Masukไม่ทันที่ใครจะได้เอ่ยถาม ซื่อต่งที่กำลังโน้มน้าวบิดาอยู่ก็หน้าเขียวคล้ำขึ้นมาเช่นกัน เขาฟาดตะเกียบลงเสียงดังลั่น สองมือกุมท้องตนเองแล้วร้องโอดครวญออกมาเสียงหลง
“โอ๊ย! ปวดท้อง... ปวดท้องเหลือเกิน” ฟานซื่อเหิงตกใจจนลุกพรวดขึ้นยืนหน้าตาตื่นรีบเอ่ยถามบุตร “เป็นอะไรกัน ลูกซื่อต่ง! หลี่ฮวาหลานข้า พวกเจ้าเป็นอะไร” ทว่าไม่เพียงแค่สองพ่อลูกที่มีอาการ นางชุยและหนิงอันผู้เป็นสะใภ้ก็เริ่มมีอาการปวดมวนท้องอย่างรุนแรง ตามด้วยเสียงร้องของฟานซื่อเหิงที่ทรุดลงคุกเข่าอยู่เบื้องล่าง “โอ๊ย! ข้าไม่ไหวแล้ว” สิ้นคำซื่อเหิงก็ลุกพรวดวิ่งออกไป ตามมาด้วยเสียงร้องโอดครวญที่เริ่มดังระงมไปทั่วห้องโถงก่อนจะลามออกไปด้านนอก ท่าทางโอ้อวดถือดีของแต่ละคนพลันมลายหายไปในพริบตา เหลือเพียงความอลหม่านวุ่นวายของพวกเขา ที่กำลังวิ่งออกไปจากเรือนเพื่อหาที่ปลดทุกข์ของตนเอง ในขณะเดียวกัน ที่มุมห้องพักท้ายเรือน หลี่ม่านกำลังยืนพิงกรอบประตู มองภาพความวุ่นวายที่เกิดขึ้นในห้องโถงใหญ่ด้วยรอยยิ้มเย็นเยียบ ไร้ซึ่งความรู้สึกผิดใด ๆ ‘นี่เป็นเพียงแค่จุดเริ่มต้น... ของพวกที่ชอบฉวยโอกาสแย่งชิงของคนอื่นก็เท่านั้น คอยดูเถิดข้ายังมีสารพัดวิธีเอาคืนพวกเจ้า’ ภาพความโกลาหลของคนตระกูลฟานที่ต่างพากันวิ่งวุ่นแย่งชิงห้องสุขายังคงดังแว่วมาเป็นระยะ ทว่าภายในห้องพักเล็ก ๆ ท้ายเรือนกลับเงียบสงบราวกับอยู่กันคนละโลก ในขณะที่ด้านนอกวุ่นวาย ฟานหลี่ม่านกลับทรุดกายลงนั่งบนเก้าอี้ไม้ตัวเก่า ปล่อยให้แสงแดดยามสายสาดส่องผ่านช่องหน้าต่าง ตกกระทบลงบนหน้ากระดาษสีเหลืองกรอบเก่าคร่ำครึที่นางได้รับมอบมาจากนายพรานแก่ ๆ ที่พบเจอกันบนป่าเขายามขึ้นไปหาสมุนไพร ท่านผู้เฒ่าเอ่ยบอกว่าตนอ่านหนังสือไม่ออก จึงขอแลกกับสมุนไพรที่เด็กสาวหามาได้ หลี่ม่านก็ยินดีนัก แม้รูปเล่มจะชำรุดทรุดโทรมตามกาลเวลา ทว่าอักขระและสรรพคุณสมุนไพรที่บันทึกไว้กลับละเอียดลออยิ่ง ขณะนั้นหลานตี้ก็นอนมองบุตรสาวจากบนเตียงด้วยแววตาอ่อนโยนเจือความฉงน นางเห็นหลี่ม่านพลิกหน้ากระดาษทีละแผ่นด้วยความตั้งอกตั้งใจ ทั้งยังขยับปากเหมือนกำลังอ่านตำรา