All Chapters of Harrington's Secret Mistress : Chapter 11 - Chapter 20

Another Bad MorningDrake’s POV“Ikaw na naman?!”Halos sabay kaming nagsalita.Tinitigan ko siya nang masama.Siya rin ay nakatingin sa akin na para bang ako ang pinakamalaking malas na dumating sa buhay niya.“Bakit parang kasalanan ko na naman?” tanong ko.“Dahil ikaw naman talaga!”Napataas ang kilay ko.“Ako?”“Oo, ikaw!”“Hindi naman kita hinabol.”“Pero kung hindi ka nagmamadali, hindi sana muntik mabangga ang jeep!”“Hindi ako nagmamadali.”“Eh bakit ganyan ka magmaneho?”Napabuntong-hininga ako.“Hindi ba puwedeng tumigil ka muna?”“Hindi!”Napailing ako.Kagabi pa lang, ganito na siya.At ngayon, sa pangalawang pagkakataon, nagkita na naman kami sa sitwasyong parehong hindi maganda.Napatingin ako sa driver.“Magkano nga ulit?”Nagbanggit siya ng halaga para sa pagkakaayos ng bumper.Tumango ako.“Fine. Bayaran ko.”“Boss, hindi lang naman bumper—”“Bayaran ko na.”Kinuha ko ang wallet ko.Pero bago ko pa mailabas ang pera, nagsalita ang babae.“E ako?”Napatingin ako sa ka

Hindi agad sumagot si Drake nang marinig ang sinabi ng saleslady.Nanatili lamang siyang nakatayo sa harap ng counter habang nakatingin sa babaeng kanina pa nakikipagtalo kay Liane. Halatang wala na siyang pasensiya sa nangyayari.“May problema ba?” malamig na tanong niya.Agad na yumuko nang bahagya ang saleslady.“Sir, wala naman po sanang problema. Pero kasi po—”“Pero kasi ano?”Napatingin ang saleslady kay Liane bago muling humarap kay Drake.“Tinatanong ko lang naman po siya kung ano ang relasyon niya sa inyo dahil ginagamit niya po yung card ninyo. Hindi ko naman po alam na—”“Hindi mo kailangang malaman.”Napahinto ang saleslady.Malamig ang tingin ni Drake.“Trabaho mong ibigay sa customer ang kailangan niya. Hindi ang manghimasok sa personal na buhay ko.”“Sir, nag-aalala lang po ako kasi VIP card po iyon at—”“Alam kong VIP card iyon. Ako ang may-ari.”Tumahimik ang paligid.Si Liane naman ay nakatayo sa tabi ng counter, nakapamewang at nakasimangot.Hindi niya alam kung ma

DRAKE POVTahimik ang buong opisina.Matapos umalis ng ama ni Aya, ilang minuto akong nanatiling nakatayo sa gitna ng silid.Hindi ko alam kung bakit parang naiwan sa isip ko ang bawat salitang sinabi niya.Babalikan ko ang anak ko.Kung hindi mo siya kayang mahalin, ako mismo ang babawi sa kanya.Napabuntong-hininga ako.Hindi ko kailangang isipin iyon.Hindi ko kailangang mag-alala.Aya was my wife.At kahit hindi ko siya mahal, kasal kami.May mga bagay na hindi naman kailangang lagyan ng emosyon.Umupo ako sa office chair ko at sumandal.Napatingin ako sa mesa.Nandoon ang ilang dokumentong kailangan kong pirmahan, pero wala akong gana.Kinuha ko ang cellphone ko.Hindi ko alam kung bakit.Binuksan ko ang contacts.Ilang segundo akong nakatitig sa screen.Hanggang sa makita ko ang pangalan niya.Aya.Hindi ko namalayang natigil ang paggalaw ng daliri ko.Hindi ko pa siya tinatawagan mula nang umalis siya.Wala akong dahilan para tawagan siya.Iyon ang lagi kong sinasabi sa sarili

CHAPTER 18 — The Men at the Sari-Sari StoreTHIRD-PERSON POVAlas kuwatro na ng hapon nang tuluyang makaalis si Liane sa mall.Pagkatapos niyang makuha ang bagong cellphone, dumaan pa siya sa isang maliit na tindahan para bumili ng ilang pangunahing pangangailangan bago tuluyang sumakay ng jeep pauwi sa kanilang baryo.Hindi niya na inabala pang tawagan si Drake para magpasalamat nang personal. Sapat na sa kanya ang maikling pasasalamat na sinabi niya sa telepono kanina. Kung tutuusin, ayaw na rin niyang marinig ang mataray na boses ng lalaki.Mula sa sakayan, naglakad na lamang siya pauwi.Hindi naman ganoon kalayo ang inuupahan niyang bahay mula sa pangunahing kalsada. Kailangan lamang niyang dumaan sa makitid na daan na napalilibutan ng magkakatabing bahay, maliliit na tindahan, at ilang bakanteng lote na unti-unti nang tinutubuan ng damo.Sanay na siya sa lugar na iyon.Halos araw-araw ay ganoon ang ruta niya. Minsan, may mga batang naglalaro sa gilid ng kalsada. May mga inang nag

The Scent of a StrangerDrake’s POVHindi ko alam kung ilang baso na ang nainom ko. Hindi ko na rin binibilang. Ang mahalaga, kahit paano ay unti-unting nawawala ang sakit ng ulo ko dahil sa mga problemang sunod-sunod na dumating sa buhay ko nitong mga nakaraang araw.At karamihan sa mga problemang iyon ay may isang pangalan.Liane.That woman was a walking disaster.Mula nang magkabanggaan kami sa kalsada, hindi na natapos ang abala. Una, ang sirang cellphone niya. Sumunod, ang eksena sa mall kasama ang saleslady. At pagkatapos, ang bigla niyang pagpunta sa opisina ko na para bang wala siyang ibang alam gawin kundi sirain ang tahimik kong araw.Kung hindi lang dahil sa cellphone niyang ako naman ang nakasira, matagal ko na siyang pinalayas sa paningin ko.“Pare, kung ganyan ka lang din naman uminom, sana nagdala ka na lang ng bote sa bahay mo,” natatawang komento ni Arlot habang pinapaikot ang baso niya.Hindi ko siya pinansin.Katabi ko si Nox, na abala sa pakikipag-usap sa isa sa m