All Chapters of จ้าวซิ่วเหริน บทนางร้ายนี้ข้าไม่ขอรับ: Chapter 1 - Chapter 9

บทนำเพล้ง!!! ตึก! ตึก! ตึก!“ลากตัวนางออกมา เปิ่นไท่จื่อจะตัดหัวนางด้วมมือนี้เอง!!”เสียงฝีเท้าคนนับสิบบุกเข้าเรือนหลังของจวนโหวอย่างอุกอาจ นั่นก็เพื่อจับตัวสตรีผู้มีจิตใจโหดเหี้ยม ทำร้ายและสังหารสตรีบริสุทธิ์ไปมากมาย เพียงเพราะสตรีเหล่านั้นเข้ามายุ่งองค์รัชทายาทไป๋เฉิงเว่ย“ไท่จื่อตามหาหม่อมฉันหรือเพคะ”หญิงสาวใบหน้างามพริ้งแต่แฝงด้วยความหยิ่งผยองเดินออกมาจากเรือนโดยที่พวกเขาไม่ต้องบุกเข้าไปจับด้วยตัวเอง“จ้าวซิ่วเหริน เจ้าคุกเข่าเสีย!” รัชทายาทเดินเข้าไปหาหญิงสาวโดนวางดาบพาดลำคอหญิงสาวไว้“เหตุใดหม่อมฉันต้องคุกเข่า รัชทายาทพาทหารบุกเข้าเรือนหม่อมฉันยามวิกาลเช่นนี้ คนนอกรู้เข้าคงได้เอาไปพูดจนหม่อมฉันเสียหาย หรือเป็นเพราะรัชทายาทจะใช้แผนนี้พาหม่อมฉันเข้าตำหนักพระองค์หรือเพคะ”หญิงสาวช้อนตามองชายหนุ่มอย่างมีจริต แต่เขาไม่ได้มีท่าทีหวั่นไหวกับคำพูดนั้นเลย กลับกันแววตาเขาดูแข็งกร้าวขึ้นด้วยซ้ำ“หุบปากเจ้าเสีย! ข้ามาวันนี้ก็เพื่อลงทัณฑ์เจ้า เจ้าทำเรื่องเลวร้ายไว้มากมาย ทำร้ายสตรีบริสุทธิ์ไปนับสิบ ไม่พอตอนนี้เจ้ายังจ้างนักฆ่าไปสังหารน้องสาวตัวเอง จิตใจเจ้าทำด้วยอะไร เหตุใดจึงโหดร้ายเพียงน

ตอนที่ 2นี่แค่สั่งสอนฮูหยินใหญ่เดินมาเห็นเหตุการณ์ตั้งแต่สาวใช้เริ่มยุแยงหญิงสาว แต่ไม่ได้เดินเข้าไป จนกระทั่งเห็นว่าสาวใช้คนนั้นถูกลงโทษ เลยรีบปรากฎตัว“ฮูหยินใหญ่ช่วยบ่าวด้วยเจ้าค่ะ ฮึก!!” หลัวอี้รีบคลานไปหาคนที่เข้ามาใหม่อย่างรวดเร็ว ราวกับต้องการพี่พึ่ง“ที่แม่รอง เออ ท่านแม่เอ่ยเมื่อครู่นี้ ท่านกำลังเข้าใจข้าผิดไปมาก บ่าวผู้นี้พูดจายุยงข้าใหญ่ทำเรื่องผิดกฎ หากข้าไม่สั่งสอนนาง วันหน้าอาจนำความเสื่อมเสียมาสู่ตระกูลจ้าว ไม่พอยังเสียไปถึงท่านแม่ที่เป็นคนมอบสาวใช้ผู้นี้ให้ข้า ข้ายอมให้เกิดเช่นนั้นไม่ได้จริง ๆ เจ้าค่ะ”นางตีหน้าเศร้ายกเรื่องชื่อเสียงขึ้นมาพูด ซึ่งบิดาของนางให้ความสำคัญกับชื่อเสียงของตระกูลมาก“เกิดเรื่องอะไรขึ้น! เอะอะโวยวายจนเสียงดังเข้าไปถึงข้างใน” ท่านโหวเดินออกมาพร้อมบุตรสาวคนรองฮูหยินใหญ่เห็นเช่นนั้นเลยรีบเข้าไปยืนข้างสามีพร้อมยิ้มกว้างให้อย่างเอาใจ“ไม่มีอะไรเจ้าค่ะ คุณหนูใหญ่เพียงสั่งสอนบ่าวที่พูดไม่คิดเท่านั้น นังบ่าวไม่รู้ความผู้นี้ปกติอยู่กับข้าก็ไม่เคยมีปัญหา สงสัยคิดอยากประจบเอาใจคุณหนูใหญ่มากไปหน่อย เลยทำตัวไร้กาลเทสะ แต่คุณหนูใหญ่ก็ได้ลงโทษไปแล้ว จริงห

