไม่ขอรับ: Chapter 21 - Chapter 30

ตอนที่ 20ประสบเคราะห์ทั้งพี่และน้อง“ซิ่วเหริน!! เป็นอย่างไรบ้าง!” เขารีบพานางกลับเข้าฝั่งแล้วใช้เสื้อคลุมที่องครักษ์ส่งให้ห่มให้นาง“มะ มันเกิดขึ้นเร็วมาก จนข้า ข้ามองไม่ทัน ฮึก! ข้ากลัว ฮื่ออ!”หญิงสาวตัวสั่นเพราะความกลัว น้ำตาที่ไหลอาบแก้มและเสียงสะอื้นนั้น ทำให้คนฟังอย่างชินอ๋องปวดใจมาก ก่อนที่นางจะหมดสติไป“ซิ่วเหริน!! จ้าวซิ่วเหริน!!!” ชินอ๋องตะโกนเรียกนาง แต่กลับไร้การตอบสนอง เลยรีบอุ้มหญิงสาวไปขึ้นรถม้าเพื่อพากลับตำหนักทันที“มันกินยาพิษฆ่าตัวตายแล้วพะย่ะค่ะ” องครักษที่ติดตามมาห่าง ๆ เข้ามารายงาน“สืบต่อไป! ข้าต้องการตัวคนผิดมาลงโทษให้ได้ แล้วก็ส่งคนไปเชิญหมอหลวงมาด่วน ส่วนเจ้าหยงเซิ่ง ไปตามอาจารย์ข้ามา ข้าให้เวลาแค่เจ็ดวันเท่านั้น!!!”คืนนั้นที่ตำหนักชินอ๋องวุ่นวายกันทั้งคืน หมอหลวงถูกตามตัวมารักษาบาดแผลให้จ้าวซิ่วเหรินนับสิบคนท่านโหวรู้ข่าวก็ไปที่ตำหนักชินอ๋องอย่างร้อนใจ แต่ชินอ๋องบอกให้กลับไปรอที่จวน หากอาการของหญิงสาวปลอดภัยแล้วจะส่งคนไปแจ้ง“หมอหลวงบอกว่าบาดแผลไม่รุนแรงมาก ยกเว้นตรงแขนขวาและใบหน้าซีกขวา อาจทำให้คุณหนูจ้าวมีรอยแผลเป็นไปตลอดชีวิตพะย่ะค่ะ” องครักษ์เข้ามารา

ตอนที่ 22อีกเรื่องที่ไม่มีใครรู้จ้าวเยว่ฉินเลยคิดว่าเขาคงเหนื่อยกับการเตรียมงานและหาตัวคนร้าย เลยปล่อยผ่าน“เพคะ” นางรับสุรามาดื่มจนหมด ก่อนจะนั่งหน้าแดงอยู่ที่เดิม“คนของข้าสืบหาตัวคนร้ายที่วางแผนทำร้ายเจ้าได้แล้ว นางคือคุณหนูชิงย่วนจือ บุตรสาวรองแม่ทัพประจิม นางสารภาพว่าทำไปเพราะไม่ต้องการให้เราได้ครองรักกัน โดยได้รับการช่วยเหลือจากคนของเสนาบดีฝ่ายซ้าย ตอนนี้คนของข้ากำลังสืบต่อว่าเรื่องนี้มีส่วนเกี่ยวข้องกับเรื่องของพี่สาวเจ้าหรือไม่”จ้าวเยว่ฉินได้ฟังก็เงียบไป หากพูดถึงชิงย่วนจือแล้ว สตรีผู้นั้นเคยเป็นสหายสนิทของนาง แต่พอรัชทายาทแสดงออกว่าสนใจนาง หญิงสาวก็เริ่มตีตัวออกห่าง จนกลายเป็นเพียงคนรู้จักกันเท่านั้นไม่คิดว่าชิงย่วนจือจะคิดร้ายจนหมายทำลายนางทั้งชีวิตเช่นนี้ แต่ที่นางเจ็บปวดที่สุดคือสายตาที่รัชทายาทแสดงออกยามเอ่ยถึงผู้เป็นพี่สาว เพราะมันเต็มไปด้วยความรักและห่วงใย“วันนี้เป็นวันแต่งงานของเรา เหตุใดต้องพูดเรื่องไม่เป็นมงคลเช่นนี้เพคะ”“ที่ข้าพูดเพราะจะบอกเจ้า ว่าคืนนี้ข้าจะไปจัดการเรื่องพวกนี้ให้เสร็จสิ้นก่อน เรื่องนี้สำคัญต่อตระกูลจ้าวของเจ้ามาก รวมถึงชื่อเสียงเจ้าด้วย หวัง