ปากเรียวบางขยับขยื้อนเปล่งเสียงอย่างคล่องแคล่ว แม้จะราบเรียบแต่ทว่าหนักแน่นและสะท้อนถึงความเข้าใจอย่างลึกซึ้ง คราแรกหลานตี้เคยนึกแปลกใจและคิดว่าบุตรสาวคงเพียงแค่เปิดดูรูปวาดประกอบสมุนไพรแก้เบื่อตามประสา เพราะนางและหลี่ม่านต่างก็เป็นสตรีที่ไม่เคยได้รับวิชาความรู้ด้านนี้ ย่อมไม่มีทางอ่านตัวอักษรออก ทว่านานวันเข้า เสียงอ่านที่ดังขึ้นเรื่อย ๆ กลับชัดถ้อยชัดคำราวกับผู้ที่มีความรู้แตกฉาน มิใช่แค่การจำภาพตามสัญชาตญาณอย่างที่ตนคิด เมื่อหลายวันก่อนนางจึงตัดสินใจเอ่ยถามด้วยความสงสัยระคนทึ่ง บุตรสาวเพียงแค่คลี่ยิ้มบางแล้วตอบกลับมาด้วยน้ำเสียงราบเรียบว่า นางจดจำสิ่งเหล่านี้มาได้ตั้งแต่ครั้งที่บิดายังมีชีวิตอยู่ ทุกคราที่บิดานั่งท่องตำรา นางมักจะแอบนั่งฟังและคอยออกเสียงตามอยู่เสมอ จึงรู้ว่าตัวอักษรเหล่านี้อ่านว่าอย่างไร คำอธิบายนั้นแนบเนียนและไร้ซึ่งช่องโหว่ มารดาผู้ซื่อตรงจึงปักใจเชื่ออย่างไร้ข้อกังขา นับแต่นั้นนางก็ปล่อยให้บุตรสาวได้ศึกษาตำราแพทย์ต่อไปโดยไม่ซักไซ้ไล่เลียงอันใดอีก ทว่าในความเป็นจริงแล้ว... ความรู้ที่หลี่ม่านมีหาใช่ความทรงจำในวัยเยาว์ไม่ ทั้งหมดล้วนเป็นความสามารถจากภพภูมิอื่นที่ติดตัวนางมาต่างหาก หลี่ม่านยังคงก้มหน้าอ่านทบทวนสรรพคุณของสมุนไพรฤทธิ์เย็น ที่นางเพิ่งนำไปใช้สั่งสอนคนบ้านใหญ่ พลันดวงตาคู่สวยก็เปล่งประกายความเยือกเย็นออกมา ริมฝีปากก็ยกมุมขึ้น ‘ตำราแพทย์เหล่านี้... ไม่เพียงแต่จะช่วยรักษาอาการป่วยของท่านแม่ให้หายขาดได้เท่านั้น แต่ในอนาคต มันยังจะเป็นอาวุธชิ้นสำคัญ ที่อาจทำให้ข้าสามารถยืนหยัดและเหยียบย่ำคนตระกูลฟานผู้เห็นแก่ตัวเหล่านี้ให้อยู่ในกำมือได้ด้วย’ หลี่ม่านคิดในใจพรางพลิกหน้ากระดาษอย่างไม่เร่งรีบ ทว่าหูนั้นก็เงี่ยฟังเสียงร้องโอดครวญของคนด้านนอกไปด้วย เช้าของวันถัดมา... เสียงเคาะประตูรัวเร็วที่หน้าเรือนพักหลังเล็กก็ดังขึ้น ราวกับมีเรื่องคอขาดบาดตายที่เร่งให้คนเคาะต้องรีบกล่าวมันเดี๋ยวนี้ ทว่าเสียงนั้นไม่ได้ทำให้หลี่ม่านตื่นตระหนกแม้แต่น้อย ‘ฟื้นเร็วนี่’ นางนึกในใจ พลางวางตำราแพทย์ในมือลงอย่างช้า ๆ พร้อมกับสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อปรับสีหน้าให้เรียบเฉย ก่อนจะก้าวเดินไปเปิดประตูเพื่อเปิดต้อนรับผู้มาเยือนยามเช้า เบื้องหลังบานประตูไม้เก่า ๆ ปรากฏร่างของ ฟานซื่อเหิง ผู้เป็นปู่และฟานซื่อต่งลุงใหญ่ ยามนี้ทั้งคู่เผยสีหน้าถมึงทึงนัก ทว่าร่องรอยความอิดโรยและขอบตาดำคล้ำจากมรสุมศึกหนักในห้องสุขา ในวันที่ผ่านมายังคงเด่นชัดบนใบหน้า ซื่อเหิงไม่รอให้เจ้าของห้องเชื้อเชิญ เขาเดินดุ่ม ๆ รุกรานเข้ามาด้านในทันที สีหน้าเต็มไปด้วยความเด็ดขาดและเอาแต่ใจ “ข้าได้กำหนดการแต่งงานกับตระกูลหานมาแล้ว” เสียงประกาศกร้าวของผู้อาวุโสดังขึ้น จากนั้นซื่อเหิงก็หันไปมองหน้าคนป่วยก่อนจะกล่าวต่อด้วยน้ำเสียงเฉียบขาด “ข้าจะให้หลี่ม่านแต่งออกไป เจ้าที่เป็นแม่สั่งให้นางเตรียมตัวให้ดีเข้าใจหรือไม่” หลานตี้ได้ยินดังนั้นก็หน้าถอดสี นางรีบพยุงกายลุกขึ้นคัดค้านเสียงสั่น “ท่านพ่อ! ท่านจะทำเช่นนี้ไม่ได้นะเจ้าคะ หลี่ม่านเพิ่งจะอายุสิบห้าปีเท่านั้น อีกอย่างตามธรรมเนียมแล้ว บุตรสาวคนโตอย่างหลี่ฮวาต่างหากที่เป็นคู่หมั้นหมายตามสัญญา แล้วเหตุใดท่านพ่อจึงผลักภาระนี้มาให้หลี่ม่านเล่าเจ้าคะ” หลานตี้รู้ดีถึงความเป็นมาของสัญญาหมั้นหมายระหว่างตระกูลฟานกับตระกูลหานเมื่อยี่สิบปีก่อนเป็นอย่างดี นางจึงไม่ยินดีที่จะให้บุตรสาวเพียงคนเดียวของตน ต้องตกเป็นเครื่องมือเซ่นสังเวยความเห็นแก่ตัวของบ้านใหญ่อีกครา ทว่าสองพ่อลูกตระกูลฟานหาได้ใส่ใจคำท้วงติงหรือแววตาน่าสงสารของคนป่วยไม่ มีแต่พวกเขาจะยิ่งได้ใจเสียมากกว่า ฟานซื่อต่งแค่นเสียงหัวเราะในลำคอด้วยความเย่อหยิ่ง ดวงตาพราวระยับของเขาเต็มไปด้วยความเจ้าเล่ห์ ยามเมื่อนึกถึงผลประโยชน์ที่จะได้รับหากตนเองปฏิเสธตระกูลหานได้สำเร็จ จากนั้นฟานซื่อต่งก็เผยยิ้มจอมปลอมออกมา เพื่อกลบเกลื่อนความเห็นแก่ตัวของตน “สะใภ้รอง เจ้าควรดีใจที่บุตรสาวได้แต่งกับตระกูลดีในเมืองเสียด้วยซ้ำ นี่ถือเป็นวาสนาครั้งใหญ่ของเจ้ากับลูกเลยนะ” ซื่อต่งกล่าวพรางทำทีเป็นทอดถอนใจคล้ายคนหวังดี “ตระกูลหานในยามนี้แม้จะไม่รุ่งเรืองเช่นแต่ก่อน ทว่าหากเทียบกับลูกหลานชาวนาแถบบ้านเรา