All Chapters of จ้าวซิ่วเหริน บทนางร้ายนี้ข้าไม่ขอรับ: Chapter 11 - Chapter 20

ตอนที่ 10ภัยแล้งวันต่อมานางออกจากเรือนแต่เช้าเพื่อไปเปิดเอาสินเดิมมารดาออกมาตรวจนับ แต่ได้ใส่เสื้อผ้าที่ปิดบังร่างกายทั้งหมด รวมถึงใช้ผ้าปิดหน้าเหลือเพียงตาเท่านั้น“คุณหนูไม่สบายก็ให้พวกบ่าวจัดการก็ได้ขอรับ ข้าน้อยจะดูแลให้เอง คุณหนูกลับไปพักผ่อนเถอะ” พ่อบ้านเอ่ยอย่างเป็นห่วง เพราะเมื่อคืนฮูหยินใหญ่ก็ล้มป่วยเช่นกัน“ข้ายังไหว แต่ขอนั่งพักรอตรงนั้นแล้วกัน พ่อบ้านช่วยดูพวกบ่าวคนอื่น ๆ ให้ข้าทีนะ” นางเอ่ยพลางชี้ไปที่เก้าอี้ที่หลัวอี้ยกมาให้“ได้เลยขอรับ”“ว่าแต่ท่านแม่ไปไหนหรือ เมื่อวานนางบอกว่าจะออกมาดูด้วยไม่ใช่หรือ” นางแสร้งถามหาฮูหยินใหญ่ของจวน“เมื่อคืนฮูหยินใหญ่ล้มป่วยกะทันหัน วันนี้จึงให้คนมากำชับบ่าวแล้วขอรับ แต่ว่าอาการฮูหยินใหญ่ยังไม่ค่อยดีนัก เลยไม่อนุญาตให้ใครเข้าเยี่ยม ขนาดคุณหนูรองฮูหยินใหญ่ยังไม่ให้เข้าพบเลยขอรับ บอกว่ากลัวติดโรคไปด้วย”พ่อบ้านเลี่ยงที่จะบอกว่าฮูหยินใหญ่เป็นอะไร เพราะกลัวสาวใช้คนอื่นเอาไปพูดจนเกิดเป็นข่าวลือใหญ่โต“หนักเพียงนั้นเลยหรือ อย่างไรฝากพ่อบ้านไปบอกท่านแม่ด้วยว่าข้าเป็นห่วง” นางเอ่ยแสดงความเป็นห่วง แววตาที่พ้นผ้านั้นบ่งบอกว่าสงสารฮูหยินใหญ่เพีย

ตอนที่ 12เรื่องที่ไม่อาจให้คนนอกรู้ได้“เจ้าว่าอย่างไรนะ!!” เมื่อทุกคนได้ฟังก็อุทานประโยคเดียวกัน“ชินอ๋องซื้อของข้าไปหมดแล้ว แต่ให้ข้า....” นางจะเอ่ยอีกครั้งแค่ท่านโหวยกมือห้ามไว้ก่อน“ไม่ต้องพูดอะไรแล้ว หากพูดมั่วไปเดี๋ยวตระกูลจ้าวจะเดือดร้อนได้ อีกอย่างเรื่องนี้ไม่ควรเอ่ยออกมาด้วยซ้ำ”ท่านโหวเอ่ยอย่างหนักใจ พร้อมมองบุตรสาวคนโตอย่างท้อแท้ พวกเขาต้องมารับรู้เรื่องที่ไม่ควรรู้เข้าให้แล้ว“ก็พวกท่านบังคับให้ข้าพูด หากข้าไม่บอกความจริง แล้วเรื่องนี้จะเป็นอย่างไรได้อีก สินค้าที่ข้าต้องทยอยเอาออกมาขายก็เพราะชินอ๋องสั่งไว้ หากสินค้าเป็นของข้าจริงมีหรือที่จะไม่อยากขายให้ชาวบ้านที่กำลังทุกข์ยากน่ะเจ้าค่ะ”นางเอ่ยประโยคเดียวสามารถลบล้างมลทินที่แม่เลี้ยงพูดใส่ไฟได้ทั้งหมด ทำเอาฮูหยินใหญ่ได้แต่กำมือแน่นอย่างเจ็บใจ“เช่นนั้นเงินที่ชินอ๋องซื้อของไปก็ต้องอยู่ที่คุณหนูใหญ่สิเจ้าคะ ท่านสามารถบริจาคเป็นเงินได้นะเจ้าคะ จวนอื่นก็ทำเช่นนี้กัน” ฮูหยินใหญ่เอ่ยอย่างจับผิด พร้อมเสนอทางที่จะให้นางเอาเงินออกมาให้ได้“เปล่าเจ้าค่ะ ชินอ๋องบอกว่าจะให้หลังภัยแล้งจบลง ตอนนี้ข้าได้แต่ถือสัญญาที่ลงนามร่วมกันเท่านั้

ตอนที่ 14สมรสพระราชทานจ้าวซิ่วเหรินเริ่มเก็บตัวอยู่แต่ในจวน แต่ไม่ได้อยู่ที่เรือนตัวเอง ส่วนมากตอนกลางวันจะไปอยู่ที่ห้องหนังสือบิดา เพราะต้องการหลีกหนีชินอ๋องที่ชอบแอบเข้ามาหานางในเรือนสาเหตุนั้นมาจากเจตนาที่เขาแสดงออกอย่างชัดเจนว่าชื่นชอบนางในเชิงชู้สาวตอนนี้ภัยแล้งเริ่มคลี่คลายไปมากแล้ว ผู้อพยพบางส่วนก็เริ่มเดินทางกลับถิ่นฐานตัวเอง แต่รัชทายาทกับน้องสาวของนางก็ยังออกไปที่ค่ายอพยพทุกวันชาวบ้านต่างสรรเสริญทั้งสองว่าเป็นผู้มีพระคุณของพวกเขา และกล่าวชมว่าทั้งคู่เหมาะสมกันมาก จนบางคนพาลมาที่นางอย่างไร้เหตุผลบางคนก็ยกนางขึ้นมาเปรียบเปรยกับจ้าวเยว่ฉิน โดยเฉพาะสหายของน้องสาวนางจนวันเวลาผ่านไปร่วมเดือน ฝนแรกตกมาแล้ว และในหลายพื้นที่ก็มีรายงานว่าชาวบ้านเริ่มออกไปเตรียมการเพาะปลูก บางพื้นที่เริ่มมีต้นอ่อนงอกออกจากดินแล้วในวังหลวงเลยแจ้งข่าวเรื่องจัดงานเลี้ยงเพื่อขอบคุณเหล่าขุนนางทุกฝ่าย นางเลยได้มานั่งอยู่ในงานเลี้ยงในวันนี้“นั่นใช่คุณหนูตระกูลจ้าวหรือไม่ เห็นว่าคุณหนูรองจ้าวเป็นหัวเรี่ยวหัวแรงในการช่วยเหลือผู้ประสบภัยครั้งนี้เลยนี่”“คนน้องน่ะดี คนพี่นี่สิใช้ไม่ได้! คนเขาเดือดร้อนกัน

