Todos os capítulos de พลิกชะตาตัวประกอบสู่ยอดหญิงอันดับหนึ่ง : Capítulo 1 - Capítulo 9

ณ ขุนเขาในยามรุ่งอรุณ ที่ซึ่งความสว่างยังไม่ทันได้เผยโฉมเต็มที่ ทั้วบริเวณยังมีหมอกสีขาวปกคลุมราวกับม่านแพร บรรยากาศโดยรอบคละเคล้าไปด้วยเสียงนกร้องสอดประสานกันทว่าท่ามกลางบรรยากาศอันเงียบสงบที่ดูวังเวงนี้ กลับมีร่างของหญิงสาวที่สวมใส่ชุดผ้าฝ้ายสีหม่น กำลังเดินมุ่งหน้าเข้าป่าลึกเพียงลำพัง บนหลังสะพายตะกร้าสานใบเก่าที่ใกล้จะพุพังเต็มทีนางค่อย ๆ เดินลัดเลาะไปตามทางแคบบนไหล่เขาอย่างระมัดระวัง แม้เส้นทางจะเต็มไปด้วยรากไม้และโขดหินน้อยใหญ่ที่คอยขวางทางทำให้เดินลำบาก ทว่าสองเท้าเล็กของนางกลับมั่นคงและคล่องแคล่ว เพราะการเดินป่านี้มิใช่เพิ่งทำครั้งแรกไม่นานนางก็เดินมาหยุดนิ่งอยู่ใต้ต้นสนใหญ่ ก่อนจะก้มลงใช้ปลายนิ้วปัดใบไม้แห้งที่ทับถมจนแน่นหนาออกแผ่วเบา ใบหน้าจิ้มลิ้มคลี่ยิ้มออกมาอย่างมีความสุข เมื่อพบกับต้นสมุนไพรที่ตนตามหามาตลอดทางนางก็กล่าวพึมพำ “ในที่สุดก็เจอ...”หญิงสาวรีบวางตะกร้าลง ก่อนจะหยิบเสียมด้ามสั้นออกมา จากนั้นก็ค่อย ๆ ใช้ปลายเสียมแซะดินรอบโคนต้นอย่างระมัดระวัง พร้อมกับจับจ้องรากสมุนไพรตาไม่กะพริบเพราะนางรู้ดีว่าหากพลาดพลั้งจนรากขาดสะบั้น คุณค่าทางยาของมันอาจจะลดลงไปมากกว่าครึ

หลี่ม่านทอดสายตามองตามร่างของท่านป้าที่หอบเอาไก่ที่ตนล่ามาได้เดินออกไป นางไม่ได้เอ่ยปากโต้ตอบคำถากถางเหล่านั้น แต่มือสองข้างที่ห้อยอยู่ข้างตัวกลับกำเข้าหากันแน่น ปลายนิ้วจิกกดลงบนฝ่ามือของตนเองจนรู้สึกเจ็บแปลบทว่าบนใบหน้าจิ้มลิ้มกลับยังคงเก็บซ่อนความรู้สึกได้อย่างนิ่งสงบ เพราะนางรู้ดีแก่ใจต่อให้ใช้วาจาโต้เถียงออกไปสักแค่ไหน ท่านย่าก็ไม่มีวันหันมาเห็นใจนางกับมารดาอยู่ดี“แล้วนี่ได้อะไรมาอีกหรือไม่” นางชุยเริ่มเดินสำรวจภายในห้อง รวมถึงตะกร้าสานที่วางอยู่ตรงมุม“มีแค่สมุนไพรที่เอามาต้มให้ท่านแม่เจ้าค่ะ” เด็กสาวยังคงตอบกลับไปอย่างเจียมเนื้อเจียมตน เพื่อไม่ให้เกิดปัญหาอีกทว่าผู้เป็นย่าไม่ได้เชื่อแม้เพียงนิด จับขอบตะกร้าได้นางก็ยกมันขึ้นแล้วเทลงพื้นทันที ก่อนจะใช้เท้าเขี่ยกองสมุนไพรออกอย่างไม่แยแสว่ามันจะบอบช้ำหรือไร้สรรพคุณหลี่ม่านขบกรามแน่น สองมือกำจนเห็นเส้นเลือดนูนขึ้น“ชิ! มีแต่ของไร้ประโยชน์” สิ้นคำ นางชุยก็หมุนกายอวบอ้วนของตนเดินออกไปจากห้องนอนสะใภ้รองหลี่ม่านมองตามแผ่นหลังเทอะทะนั้นเพียงครู่ ก็หันกลับมามองกองสมุนไพรที่ถูกเขี่ยจนกระจายเกลื่อนเต็มพื้น“ม่านเอ๋อร์...” หลานตี้เอ่ยเร