ตอนที่ 24วิญญาณอาฆาตเย็นวันนั้นท่านโหวกลับมาที่จวนพร้อมบุตรชาย แต่ก็ต้องแปลกใจที่เห็นบุตรสาวคนโตมารออยู่ที่หน้าประตูจวนแล้ว“เจ้ามาทำอะไรอยู่ตรงนี้ เพิ่งรักษาตัวหายไม่ใช่หรือ” ผู้เป็นบิดารีบเข้ามาหานางด้วยสีหน้าเป็นห่วง“ลูกหายดีแล้วเจ้าค่ะ เมื่อเช้าฮูหยินใหญ่บอกว่าท่านพ่อกับพี่ชายเข้าวัง เออ ข้ามีเรื่องไม่สบายใจนัก อยากถามท่านพ่อ เกี่ยวกับท่านแม่ของข้าเจ้าค่ะ”สีหน้าของบุตรสาวทำให้ท่านโหวเอะใจ เลยพาทุกคนไปคุยกันที่เรือนใหญ่“เจ้าบอกว่าฝันเห็นมารดามาร้องไห้ปลายเตียง แถมตอนบ่ายที่เจ้ากลับมาแล้วไปไหวป้ายวิญญาณมารดาเจ้า ป้ายกลับหล่นโดยที่ไม่มีใครไปโดนงั้นหรือ”“เจ้าค่ะ ข้าเลยอยากถามท่านพ่อว่าก่อนท่านแม่จากไปได้สั่งเสียอะไรไว้หรือไม่ เพราะตั้งแต่ข้ากลับมาก็ไม่เคยมีเหตุการณ์เช่นนี้มาก่อน มีแต่ตอนนี้ที่ข้ากำลังแต่งงานออกไปนี่แหละ หรือเป็นเพราะวิญญาณท่านแม่ไปไม่สงบเจ้าคะ”คำพูดของนางทำเอาฮูหยินใหญ่ที่นั่งอยู่ไม่ไกลหันมามอง ก่อนจะทำทีเป็นยกชาขึ้นจิบ“เป็นแบบนี้นางคงไปไม่สงบจริง ๆ อาจเพราะเป็นห่วงเจ้ากระมั้ง เพราะก่อนหน้านี้เจ้าก็เกิดเรื่องจน เออ ก็อย่างที่รู้ ตอนนี้คนบงการเบื้องหลังก็ยังไม่