ที่หลี่ม่านจะต้องแต่งด้วยในวันหน้า ก็นับว่าตระกูลหานมีดีกว่ามากนักนะน้องสะใภ้” ฟานซื่อเหิงพยักหน้าสนับสนุนคำของบุตรชาย ใบหน้าชราฉายแววเผด็จการ “ใช่แล้ว! ข้าเห็นแก่พวกเจ้าสองแม่ลูกหรอกนะ ถึงได้ยกวาสนานี้ให้หลี่ม่าน หาไม่แล้วคนไร้ค่าเช่นพวกเจ้าจะมีปัญญาไปเกี่ยวพันกับตระกูลใหญ่โตในเมืองได้อย่างไร” คำพูดที่พ่นออกมาดูราวกับมีความเมตตาปรานีอย่างที่สุด ทว่าความจริงแล้วตระกูลหานที่สองพ่อลูกเอ่ยถึง หาได้หลงเหลือความมั่งคั่งอย่างที่ปากพวกเขาเอ่ยไม่ ความจริงแล้วตระกูลหานในยามนี้ตกต่ำจนแทบไม่มีอันจะกินเสียด้วยซ้ำ พวกเขาเพียงจงใจผลักไสให้หลี่ม่านไปรับเคราะห์แทนหลี่ฮวาก็เท่านั้น จากนั้นหลานสาวคนโปรด ก็จะได้แต่งเข้าตระกูลคหบดีที่มั่งคั่งในเมืองได้อย่างไร้กังวล นั่นคือสิ่งที่พวกเขากำลังคิดไว้ มากไปกว่านั้น การบีบบังคับที่มีขึ้นอย่างกระทันหันนี้ ก็เป็นความตั้งใจของสองพ่อลูกที่อยากเอาคืนหลี่ม่าน โทษฐานที่นางกล้าวางยาถ่ายให้พวกเขากิน ซึ่งคราแรกฟานซื่อเหิงผู้เป็นปู่หมายจะมาทุบตีหลานสาวเสียด้วยซ้ำ แต่เพราะบุตรชายห้ามไว้ โดยอ้างว่าร่างกายนางจะบอบช้ำก่อนถึงวันส่งตัวให้ไปแต่งงาน ผู้เป็นบิดาจึงต้องยอมอดกลั้นเอาไว้เหลียนเฉิงชะงักค้างอยู่นาน เมื่อหันมาเห็นพระพักตร์ดุดันของฮ่องเต้ เขาก็รีบคุกเข่าลงตรงหน้า พลางเอ่ยอย่างละล้ำละลัก “ฝ่าบาทกระหม่อมเปล่านะพ่ะย่ะค่ะ” เจิ้นไฉ่ยกยิ้มและเขาก็ไม่คิดจะปล่อยโอกาสให้สหายได้หาข้อแก้ต่าง “เรื่องที่ข้อสอบบังเอิญนำบทประพันธ์ของข้ามาใช้ เจ้าคงต้องไปถามเอากับผู้ที่นำบทประพันธ์ของข้ามาออกข้อสอบ มิใช่โยนเรื่องทั้งหมดมาใส่ข้า ข้าเองก็เป็นบัณฑิตที่เพิ่งเดินทางมาเมืองหลวงได้ไม่กี่เดือน ไหนเลยจะมีเส้นสายทำให้ผู้ออกข้อสอบนำบทประพันธ์ของตนเองมาเป็นหัวข้อหลักได้ เจ้าที่ได้เป็นขุนนางรับราชการมานาน เรื่องแค่นี้ก็คิดไม่ได้หรือ ถึงได้กล้าเอาเรื่องนี้มาทำลายข้า” น้ำเสียงเจิ้นไฉ่เริ่มแข็งกร้าวขึ้น “ขะ... ข้า” เหลียนเฉิงทำได้เพียงอึกอัก “ข้าได้ยินว่าบัณฑิตหานเดินทางมาจากเมืองเจี้ยน ไม่มีญาติพี่น้องในเมืองหลวงแม้แต่คนเดียวมิใช่หรือ” ขุนนางผู้หนึ่งเอ่ย “ใช่ ๆ เห็นว่าเช่าเรือนเล็กของตระกูลจ้าวอยู่นี่” “ใช่ที่ไหนกัน เขาเป็นศิษย์ของหมอเทวดาเหิงที่เพิ่งถูกรับมาต่างหาก เลยได้อาศัยอยู่กับหมอเทวดาเหิงอย่างไรเล่า” “จริงหรือ เช่นนั้นคำพูดเขาก็เชื่อถือได้น่ะสิ” เหล่าขุนนางเริ่ม
