Lahat ng Kabanata ng Ang Bawal sa Mansiyon (SPG): Kabanata 31 - Kabanata 40

Pilit kong pinipigil ang aking hininga para hindi lumundag ang puso ko sa dibdib nang makita ko ang mukha ng lalaki sa lumang larawan. Ang kanang kamay ko na humahawak sa litrato ay nanginginig nang husto, na tila ba humahawak ako ng nagbabagang uling mula sa impiyerno na handang mabilisang mamaso sa balat ko."Kuya Ireneo, bakit nanginginig nang ganyan ang mga kamay mo? May sakit ka ba o nilalamig?" tanong ni Miss Valerian, bakas ang pagtataka sa mukha dahil sa kakaiba kong reaksyon.Nagmamadali kong ibinalik sa kanyang kamay ang sagradong larawan. Matigas ang aking mga galaw na parang robot na naubusan ng baterya. "Ayos lang ako, Miss. Masyado lang pong malamig ang aircon dito sa kwarto niyo, sumasakit ang mga buto ko. Baka natuyuan lang ako ng pawis noong nasa garahe habang hinihila ang kamay ko ni Miss Izumi."Samantala, may namumuong bagyo ng mga katanungan sa loob ko na nagpapagulo sa aking isipan.Kung ang lalaki sa larawan ay ang kapitan sa aming baryo—ang umampon sa akin mul

Napalunok ako nang malalim. Pakiramdam ko ay may nakabarang bato sa aking lalamunan nang marinig ko ang tila nakamamatay na bulong ng pagbabanta ni Miss Izumi.Pero kahit nasa gitna na ako ng delikadong sitwasyon na pwedeng sumira sa trabaho at buhay ko, nagawa pa rin ng mapusok kong mga mata na sumulyap sa bawal na tanawin sa ilalim ng lamesa.Mula sa pwesto kong nakatingkayad, dahil bahagyang nakabuka ang suot na sedang pantulog ni Miss Izumi, sumilip ang isang manipis at itim na lace na panty na hapit na hapit sa makinis at mapanukso niyang pribadong bahagi.Ganito pala ang pakiramdam ng parusahan sa impiyerno kasama ang mga anghel. Pambihira, binalaan na nga akong isusumbong ang sekreto ko, tapos may bonus pang tanawin ng langit sa lupa! Huwag muna tayong tumayo, Tot, teka lang, abala pa!Gamit ang natitira kong katinuan, pinilit ko ang aking sarili na tumayo kahit parang naging jeli ang lambot ng aking mga tuhod.Inilagay ko ang malinis na tinidor sa kanyang plato gamit ang nangin

Ang malalakas na wangwang ng kotse ng pulis sa kalayuan ay agad na nagpatakot sa duwág na gang, kaya napilitan silang magtakbuhan pasakay sa kanilang mga motorsiklo.Mabilis silang humarurot sa takot. Iniwan nilang nakahandusay at dumaing sa sakit si Jake sa mainit na aspalto, na tila walang pakialam sa tadhana ng kanilang boss.Nagpasya akong huwag nang habulin ang mga salbaheng iyon, dahil ang una sa akin ay ang kaligtasan ni Miss Izumi at ng kotse ni Mrs. Benitez.Binuksan ko ang pinto ng kotse at isinalya ang masakit kong likod sa malambot na upuang balat, sinusubukang kumuha ng hininga.May matinding hapdi sa gilid ng aking labi dahil sa siko ng isa sa mga sumugod, at naramdaman ko ang sariwang dugo na umaagos pababa sa aking baba."Ireneo, dumurugo nang husto ang labi mo dahil sa kanila!" Nakatitig sa akin si Miss Izumi na may kakaibang kinang sa kanyang mga mata. Mabigat ang kanyang paghinga, na parang siya ang galing sa isang labanang buhay- at -kamatayan.Nang walang babala,

Matapos makakuha ng hudyat mula sa may-ari ng katawan, agad kong hinila ang dulo ng sticker na nakatakip sa kanang ut*ng na nakadikit pa nang maayos. Nakaluwal na ito at matigas na matigas, tanda kung gaano na nalilib*gan ang dalagang ito ngayon.Ngayon, ang dibdib ni Miss Izumi ay tuluyan nang hubad, wala nang maitatago sa nakakabaliw nitong ganda."Napakaganda, Miss, kulay-rosas na parang kendi. At ito naman, napaka-cute pero nakatayo na at matigas!" bulong ko sa pagkamangha habang ginagabayan ko ang aking hintuturo at hinlalaki para pisilin ang isa sa kanyang mga naninigas na ut*ng.Sinimulan ko itong paikutin nang dahan-dahan, ninanamnam ng magaspang kong kamay ang kabuuan na bahaging iyon ni Miss Izumi."Sige pa, Ireneo, bilisan mo, lakasan mo pa! Diinan mo! Gamitin mo ang dila mo kung gusto mo! Sayo na ang katawan ko ngayon, walang tatalo sa sarap kapag ikaw ang naglalaro sa akin, sumpa man!"Humihiyaw sa sarap si Miss Izumi habang bahagya kong hinahatak pabaon ang kanyang utong

Napakabilis ng tibok ng puso ko na parang tambol ng giyera habang nag-aalinlangan akong lumapit sa lounge chair. Naupo ako sa pinakadulo nito upang mapanatili ang magalang na distansya. Ginawa ko ang lahat ng aking makakaya para hindi magalit ang sugatang leonang ito.Bahagyang napangiti nang nakakaloko si Miss Hiraya sa aking pagkailang, tsaka muling isinalin ang madilim na pulang likido sa kanyang baso. Bahagyang nanginginig ang kanyang mga kamay dahil sa alak na tuluyan nang dumaig sa kanyang katawan."Alam mo ba, Ireneo, ang maging panganay sa pamilyang ito ay parang may pasan-pasan kang malaking bato ng bundok sa likod mo araw-araw. Kailangan kong palaging maging perpekto sa harap ng lahat, kailangang maging magaling na kapalit ni Papa sa opisina, at kailangang maging kalasag para protektahan ang mga nakababata kong kapatid na kung umasta ay napakapusok—katulad ng, well, alam mo naman kung paano sila kumilos."Muling lumagok nang malaki si Miss Hiraya, kaya may isang patak ng win