All Chapters of Ang Bawal sa Mansiyon (SPG): Chapter 91 - Chapter 100

Nang makita ko ang karaniwang mabangis na si Hiraya na nag-transform sa isang matamis at namumulang kuting, bigla akong nakaisip ng pilyong ideya. Isa itong magandang pagkakataon—lalo na't ipinagdasal na ni Mrs. Gina ang aming kasal, hahaha!Habang naninindigan kaming dalawa bilang magkasintahang engaged, bakit hindi ko pa siya lalong asarin ng kaunti at pamulahin ang kanyang mukha?Ipinulupot ko ang aking braso sa balingkinitang baywang ni Hiraya at bahagyang inilapit siya sa akin. Ibinaba ko ang aking mukha sa kanyang tainga at bumulong ng isang bagay na sapat na malakas para marinig pa rin ni Mrs. Gina."Pakinggan mo ang sinabi ni Mrs. Gina. Ang suwerte mo sa akin, 'di ba? Kaya huwag kang masyadong mabagsik, baka mabilis kang tumanda! Tara na, ano pang hinihintay mo? Sabay na tayong pumasok... mahal ko."Ang salitang "mahal" ay dumaan nang napakadulas sa aking mga labi, dumapo mismo sa tainga ni Hiraya, at agad na naging dahilan para manigas ang buo niyang katawan. Mabilis siyang

Matapos ang medyo nakakapagod na pamimili sa isang marangyang boutique, agad kong hinatid si Hiraya pabalik sa head office dahil kailangan niyang pamunuan ang isang mahalagang pulong ng board nang hapong iyon.Sa buong biyahe papunta sa opisina, matamis na nakangiti si Hiraya habang paminsan-minsang sinusulyapan ang shopping bag sa likurang upuan na naglalaman ng aking bagong suit. Mukhang kuntento na siya sa kanyang mga nabili—na parang nanalo sa lotto o nakatanggap ng premyong matagal na niyang pinapangarap."Tandaan mo, Ireneo, sunduin mo ako ng alas-otso ngayong gabi sa lobby ng apartment. Huwag kang magpahuli kahit isang minuto dahil ayaw ko ng naghihintay," sabi ni Hiraya habang inaayos ang kanyang buhok bago bumaba ng kotse."Sige, magandang Boss, tiyak na darating ako sa oras. Magpahinga ka at mag-focus sa trabaho para kumita ka ng pera at maibili mo pa ako ng meryenda!"Pagkawala ni Hiraya sa likod ng mga gate ng matayog na gusali ng opisina, agad akong tumalikod at umuwi dah

"Talaga? Mahilig ba sa party ang yumaong master noon? Hindi ko naabutan ang panahon niya, kaya sa litratong nakadisplay lang sa sala ko siya kilala," tanong ko nang may halong kiyuryusidad, habang pinipilit magmukhang isang mausisang inosenteng driver.Huminga nang malalim si Mang Ador sa kanyang sigarilyo, at ang kanyang mukha ay lalong naging seryoso habang inaalala ang dating amo."Mabuting tao talaga ang Master, Ireneo. Mapagbigay siya, mahilig magbigay ng bonus sa mga empleyado, at mahal na mahal ang kanyang mga anak. Pero sa mga huling taon bago siya namatay, lubhang nagbago ang kanyang pagkatao—naging kakaiba siya.""Anong ibig mong sabihin sa kakaiba, Mang Ador? Mabangis ba siya tulad ni Mrs. Benitez kapag galit?""Hindi naman mabangis... kundi parang isang taong hinahabol ng isang napakabigat na kasalanan. Madalas siyang magkulong sa kanyang madilim na opisina, kinakausap ang sarili, at kung minsan ay sumisigaw nang histerikal sa kalagitnaan ng gabi. Marami sa mga dating kasa

Napaatras ako nang ilang hakbang dahil sa malakas na pagtulak ng security guard na may bigote. Buti na lang at napanatili ko ang aking balanse dahil sa reflexes na nahasa sa kalye.Akala nila isa lang akong simpleng istambay o mahirap na taong pwede nilang api-apihin nang basta-basta dahil lang sa aking kasuotan. Oo't luma at hindi mamahaling brand ang damit ko kumpara sa mga taong dumadaan sa lobby na ito, pero hindi ganoon ang tamang pagtrato sa mga bisita ng kompanyang ito!"Kanina pa ako nakikipag-usap sa inyo nang maayos, pero mukhang hindi kayo nakakaintindi ng lengguwahe ng tao hangga't hindi kayo natuturuan ng leksyon!"Lalo lamang tumawa ang security guard na tumulak sa akin. Muli siyang humakbang pabalik sa akin habang ikinukuyom ang kanyang malalaking kamao—naghahanda para sa pangalawang pag-atake."Aba, ang lakas ng loob mo, ah! Anong leksyon ang ituturo mo sa amin? Leksiyon kung paano maghalungkat sa basura? Sige nga, subukan mo kung talagang matapang ka!"Subalit, bago pa

Bago pa man makapag-react si Hiraya, si Emman, o ako, agad nang sumiksik sa akin ang matipunong katawan ni Isagani at niyakap ako nang mahigpit—na parang isang kapatid na ilang dekada niyang hindi nakita."Baliw ka, pare! Saan ka ba nanggaling nitong mga nakaraang araw?! Hinanap kita sa palengke kung saan tayo huling nagkita pero wala ka roon! Tinanong ko ang mga tao sa daungan pero wala ring nakakaalam. Sumusumpa ako, nami-miss kita nang sobra, Ireneo!" sabi ni Isagani na hindi man lang pinansin ang kanyang reputasyon bilang isang international na chef.Ako naman, na gulat na gulat pa rin sa biglaang pagyakap, ay natawa na lang nang alanganin at marahang tinapik ang kanyang likod."Kumusta rin, Isagani! Pasensya na at matagal akong nawala. Normal lang na maging paulit-ulit at walang katiyakan ang buhay ko. Kumusta ka na, pare? Palaki nang palaki ang tagumpay ng restaurant mo, ah!" kaswal kong sagot sa kanya.Nalaglag ang panga ni Emman sa gulat dahil sa kanyang nakita. Halos lumuwa