เจิ้นไฉ่หันกลับมามองสหายที่ยืนอยู่ทางด้านหลังเพียงครู่ เขาก็หันกลับมาพร้อมกับยกยิ้มมุมปากอย่างรู้ทัน เขายังคงนั่งนิ่งรอดูว่าสหายรักเมื่อครั้งยังเยาว์จะกล่าวเอาผิดอันใดตนเองด้านบนนั้น ฮ่องเต้ที่ทรงชะงักกำลังเลิกพระขนงขึ้นด้วยความสงสัย “เรื่องใหญ่อันใด ถึงทำให้เจ้ากล้าขัดขึ้นในยามนี้”“เรื่องทุจริตสอบจอหงวนพ่ะย่ะค่ะ” เหลียนเฉิงกล่าวพลางรีบดึงเอากระดาษปึกหนึ่งที่ซ่อนไว้ออกมาจากสาบเสื้อ แล้วชูขึ้นเหนือศีรษะ “กระหม่อมได้รับรายงานและหลักฐานจากผู้คุมสอบท่านหนึ่ง กล่าวว่าในการสอบรอบสุดท้ายที่ผ่านมา หานเจิ้นไฉ่มีพฤติกรรมทุจริตในการคัดลอกบทความและเนื้อหาข้อสอบจากคลังเอกสารเก่าของสำนักตรวจการพ่ะย่ะค่ะ”ข้อกล่าวหานั้นทำให้เหล่าขุนนางในท้องพระโรงส่งเสียงฮือฮาขึ้นทันที การทุจริตในการสอบจอหงวนถือเป็นความผิดร้ายแรงที่สั่นคลอนรากฐานการคัดเลือกคนของราชสำนักหากข้อกล่าวหานี้เป็นความจริงอย่างที่เหลียนเฉิงเอ่ยอ้าง ต่อให้หานเจิ้นไฉ่มีความสามารถมากเพียงใด ฐานะบัณฑิตก็ย่อมต้องถูกถอดถอน ทั้งยังถูกลงโทษฐานหลอกลวงเบื้องสูงและยังถูกตัดสิทธิ์ไม่ให้เข้าสอบทั้งตระกูลอีกด้วยแต่ท่ามกลางเสียงวิพากษ์วิจารณ์เหล่านั้น
หลายวันต่อมา... การสอบจอหงวนรอบสุดท้ายก็มาถึงบรรยากาศภายในโถงสอบเต็มไปด้วยความตึงเครียด เหล่าบัณฑิตนับร้อยต่างก้มหน้าก้มตาเขียนคำตอบลงบนกระดาษอย่างขะมักเขม้น ไม่มีใครเงยหน้าขึ้นมาจากแผ่นกระดาษแม้แต่น้อยเหล่าขุนนางผู้มีหน้าที่ตรวจสอบ ต่างก็คอยจับจ้องดูท่าทีของเหล่าบัณฑิต ซึ่งหนึ่งในนั้นมีว่านเหลียนเฉิงนั่งปะปนอยู่ด้วย ในฐานะขุนนางผู้คอยจดเก็บบันทึกรายละเอียดยิบย่อยในการสอบในจังหวะที่การสอบดำเนินไปได้ครึ่งทาง ก็ถึงเวลาที่ผู้คุมสอบต้องเดินตรวจดูความเรียบร้อย หนึ่งในนั้นมีว่านเหลียนเฉิงคอยเดินจดบันทึกตามหน้าที่ สายตานั้นคอยปรายมองเจิ้นไฉ่เสมอเมื่อเดินมาถึงจุดที่สหายนั่งสอบ เขาก็เริ่มแผนการร้ายที่เตรียมไว้ ปล่อยแมลงป่องตัวโตออกมาเกาะบนแขนเสื้อขุนนางที่เดินอยู่ด้านหน้า จากนั้นก็แสร้งร้องโวยวายตื่นตกใจ ทำให้ใต้เท้าผู้นั้นตระหนกจนต้องถอยหนีสะบัดแขนเสื้อเป็นพัลวัน หลายคนก็หันมาสำรวจตนเอง ทั้งยังปัดไม้ปัดมือไปโดนกระดาษของบัณฑิตตกลงพื้น บางคนกระแทกโต๊ะจนแท่นหมึกร่วงหล่นแตกกระจาย หนึ่งในนั้นคือโต๊ะของหานเจิ้นไฉ่ซึ่งยามนี้กระดาษสอบเขานอกจากจะร่วงหล่นลงพื้น มันยังเปื้อนเปรอะเต็มไปด้วยน้ำหมึกท
หนึ่งเดือนต่อมา...ในขณะที่ตระกูลฟานปลาบปลื้มกับที่อยู่ใหม่ในเมืองหลวง ด้านตระกูลหาน ก็พลิกฟื้นกลับมามีชีวิตปกติเช่นเดิมแล้วตรงบริเวณประตูข้างของจวนยังคงเนืองแน่นเต็มไปด้วยหมอยาและผู้ดูแลร้านยาจากหลากหลายตำบล ที่มายืนรอซื้อสมุนไพรและยาเม็ดสำเร็จรูปเพื่อนำไปจำหน่ายต่อที่ร้านตน ราวกับว่าเมื่อเดือนก่อนไม่เคยเกิดเรื่องยาปลอมเสียอย่างนั้นหากจะว่าไป... ดูเหมือนเหตุการณ์นี้ได้ทำให้ชื่อเสียงของหมอเทวดาน้อยเพิ่มขึ้นเสียด้วยซ้ำ ผลลัพธ์ของการรักษาอันล้ำเลิศที่นางคิดค้นขึ้นมาแก้สถานการณ์ในครานี้ได้ผลดีนักอีกทั้งทางการยังออกหนังสือรับรองคุณภาพยาของนาง เพิ่มความน่าเชื่อถือให้ผู้คนที่เคยลังเลกลับมาใช้ยาของนางอีกครั้ง ที่สำคัญยาของนางก็ดีนัก ไม่ว่าจะป่วยด้วยโรคใด กินยานางเข้าไปหากไม่หายขาดก็จะอาการดีขึ้นทั้งนั้น นอกจากคนที่ป่วยหนักด้วยโรครุมเร้าเกาะกินร่างกายมานานจึงจะรักษายากยาที่ได้ไปส่วนมากก็เป็นแบบเม็ด ไม่ต้องยุ่งยากเอาไปต้มรอให้ออกฤทธิ์เหมือนชุดยาครั้งก่อน ที่สร้างปัญหาจนตระกูลหานเกือบเอาชีวิตไม่รอด ทั้งยาเหล่านี้ก็มีรสชาติหอมกินง่ายแม้แต่เด็กน้อยก็ยังชอบ ที่สำคัญยาที่นางปรุงขึ้นสามารถพกพ
ทว่าเพียงแค่ชายตัวโตยื่นตราบางอย่างออกมา หัวหน้าผู้ตรวจการก็รีบเก็บดาบเข้าฝัก พร้อมกับตั้งท่าจะคารวะ“ไม่ต้อง ข้ามาเพื่อรับตัวหมอเทวดา ที่เมืองเสียนมีคนป่วยสำคัญต้องการให้เขาไปรักษา” ชายที่มาเอ่ยเสียงเข้มบรรดาหมอรวมถึงหลี่ม่านต่างก็หันมามองเขาเป็นตาเดียวหลี่ม่านได้ยินชายร่างโตเอ่ยถึงตน