ไม่ทันที่ใครจะได้เอ่ยถาม ซื่อต่งที่กำลังโน้มน้าวบิดาอยู่ก็หน้าเขียวคล้ำขึ้นมาเช่นกัน เขาฟาดตะเกียบลงเสียงดังลั่น สองมือกุมท้องตนเองแล้วร้องโอดครวญออกมาเสียงหลง“โอ๊ย! ปวดท้อง... ปวดท้องเหลือเกิน”ฟานซื่อเหิงตกใจจนลุกพรวดขึ้นยืนหน้าตาตื่นรีบเอ่ยถามบุตร “เป็นอะไรกัน ลูกซื่อต่ง! หลี่ฮวาหลานข้า พวกเจ้าเป็นอะไร”ทว่าไม่เพียงแค่สองพ่อลูกที่มีอาการ นางชุยและหนิงอันผู้เป็นสะใภ้ก็เริ่มมีอาการปวดมวนท้องอย่างรุนแรง ตามด้วยเสียงร้องของฟานซื่อเหิงที่ทรุดลงคุกเข่าอยู่เบื้องล่าง“โอ๊ย! ข้าไม่ไหวแล้ว” สิ้นคำซื่อเหิงก็ลุกพรวดวิ่งออกไปตามมาด้วยเสียงร้องโอดครวญที่เริ่มดังระงมไปทั่วห้องโถงก่อนจะลามออกไปด้านนอก ท่าทางโอ้อวดถือดีของแต่ละคนพลันมลายหายไปในพริบตา เหลือเพียงความอลหม่านวุ่นวายของพวกเขา ที่กำลังวิ่งออกไปจากเรือนเพื่อหาที่ปลดทุกข์ของตนเองในขณะเดียวกัน ที่มุมห้องพักท้ายเรือน หลี่ม่านกำลังยืนพิงกรอบประตู มองภาพความวุ่นวายที่เกิดขึ้นในห้องโถงใหญ่ด้วยรอยยิ้มเย็นเยียบ ไร้ซึ่งความรู้สึกผิดใด ๆ‘นี่เป็นเพียงแค่จุดเริ่มต้น... ของพวกที่ชอบฉวยโอกาสแย่งชิงของคนอื่นก็เท่านั้น คอยดูเถิดข้ายังมีสารพัดวิธีเอา