ตอนที่ 4งานเลี้ยงตามประสาสตรีเย็นนั้นฮูหยินใหญ่ให้คนมาเชิญนางไปพบ เพื่อตัดชุดเข้าร่วม งานเลี้ยงจวนตระกูลขุนนางในเมืองหลวง และนี่ก็เป็นอีกหนึ่งเหตุการณ์ที่นางได้ภาพลักษณ์นางร้ายมาเต็มตัว โดยเริ่มตั้งแต่สีผ้าที่เลือกตัดชุด“อีกสิบหน้าวันข้างหน้าจะมีงานเลี้ยงจวนตระกูลเหลียง แม่เลยให้บ่าวไปตามคุณหนูใหญ่มาเลือกผ้าตัดชุด น้องสาวท่านเลือกไปแล้ว คุณหนูใหญ่ก็เลือกสักหลายพับหน่อย จะได้มีชุดแบบสตรีเมืองหลวงใส่ยามอยู่จวนด้วย”ฮูหยินใหญ่เอ่ยพลางผ่ายมือไปทางผ้าที่พับไว้ ด้านซ้ายยังมีคนยืนอยู่อีกสามคน คงเป็นช่างที่มาวัดตัว“เช่นนั้นวัดตัวก่อนเถอะเจ้าค่ะ เดี๋ยวค่อยเลือกผ้าก็ได้”นางยิ้มให้พวกเขาที่ยืนอยู่ พวกเขาเลยเริ่มวัดตัวนาง พอเสร็จนางก็เดินมาเลือกสีและแบบชุด“คุณหนูใหญ่ แบบนี้กำลังเป็นที่นิยมนัก หากท่านตัดเป็นชุดสีแดงคงขับเน้นผิวท่านให้ขาวผ่องมากยิ่งขึ้นนะเจ้าคะ” หลัวอี้ที่แม้จะถูกโบยแต่ก็ยังฝืนตัวขึ้นมารับใช้นางเอ่ยขึ้น“แต่ข้าว่าสีมันฉูดฉาดไป ไม่ค่อยเหมาะกับคุณหนูนะเจ้าคะ” ชิวเจียแย้ง แต่กลับถูกหลัวอี้แว้ดขึ้นมา“เจ้าจะไม่รู้อะไร! คุณหนูในเมืองหลวงมักนิยมแต่งตัวกันเช่นนี้แหละ!! ยิ่งเป็นคุณหน

