All Chapters of พลิกชะตานางคณิกาข้ามภพ: Chapter 1 - Chapter 10

ตอนที่ 2 ฉันข้ามภพมาเหรอ (ตอนปลาย)เมื่อรถทั้งสองคันเผชิญหน้ากัน ลุงขับแท็กซี่พยายามตั้งสติ ที่จะไม่ปะทะกับรถคันที่เสียหลักโดยตรง เขาเลือกที่จะหักหลบจนรถของตัวเองเสียหลักเช่นกัน นั่นทำให้รถแท็กซี่พลิกคว่ำไปหลายตลบ จนออกนอกถนน ในที่สุดก็กระแทกเข้ากับต้นไม้ใหญ่อย่างจังแรงกระแทกนั้นทำให้ตัวรถเกิดความเสียหายอย่างหนัก ถังน้ำมันเชื้อเพลิงที่อยู่ด้านล่างแตก จนมีน้ำมันไหลออกมาเป็นทาง และหลังจากนั้นเพียงไม่กี่วินาที ก็เกิดเสียงระเบิดขึ้นดังตูม รถทั้งคันถูกเพลิงไหม้ในเวลาเพียงชั่วพริบตา ผู้คนที่เห็นเหตุการณ์ต่างพยายามเข้ามาช่วย ทว่าก็ไม่สามารถช่วยทั้งสองออกมาได้ทัน ช่วยได้เพียงลุงคนขับแท็กซี่เท่านั้นตอนนี้สายตาทุกคนจับจ้องไปยังรถแท็กซี่ที่ถูกเผาไปพร้อมกับ ผู้หญิงคนหนึ่งที่พวกเขาช่วยเธอไว้ไม่ได้ภาพความทรงจำที่หลินจือเสี้ยวนึกขึ้นมาได้มีเพียงเท่านี้ เพราะหลังจากที่เธอได้ยินเสียงดังตูม ก็มาตกใจตื่นบนเก้าอี้ตัวนี้ ในห้องนอนแห่งนี้เป็นที่เรียบร้อย“นี่ฉันตายไปแล้วเหรอเนี่ย ว่าแต่ตายไปแล้ว ทำไมถึงได้โผล่มาอยู่ที่นี่ได้ล่ะ แล้วที่นี่คือที่ไหน จะว่านรกก็ไม่ใช่ สวรรค์ก็ไม่เชิง หรือว่าฉันทะลุมิติมาเหร

ตอนที่ 4 สวมรอยเป็นนางคณิกา (ตอนปลาย)หลินจือเสี้ยวพยายามนึกถึงความทรงจำที่ได้รับมาก ทำให้รู้ว่า สตรีตรงหน้าคือเด็กรับใช้ประจำตัวของตน ยิ่งเห็นท่าทีอ่อนน้อมของนางก็รู้สึกเอ็นดูขึ้นมา“ข้าไม่ได้เป็นอะไรมากสักหน่อย ก็แค่อาการบาดเจ็บเล็กน้อยเท่านั้น เจ้าอย่าได้เป็นกังวลมากไปเลย ว่าแต่เอาอะไรมาให้ข้ากินล่ะ กำลังหิวอยู่พอดี”น้ำเสียงที่หลินจือเสี้ยวตอบกลับหลิวหลินนั้น เป็นน้ำเสียงที่อ่อนโยนและสดใส ที่สำคัญยังส่งรอยยิ้มอ่อนโยนไปให้อย่างที่หลิวหลินไม่เคยได้ยินมาก่อน ทำให้นางถึงกับอึ้งไปทันที“พี่จือเสี้ยว...ท่าน...” หลิวหลินเรียกอีกฝ่ายตะกุกตะกัก เวลานี้นางมีคำที่จะเอ่ยออกมามากมายอยู่ในหัว ทว่าไม่รู้จะเริ่มกล่าวอย่างไรดี“เอาของกินมาให้ข้าเถอะน่า ยามนี้ข้าหิวแล้ว” หลินจือเสี้ยวเอ่ยขึ้นอีกครั้ง มือข้างหนึ่งก็กวักเรียกให้อีกฝ่ายขยับเข้ามาใกล้ พร้อมกับยิ้มให้อย่างอ่อนโยนทำให้หลิวหลินที่ยังแปลกใจอยู่นั้น ได้แต่เดินถือถาดข้าวต้มไปให้หลินจือเสี้ยวอย่างกล้า ๆ กลัว ๆทันทีเห็นถ้วยข้าวต้ม หลินจือเสี้ยวถึงกับตาเบิกกว้าง เนื่องจากข้าวต้มนั้นดูน่ากินมากแม้จะเป็นเพียงข้าวต้มหมูธรรมดาก็ตาม“กลิ่นหอมน่าอร

