จ้าวซิ่วเหริน บทนางร้ายนี้ข้าไม่ขอรับ

บทนำ

เพล้ง!!! ตึก! ตึก! ตึก!

“ลากตัวนางออกมา เปิ่นไท่จื่อจะตัดหัวนางด้วมมือนี้เอง!!”

เสียงฝีเท้าคนนับสิบบุกเข้าเรือนหลังของจวนโหวอย่างอุกอาจ นั่นก็เพื่อจับตัวสตรีผู้มีจิตใจโหดเหี้ยม ทำร้ายและสังหารสตรีบริสุทธิ์ไปมากมาย เพียงเพราะสตรีเหล่านั้นเข้ามายุ่งองค์รัชทายาทไป๋เฉิงเว่ย

“ไท่จื่อตามหาหม่อมฉันหรือเพคะ”

หญิงสาวใบหน้างามพริ้งแต่แฝงด้วยความหยิ่งผยองเดินออกมาจากเรือนโดยที่พวกเขาไม่ต้องบุกเข้าไปจับด้วยตัวเอง

“จ้าวซิ่วเหริน เจ้าคุกเข่าเสีย!” รัชทายาทเดินเข้าไปหาหญิงสาวโดนวางดาบพาดลำคอหญิงสาวไว้

“เหตุใดหม่อมฉันต้องคุกเข่า รัชทายาทพาทหารบุกเข้าเรือนหม่อมฉันยามวิกาลเช่นนี้ คนนอกรู้เข้าคงได้เอาไปพูดจนหม่อมฉันเสียหาย หรือเป็นเพราะรัชทายาทจะใช้แผนนี้พาหม่อมฉันเข้าตำหนักพระองค์หรือเพคะ”

หญิงสาวช้อนตามองชายหนุ่มอย่างมีจริต แต่เขาไม่ได้มีท่าทีหวั่นไหวกับคำพูดนั้นเลย กลับกันแววตาเขาดูแข็งกร้าวขึ้นด้วยซ้ำ

“หุบปากเจ้าเสีย! ข้ามาวันนี้ก็เพื่อลงทัณฑ์เจ้า เจ้าทำเรื่องเลวร้ายไว้มากมาย ทำร้ายสตรีบริสุทธิ์ไปนับสิบ ไม่พอตอนนี้เจ้ายังจ้างนักฆ่าไปสังหารน้องสาวตัวเอง จิตใจเจ้าทำด้วยอะไร เหตุใดจึงโหดร้ายเพียงนี้!!”

รัชทายาทเอ่ยถามนางด้วยน้ำเสียงรอดไรฟัน หากไม่เพราะต้องการรู้ความจริงจากปากนาง เขาคงตัดคอนางทันทีที่หญิงสาวก้าวขาออกจากเรือนแล้ว

“หึ! ฮ่าฮ่าฮ่า!! ท่านมาหาข้า ข้าก็พอเข้าใจแล้ว ท่านคงไปช่วยนางได้ทันสินะ นางช่างโชคดีเสียจริง น้องสาวข้าน่ะ หึ”

แม้ปากจะเอ่ยชมเชย แต่แววตาของหญิงสาวไม่ได้แสดงออกเช่นนั้นเลย มันทั้งขมขื่น เจ็บแค้น เสียใจ เศร้าโศกปะปนกันไปหมด

“จ้าวซิ่วเหริน เจ้าแค้นข้าเหตุใดไม่ลงที่ข้า เจ้าทำร้ายผู้บริสุทธิ์ทำไม เพราะจิตใจเจ้าโหดร้ายเช่นนี้ ข้าจึงไม่อาจทำตามคำสัญญาที่เคยให้ไว้กับเจ้าได้!”

“เช่นนั้นหรือเพคะ ทั้งหมดนี้เป็นความผิดหม่อมฉันสินะ รัชทายาทไม่เคยผิดเลย ทั้งที่พระองค์เป็นคนผิดคำสัญญาตั้งแต่ต้น เป็นพระองค์ที่บอกว่าจะสู่ขอหม่อมฉันเป็นพระชายา เป็นพระองค์ที่บอกให้หม่อมฉันรอจนกว่าพระองค์จะได้รับความดีความชอบ แล้วจะขอสมรสพระราชทานให้เราได้แต่งงานกัน แต่พระองค์กลับทำทุกเรื่องที่หม่อมฉันเอ่ยมานี้กับน้องสาวหม่อมฉันแทน แล้วหม่อมฉันผิดหรือที่จะโกรธ จะแค้นพระองค์!!”

“....”

“ในเมื่อรัชทายาททำตามสัญญาไม่ได้ แถมยังรวมหัวกับนังหญิงแพศยานั่นหักหลังข้า ข้าจึงต้องหาทางทำลายนาง เพื่อให้พระองค์เจ็บปวดมากที่สุด แต่น่าเสียดายนักที่หม่อมฉันพลาดโอกาสนั้นไปแล้ว เช่นนั้นรัชทายาทก็ตายไปพร้อมกับหม่อมฉันเถอะเพคะ”

พูดจบหญิงสาวก็ชักมีดสั้นออกมา พร้อมง้างมือหมายแทงเข้าที่ตำแหน่งหัวใจชายที่ตนรัก

ฉึก!!!!!

ดาบเล่มยาวแทงทะลุหัวใจดวงน้อย พร้อมกับร่างเล็กที่ทรุดลงกับพื้น มือบางยังกำมีดสั้นเล่มนั้นไว้แน่น ปลายด้ามมีดหันเข้าหาตัวนาง

รัชทายาทมองสตรีที่คิดทำร้ายตนเมื่อครู่ด้วยสายตารู้สึกผิด แต่มันก็เพียงแวบเดียวเท่านั้น เทียบกับชีวิตคนบริสุทธิ์นับสิบแล้ว นางยังชดใช้ไม่ได้ครึ่งเลย

“เอาร่างของนางไปแห่ประจานให้ชาวบ้านประณาม พร้อมประกาศความผิดว่านางทำเรื่องเลวทรามอะไรไว้บ้าง”

หญิงสาวได้ยินเสียงนี้เป็นประโยคสุดท้าย ก่อนที่ทุกอย่างจะดับวูบลงพร้อมลมหายใจสุดท้ายของชีวิตนี้ เสี้ยววินาทีกลับมีความคิดหนึ่งผุดขึ้นมาในภวังค์

เหตุใดนางจึงเป็นสตรีที่โง่เขลาเพียงนี้ รักบุรุษที่เขาไม่เห็นค่าตัวจนลมหายใจสุดท้าย หากชาติหน้ามีจริง หากนางยังมีโอกาสได้แก้ไข นางขอไม่รัก ไม่เชื่อใจบุรุษใดอีกเลย.....