ตอนที่ 6หึงหวงการแสดงของนางเริ่มขึ้น ทุกคนก็กลับมาสนใจที่เวทีต่อ แล้วทุกคนในงานก็ต้องตกอยู่ในภวังค์ เพราะการร่ายรำของนางนั้นสะกดสายตาจนไม่อาจละสายตาไปทางอื่นได้จนกระทั่งการแสดงจบลง ทุกคนก็ยังคงไม่ได้สติ จนชินอ๋องตบมือ ทุกคนเลยตบมือตามจ้าวเยว่ฉินมองพี่สาวด้วยสายตาชื่นชม ก่อนจะหันไปเอ่ยกับรัชทายาทที่นั่งข้างกาย“พอพี่หญิงร่ายรำแล้วงดงามกว่าเดิมอีกนะเพคะ ไม่แปลกที่ชินอ๋องจะต้องตานางจนถึงขั้นให้ยืมดาบอาญาสิทธิ์ในการร่ายรำเช่นนี้ อุ้ย! ขออภัยเพคะ”หญิงสาวแสร้งอุทานอย่างลืมตัว ก่อนจะก้มหน้าอย่างรู้สึกผิดที่พูดอะไรเช่นนั้นออกไป“อย่าโทษตัวเองเลย ที่ชินอ๋องแสดงออกว่าสนใจพี่สาวเจ้า นั่นก็เพราะเขายังไม่รู้เรื่องระหว่างข้ากับนาง เจ้าพูดเช่นนั้นก็ไม่ผิดหรอก”แม้รัชทายาทจะพูดเช่นนั้น แต่ในใจเขากลับร้อนรุ่มไปหมด ไฟแห่งความหึงหวงลุกโชนจนแทบระงับไม่อยู่หากในงานไม่มีสตรีที่เขาห่วงใยความรู้สึกอย่างจ้าวเยว่ฉินอยู่ด้วย เขาคงแสดงตัวว่าเป็นอะไรกับหญิงสาวไปแล้ว“ดุดัน แต่ก็งดงามอ้อนช้อยในเวลาเดียวกัน เปิ่นหวางเพิ่งเคยเห็นการรำดาบที่งดงามเช่นนี้เป็นครั้งแรก นี่ถือเป็นรางวัลจากเปิ่นหวาง”ชินอ๋องยื่นกำไลห

ตอนที่ 8ชายริมรั้ว“รัชทายาทอย่าทำเช่นนี้เลยเพคะ หม่อมฉันรู้ดีว่าความสัมพันธ์ของพระองค์กับน้องสาวเป็นอย่างไร อีกอย่างเรื่องของเรานั้น หม่อมฉันเคยพูดไปชัดเจนแล้ว พระองค์เองก็ไม่ได้มาสู่ขอกับบิดาหม่อมฉันอย่างเป็นทางการเสียหน่อย หากพระองค์ยังเห็นแก่หม่อมฉันและอยากตอบแทน ได้โปรดแต่งน้องสาวหม่อมฉันเป็นชายาเอกเถอะเพคะ ส่วนเรื่องบุณคุณที่เราเคยมีต่อกันก็ให้จบลงตรงนี้ หม่อมฉันจะไม่รื้อฟื้นอีก”นางเอ่ยชัดถ้อยชัดคำ แต่คนฟังกลับรู้สึกเสียหน้ามาก ชนิดที่ว่าตั้งแต่เกิดมาไม่เคยเสียหน้าเท่านี้มาก่อน เหมือนถูกขอทานข้างถนนถ่มน้ำลายรดหน้าก็ไม่ปาน“ไม่!!! ข้าไม่ต้องการเช่นนั้น ตอนนั้นเจ้าบอกว่าจะรอข้าไม่ใช่หรือ หรือเพราะเจ้ายังโกรธที่ข้าปันใจให้เยว่ฉิน ข้าขอโทษเจ้าก็ได้ แต่อย่าทำเช่นนี้เลยนะ ข้ารู้ว่าเจ้าเองก็เสียใจที่ต้องฝืนพูดเรื่องเหล่านี้ออกมา เอาเถอะ ข้าจะทำเป็นไม่ได้ยินเรื่องที่เจ้าพูดแล้วกัน ข้ารักเจ้าและรักน้องสาวเจ้าเช่นกัน ข้าจะแต่งพวกเจ้าทั้งสองเข้าตำหนักเป็นชายาเอกและชายารองของข้า!”ชายหนุ่มพูดเองสรุปเองอย่างไม่ฟังคำพูดผู้อื่น นางมองบุรุษหน้าหนาตรงหน้าด้วยสายตาเหลือเชื่อหรือนี่คือนิสัยหลงต