ตอนที่ 26เรื่องผิดพลาดในอดีตคืนนั้นชินอ๋องมาหานางอีกครั้ง และพานางไปหลอกผีแม่เลี้ยงเช่นเดิม เสียงกรีดร้องที่ดังลั่นเรือนนั้นทำเอานางรู้สึกดีอย่างมากแล้วทุกวันก็เป็นเช่นนี้ ติดต่อกันนานถึงเจ็ดวัน สภาพยามเช้าของฮูหยินใหญ่ตอนนี้แทบจะดูไม่ได้แล้ว เพราะเหมือนศพเดินได้เข้าไปทุกวัน“ฮูหยิน เจ้าได้นอนบ้างหรือไม่ สภาพเจ้าตอนนี้ดูไม่ได้เลยนะ”ท่านโหวเอ่ยถามฮูหยินของตนด้วยน้ำเสียงเป็นห่วง จ้าวเจินห่าวที่กลับจวนมาในรอบห้าวันเห็นแม่เลี้ยงก็ยังมีสีหน้าตกใจ“ท่านไม่สบายหรือ! เหตุใดหน้าตาโทรมเพียงนี้ เรียกหมอมาตรวจอาการดีหรือไม่!”“พี่ใหญ่ก็พูดเสียใหญ่โต ฮูหยินใหญ่บอกว่าตอนกลางคืนนางนอนไม่ค่อยหลับเท่านั้นเองเจ้าค่ะ” นางปรามพี่ชายไว้“แต่ดูหน้านางสิ ข้าว่าเรียกหมอมาดีกว่านะ”“เมื่อวานก็เรียกมาแล้ว เจ้ากลับมาจวนก็ไปจัดการตัวเองเสีย”ท่านโหวพูดเสียงแข็งใส่บุตรชายคนโต ชายหนุ่มเลยชะงัก ก่อนจะจำใจเดินกลับเรือนไปนางสังเกตมองอยู่ตลอดเลยเห็นว่าบิดาดูไม่ค่อยพอใจนัก ยามที่พี่ชายดูเป็นห่วงฮูหยินใหญ่“ท่านพ่ออย่าดุพี่ใหญ่เลยเจ้าค่ะ เขาคงเป็นห่วงฮูหยินใหญ่เหมือนข้าและทุกคนนั่นแหละ”ท่านโหวหันมามองบุตรสาวนิ่ง แ

ตอนที่ 28วาสนาไม่ถึงเมื่อส่งตัวเจ้าสาวเข้าเรือนหอ ท่านโหวกับคุณชายจ้าวก็ขอตัวกลับจวนทันที เพราะพวกเขายังมีเรื่องที่ต้องสะสางเมื่อถึงจวนพ่อบ้านก็ไปเชิญฮูหยินเอกของจวนมา ตอนนี้สภาพของฮูหยินใหญ่ดูไม่ค่อยดีนัก เพราะหญิงสาวเหมือนคนสติหลุดไปแล้ว“ท่านโหว ข้าเห็นอดีตฮูหยินมาหาข้าอีกแล้ว นางมารอรับข้าไปอยู่ด้วย ท่านช่วยบอกนางทีว่าข้าสำนึกผิดแล้ว ข้าผิดไปแล้ว!!”จากสตรีงดงามเป็นฮูหยินเอกท่านโหวที่ทุกคนนับหน้าถือตา บัดนี้กลายเป็นสตรีสติฟั่นเฟือนไปเสียแล้ว“ฟางหลิ่งซิน สิ่งที่เจ้าทำนั้นแม้ไม่มีหลักฐานเอาผิดทางกฎหมาย แต่ตอนนี้กรรมก็ได้ตามทันเจ้าแล้ว จากนี้เจ้าก็ไปใช้ชีวิตอยู่ที่อารามนอกเมืองเถอะ ข้าจะไม่ให้เจ้าลำบากแน่นอน และจากนี้ข้าขอประกาศต่อทุกคน ว่าจวนโหวไม่มีฮูหยินเอกฟางหลิ่งซินอีกต่อไป!”ท่านโหวเอ่ยด้วยน้ำเสียงเด็ดขาด โดยไม่มีคำทัดทานจากบุตรชายเช่นที่ผ่านมา ฟางหลิ่งซินที่อยู่ ๆ ก็ถูกปลดจากตำแหน่งฮูหยินเอกถึงกับนั่งนิ่งไปครู่หนึ่ง“ท่านปลดข้าหรือ ท่านปลดข้าที่ดูแลจวนโหวให้ท่านมาเป็นสิบปี ท่านทำเช่นนี้ได้อย่างไร! ข้าเป็นมารดาของพระชายารัชทายาทนะ ทำเช่นนี้แล้วจ้าวเยว่ฉินจะอยู่ต่ออย่างไร ข้