ตอนที่ 6 แทบจะไม่มีเบาะแสอะไร (ตอนปลาย)ฟังมาถึงตรงนี้หลินจือเสี้ยวก็อดที่จะคิดหนักไม่ได้ ก่อนจะเอ่ยขึ้นมาเบา ๆ “อืม...คนที่พอสังเกตก็น่าจะคิดออกอย่างนั้นหรือ มันไม่ใช่เรื่องง่ายเลยนะหลิวหลิน เจ้าก็รู้ว่าข้ามีบุรุษหมายปองอยู่มากมาย เจ้าคิดหรือไม่ว่า หยวนปิงดูออกแล้วว่าเป็นผู้ใด แต่ไม่ยอมบอกเจ้า”หลิวหลินส่ายหน้า แล้วตอบกลับมาอย่างที่คิด “ไม่น่าจะใช่นะเจ้าค่ะ ท่านเองก็รู้จักพี่หยวนปิงดีว่า นางไม่ได้ฉลาดถึงเพียงนั้น ถ้านางดูออก มีหรือท่านจะดูไม่ออก”“มันก็จริงอย่างที่เจ้ากล่าวมา หากนางรู้ว่าคุณชายท่านนั้นคือใคร มีหรือที่ข้าจะไม่รู้” หลินจือเสี้ยวพยักหน้าเห็นด้วย ก่อนจะกล่าวกับหลิวหลินอีกว่า “ไม่เป็นไร เดี๋ยวเรื่องนี้พอข้าหายดี ออกไปรับแขกได้แล้ว ข้าจะสืบต่อเอง ขอบใจเจ้ามากหลิวหลิน ยังไงก็ระวังตัวด้วยล่ะ”“ไม่เป็นไรเจ้าค่ะ ข้าบอกแล้วมิใช่หรือว่า ข้าจะช่วยท่านอย่างเต็มที่ หากท่านไม่เตือนข้าย่อมต้องระวังตัว ไม่ให้ใครรู้หรือสงสัยในตัวข้ากับท่านแน่นอน” หลิวหลินยิ้มอย่างไร้เดียงสา มือข้างหนึ่งกำหมัดขึ้นมา แสดงให้หลินจือเสี้ยวเห็นถึงความมุ่งมั่นของตนเอง“อืม” หลินจือเสี้ยวเองก็กำหมัดแล้วยกขึ้น