“ขะ... ข้าเปล่านะเจ้าคะ” ฮูหยินสวี่รีบปฏิเสธ“เช่นนั้นเหตุใดท่านจึงไม่ยอมรับการแต่งงานนี้เล่า” ครานี้เป็นซื่อต่งที่เอ่ยขึ้นเสียงเข้ม เพื่อกดดันสตรีรุ่นราวคราวเดียวกัน“ข้าเพียงแต่ ไม่อยากให้ใครมาลำบากด้วยก็เท่านั้น ท่านก็เห็นแล้วว่าตระกูลหานยามนี้ใช้ชีวิตเช่นไร ข้าจึง...”“ฮูหยิน ท่านอย่าได้คิดมากเรื่องนั้นเลย แต่งหลานสาวข้าเข้ามาท่านก็ได้คนทำงานเพิ่มไม่รู้หรือ หลี่ม่านน่ะใช้ง่าย ขอเพียงท่านบอกนางย่อมทำให้ได้หมดทุกอย่าง รีบแต่งเข้ามาน่ะดีแล้ว”“ใช่ ๆ หลี่ม่านนางขยัน อยู่ที่ตระกูลหานก็ทำงานทุกอย่าง นางย่อมต้องดูแลฮูหยินได้ดีแน่” ฟานซื่อเหิงเอ่ยสำทับคำบุตรชาย“เอาล่ะ ข้ากับท่านพ่อก็พูดคุยธุระเรียบร้อยแล้ว ฮูหยินก็คิดหาวันมงคลไปรับหลานสาวของข้าเข้าจวนเถิดนะ อย่างไรก็อย่าให้ชักช้าเกินไปเล่า ประเดี๋ยวมันจะกลายเป็นเรื่องใหญ่โตเข้า” ก่อนไป ฟานซื่อต่งยังมิวายเอ่ยขู่สตรีที่รับหน้าที่ดูแลตระกูลหานฮูหยินสวี่ก็ได้แต่น้อมรับอย่างจำยอม ยามนี้นางจะทำอะไรได้เล่า นอกจากรับคำตบแต่งสะใภ้ที่พ่วงมารดาเข้ามาเป็นภาระเพิ่มอีก “แม่นมจวง ค้นหาทรัพย์สินที่พอจะนำไปทำสินเดิมได้ให้ข้าที ตระเตรียมให้เรียบร้อย แล้ว

แต่ในขณะที่หลี่ม่านคิดอย่างเป็นสุข ผู้เป็นมารดากลับจ้องมองอย่างเป็นกังวล หลานตี้เกรงว่าการตัดสินใจครานี้อาจพบเจอปัญหามากกว่าการอยู่ที่ตระกูลฟานก็เป็นได้“ม่านเอ๋อร์ ให้แม่ช่วยหรือไม่” นางเอ่ยถามเสียงพร่าเบา“ท่านแม่ เราไม่ได้มีสมบัติอันใด มีแค่เสื้อผ้ากับสมุนไพรที่ต้องใช้ ข้าเก็บคนเดียวได้เจ้าค่ะ” เด็กสาวหันมาบอกเสียงอ่อน พลางเดินเข้ามานั่งข้างกัน “ท่านแม่ อย่ากังวลเลยนะเจ้าคะ ข้าเชื่อว่าการใช้ชีวิตที่ตระกูลหาน แม้จะทำให้เราเหนื่อยกายไปบ้าง แต่เรื่องเหนื่อยใจเช่นที่นี่ ข้าว่าไม่มีแน่เจ้าค่ะ”“ม่านเอ๋อร์ ไยเจ้าถึงมั่นใจนัก” ผู้เป็นแม่ถามอย่างใคร่รู้เด็กสาวยิ้มก่อนตอบ “ก็เพราะที่นั่นมีแค่คนแก่กับคนป่วยนี่เจ้าคะ ลูกแต่งเข้าไปเป็นสะใภ้ พวกเขาย่อมทำดีเพื่อให้ลูกช่วยดูแลเรื่องต่าง ๆ ให้ อย่างไรก็ไม่กล้าทำให้ลำบากใจมากไปกว่าขอให้ช่วยงานหรอกเจ้าค่ะ” หลี่ม่านเอ่ยอย่างรู้ทันคนจวนหาน“แล้วเจ้าไม่เกรงว่าตนจะต้องทำงานหนักหรือ” ผู้เป็นแม่ยังเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความห่วงใย“ท่านแม่ ลูกสาวท่านแข็งแรงนะเจ้าคะ อีกอย่างข้าเชื่อว่าเราลงแรงที่นั่น ย่อมกินอิ่มนอนหลับได้ดีกว่าอยู่ที่นี่แน่นอนเจ้าค่