ตอนที่ 16นางคือสตรีของข้าเรื่องที่เกิดขึ้นนั้น กลายเป็นข่าวลือลุกลามไปทั่วเมืองหลวงอย่างรวดเร็ว คนต่างประณามว่านางเป็นสตรีขี้อิจฉา ทั้งที่ฝ่าบาทรับปากว่าประทานสมรสพระราชทานให้จ้าวเยว่ฉินแท้ ๆ แต่กลับคิดแย่งเอามาเป็นของตัวเองให้ได้พอราชโองการมาถึงหน้าจวน ชาวบ้านต่างพากันมามุงดูนางจนเยอะผิดปกติ ทำให้ท่านโหวมองฮูหยินใหญ่ของตนด้วยวสายตาตำหนิอย่างไม่ปิดบังจนกระทั่งการรับราชโองการเสร็จสิ้น ท่านโหวก็เรียกฮูหยินใหญ่ของตนเข้าไปต่อว่าทันที“เจ้าทำเช่นนี้อยากให้คนอื่นมองซิ่วเหรินอย่างไร! นางเป็นคุณหนูใหญ่ของจวนโหว หากนางไม่สามารถแต่งงานได้ แล้วบุตรสาวเจ้าจะแต่งเป็นชายาเอกได้อย่างไร เหตุใดเจ้าถึงไม่คิดบ้าง!”ความสัมพันธ์ของทั้งสองที่ดูเย็นชาต่อกันมาพักใหญ่ พอเกิดเรื่องในวันนี้ขึ้น เลยยิ่งทำให้มันดูแย่ลง“ท่านพ่ออย่าตำหนิท่านแม่เลยขอรับ นางคงตกใจเลยไม่ทันคิดสิ่งใด ทางแก้ก็ง่ายนิดเดียว ช่วงนี้ก็ให้จ้าวซิ่วเหรินเก็บตัวอยู่ในจวนไปก่อน เมื่อข่าวลือเงียบลงแล้วค่อยหาบุรุษดี ๆ สักคนแต่งงานกับนางก็ได้”จ้าวเจิ่นหาวเอ่ยช่วยแม่เลี้ยง แต่นางกลับเห็นว่าสีหน้าท่านพ่อดูมืดครึ้มลงมากกว่าเดิมเสียอีก“เจ้าปกป้

ตอนที่ 18รัชทายาทควรมีสมองบ้างแต่การประชดประชันของเขาไม่ได้ส่งผลกระทบต่อจ้าวซิ่นเหรินเลยสักนิด แม้จะถูกเชิญตัวไปนั่งมองพวกเขาพลอดรักกัน นางก็ทำเพียงนั่งหาวอย่างเบื่อหน่ายเท่านั้นแต่รัชทายาทก็ดูเหมือนจะยิ่งฮึกเหิม เมื่อเห็นนางไม่สนใจ ยิ่งขนเอาของมีค่ามามอบให้จ้าวเยว่ฉิน ราวกับต้องการให้นางอิจฉา“นี่คือขนจิ้งจอกที่แดนเหนือส่งมาเป็นบรรณาการ ให้ฉินเอ๋อร์นำไปตัดเสื้อคลุมใส่หน้าหนาวนี้นะ ไม่สิ! เปิ่นไท่จื่อเรียกช่างหลวงมาวัดตัวเจ้าดีกว่า พวกเขาฝีมือดีกว่าช่างข้างนอกมาก เจ้าจะได้ไม่ต้องลำบากหาร้านตัดเองด้วย”วันนี้รัชทายาทก็มาเช่นเคย และให้คนไปตามนางมานั่งอยู่เป็นสักขีพยานรักด้วยเช่นทุกวัน“ขอบพระทัยรัชทายาทที่ทรงใส่ใจเพคะ แต่นี่มันไม่มากไปหน่อยหรือ หม่อมฉันเกรงใจเพคะ”จ้าวเยว่ฉินยิ้มเอียงอาย หญิงสาวยอมรับว่ารู้สึกดีมากที่ถูกชายหนุ่มเอาใจใส่เช่นนี้ อนาคตนางก็คงไม่ลำบากยามอยู่ในตำหนักรัชทายาทแล้ว“เจ้าเป็นว่าที่พระชายาของเปิ่นไท่จื่อ ต้องใช้ของที่ดีที่สุดเท่านั้นสิ อย่างเกรงใจไปเลย ระหว่างรอถึงฤกษ์แต่งงานของเรา เปิ่นไท่จื่อจะหาของที่ดีที่สุดมามอบให้เจ้าอีก หากเจ้าต้องการสิ่งใดเพียงบอกเปิ่น