ตอนที่ 8 ข้าจะเปิดการแสดงอีกครั้ง (ตอนปลาย)เมื่อเถามามาเดินออกไปแล้วหลินจือเสี้ยวจึงได้แต่งหน้าต่อ โดยไม่สนใจเสียงนินทาของเหล่านางโลมที่ตั้งใจให้นางได้ยิน เมื่อเสร็จเรียบร้อยแล้วจึงลุกจากโต๊ะเครื่องแป้ง แล้วหันหน้าไปทางทุกคน นั่นก็ทำเอาบรรดานางโลมที่อยู่ตรงนั้นถึงกับตะลึง เพราะหลินจือเสี้ยวในยามนี้งดงามมาก คิดว่าก่อนนับว่างดงามแล้ว แต่วันนี้กลับงดงามยิ่งกว่าหลินจือเสี้ยวยิ้มให้เหล่านางโลมตัวเล็กตัวน้อย พร้อมกับคิดในใจ‘ตกตะลึงในความสวยของข้าล่ะสิ นั่นเป็นเพราะว่าการแต่งหน้าของข้าในวันนี้ ไม่เหมือนกับวันที่ ผ่าน ๆ มา เครื่องสำอางที่นางปรับปรุงและนำมาใช้นั้น ทำให้รูปแบบและสีสันของการแต่งหน้าดูเป็นธรรมชาติมากขึ้น ทั้งยังคงความงามเอาไว้ แป้งดูไม่ลอยเหมือนโบกด้วยดินขาว ชาดสีชมพูนุ่มนวลเข้ากับผิวเนียน ริมฝีปากสีแดงที่ไม่โดดจนเกินไป คิ้วที่ดูเป็นธรรมชาติ รูปแบบการเขียนตาที่ไม่อลังการจนเหมือนนางมารร้ายในละครงิ้ว ทำให้ใบหน้าของหลินจือเสี้ยวคนนี้ ดูลงตัว งดงาม และละมุนอย่างยิ่ง’“พี่จือเสี้ยว...เหตุใดท่านจึงได้แต่งหน้าได้งดงามเช่นนี้” นางโลมผู้หนึ่งถามด้วยความตกตะลึง ขนาดนางเป็นสตรียังมองอย่

ตอนที่ 10 ข้าไม่ต้องการดื่มสุรา (ตอนปลาย)หยางตงจือไม่ได้ใส่ใจเรื่องที่รองแม่ทัพเหรินเอ่ยมากนัก เขาเพียงยกจอกสุราขึ้นดื่ม แล้วตอบกลับเล็กน้อย “จะมีอะไรกัน นางก็แค่หาวิธีใหม่ ๆ เพื่อที่จะดึงดูดความสนใจของบุรุษก็เท่านั้น เป็นเรื่องปกติธรรมดาของนางคณิกาอันดับหนึ่ง มิใช่หรือ”“แต่ว่าครั้งนี้ข้ารู้สึกว่านางเปลี่ยนไปจริง ๆ นะ” บัณฑิตหนุ่มเฉินลู่หรานกล่าวขึ้น เขามีความเห็นพ้องต้องกันกับรองแม่ทัพเหรินเป็นอย่างยิ่ง“เจ้าเอาอะไรมาตัดสิน” หยางตงจือเอ่ยถามอย่างไม่เข้าใจ“ข้ารู้สึกตามสัญชาตญาณน่ะ คนที่ไม่สนใจเรื่องอื่น นอกจากการศึกกับดื่มสุราอย่างท่าน ไม่มีวันมองออกหรอก ฮ่า ๆ” เฉินลู่หรานอดที่จะขบขันกับความเป็นคนตรงทื่อของสหายไม่ได้เมื่อฟังคำตอบของเฉินลู่หรานแล้ว ชายหนุ่มไม่สบอารมณ์อย่างยิ่ง จึงได้แต่ส่ายศีรษะด้วยความเหนื่อยหน่าย “ข้าไม่ได้เอาแต่สนใจเรื่องไร้สาระอย่างพวกเจ้า โดยเฉพาะเรื่องของนางคณิกาคนนั้น”“แหม...ท่านแม่ทัพบอกว่าไม่ได้สนใจนาง เหตุใดข้าถึงได้ยินท่านเอ่ยถึงนางมาสองครั้งแล้วนะขอรับ” นายกองนั่งอยู่ไม่ไกลเอ่ยล้อเจ้านายขึ้นมาบ้าง“ก็พวกเจ้าเอ่ยถึงนางก่อนมิใช่หรือ ข้ากล่าวบ้างจะเป็นอะไ