นางก็ก้าวออกมาหยุดยืนต่อหน้าเขา อีกฝ่ายก็จ้องด้วยสายตาคมดุทันที“อย่าบอกนะว่าหมอเทวดาคือเจ้าเด็กน้อยนี่ ข้าไม่มีเวลามาเล่นกับเจ้าหรอกนะ” ชายร่างโตเอ่ยเสียงเข้ม ก่อนจะกวาดสายตามองหาผู้ที่น่าจะเป็นหมอเทวดาน้อยตามคำเลื่องลือมากที่สุด“คนที่เรือนท่านป่วยเป็นอะไร โรคเดียวกันกับชาวบ้านหรือไม่ หากใช่ท่านให้เขากินยาที่เรากำลังปรุงอยู่ก็พอ ไม่จำเป็นต้องให้ข้าเดินทางไปดูอาการกระมัง” หลี่ม่านเอ่ยเสียงเรียบ แววตาที่จ้องมองอีกฝ่ายก็มิได้เผยความหวาดหวั่นเลย“นะ... นี่เจ้าคือหมอเทวดาน้อยหรือ”“เป็นนางขอรับใต้เท้า” หลัวเจิ้งเอ่ยบอก“ใช่ ๆ นี่แหละหมอเทวดาหาน หรือหมอเทวดาน้อย” หมอชราที่ยืนอยู่ห่างออกไปกล่าวสมทบเพราะเกรงอีกฝ่ายไม่เชื่อ“แต่นางเหมือนเพิ่งผ่านวัยปักปิ่นมา” ชายร่างโตยังแย้ง“ใต้เท้า ข้าไม่มีเวลามาเถียงกับท
เจ็ดวันต่อมา...บรรยากาศหน้าจวนตระกูลหานก็เต็มไปด้วยความโกลาหล เสียงร้องแรกแหกกระเชอของชาวบ้านและญาติผู้ป่วยดังระงมผสมปนเปไปกับเสียงโอดครวญเพราะความเจ็บปวดร่างของชาวบ้านหลายสิบชีวิตนอนซมที่หน้าทางเข้าจวน แต่ละคนใบหน้าซีดเซียวริมฝีปากม่วงคล้ำดูน่ากลัว บางคนกำลังถูกหามมาวางที่หน้าจวน บางคนก็นอนอยู่บนรถเข็นที่จอดเอาไว้เรียงราย บรรยากาศยามนี้ตึงเครียดเป็นอย่างมาก“ท่านหมอ! ออกมาเดี๋ยวนี้นะ!”“ใช่! ออกมาดูว่ายาของเจ้าทำอะไรกับสามีของข้า” ท่านป้าผู้หนึ่งตะโกนแทรกฝูงชนเข้ามา ข้างกายนางคือสามีที่นอนนิ่งไม่ได้สติ ข้างกันก็เป็นมารดาที่ป่วยด้วยอาการเดียวกัน“ออกมานะ! นางหมอชั่ว” ชายฉกรรจ์ที่ยืนอยู่ด้านหลังตะโกนซ้ำ ในอ้อมกอดเขาคือภรรยาที่ลมหายใจรวยรินเต็มทีทว่าแม้พวกเขาจะตะโกนมากเพียงใด ประตูจวนหานก็ยังไม่ยอมเปิดออกมาอยู่ดี จากที่มีชาวบ้านเพียงสิบ ก็เพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ จนทางการต้องมาปิดล้อมเอาไว้ ถึงกระนั้นตระกูลหานก็ยังไม่เปิดประตูออกมารับผิดชอบอันใด นำพาให้ชาวเมืองยิ่งแค้นหนัก“แม่ม่านเอ๋อร์ เราจะทำอย่างไรดี จะส่งคนไปบอกม่านเอ๋อร์ก็ไม่ได้ ไม่รู้ยามนี้ลูกของเราอยู่ที่ใด” ฮูหยินสวี่เอ่ยอย่างเป็นก







