Home / รักโบราณ / พลิกชะตานางคณิกาข้ามภพ / ตอนที่ 1 ฉันข้ามภพมาเหรอ (ตอนต้น)

Share

 พลิกชะตานางคณิกาข้ามภพ
พลิกชะตานางคณิกาข้ามภพ
Author: sanvittayam

ตอนที่ 1 ฉันข้ามภพมาเหรอ (ตอนต้น)

Author: sanvittayam
last update Petsa ng paglalathala: 2026-09-04 21:45:10

ตอนที่ 1 ฉันข้ามภพมาเหรอ (ตอนต้น)

ตูม!

เสียงวัตถุขนาดใหญ่ชนกันดังสนั่นหวั่นไหว ทำเอาหญิงสาวที่นั่งหลับอยู่บนเก้าอี้ถึงกับตกใจตื่นขึ้นมา เธอสะดุ้งจนตัวโยน ก่อนที่จะใช้มือข้างหนึ่งจับที่หน้าอกด้านซ้าย เพื่อข่มใจที่กำลังเต้นแรงให้สงบลง แล้วพูดขึ้นมาอย่างไม่พอใจ

“ใครทำบ้าอะไรกันเนี่ย ถ้าฉันหัวใจวายตายละก็ ฉันจะไปเข้าฝันบอกพ่อให้มาเอาเรื่องให้ถึงที่สุดเลย คอยดูสิ”

หลังจากได้พูดระบายอารมณ์ไปแล้ว เธอก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอก

แต่ทว่ายังไม่ทันได้ถอนจนสุดลมหายใจ ก็มีเหตุให้ต้องตกตะลึงอีกครั้ง เมื่อภาพตรงหน้าแปลกไปอย่างสิ้นเชิง เพราะหญิงสาวคิดว่ากำลังนั่งอยู่ในห้องนอนของตัวเอง

แต่ที่ไหนได้ เมื่อเบิกตาดูชัด ๆ กลับกลายเป็นว่าเธอกำลังนั่งอยู่ในห้องนอนของใครก็ไม่รู้ ที่สำคัญสถานที่แห่งนี้ดูเหมือนจะไม่ใช่ห้องนอนแบบทั่วไปด้วย

เพราะที่นี่ดูเหมือนจะเป็นเรือนรูปแบบจีนโบราณหลังหนึ่ง บรรยากาศค่อนข้างสงบ ผนังไม้สีเข้มขัดมัน ข้าวของเครื่องใช้ทั้งหมดล้วนเป็นไม้แกะสลักแบบโบราณ

บนโต๊ะเตี้ยข้างเตียงมีชุดน้ำชาดินเผาวางอยู่อย่างเรียบร้อย กลิ่นหอมอ่อนของชาและสมุนไพรลอยปะปนอยู่ในอากาศ ใกล้มุมห้องมีฉากกั้นวาดภาพภูเขาและสายน้ำ ส่วนด้านข้างเก้าอี้ที่เธอกำลังนั่งอยู่นั้น คือโต๊ะเครื่องแป้งที่มีเครื่องประทินผิววางอยู่เต็มไปหมด

“ที่นี่มันที่ไหน? แล้วฉันมาอยู่ที่นี่ได้ยังไงกัน” หญิงสาวถามตัวเองอย่างงุนงง

ก่อนจะนึกอะไรขึ้นมาได้จึงค่อย ๆ หันมองไปทางโต๊ะเครื่องแป้งแล้วมาหยุดที่กระจก และเมื่อเห็นตัวเองในนั้นก็ต้องเบิกตากว้างและตื่นตกใจอีกครั้ง

เนื่องจากภาพในกระจกดันเห็นตัวเองอยู่ในชุดจีนโบราณ ที่ทำจากผ้าไหมเนื้อบางสีแดงเข้ม ปักลายดอกโบตั๋นและนกหงส์ด้วยด้ายทองระยิบระยับ ตัวเสื้อออกแบบเปิดไหล่ เผยผิวเนียนขาวนวลตัดกับสีผ้าอย่างโดดเด่น ชายผ้าคลอเคลียไปตามลำแขนอย่างอ่อนช้อย สาบเสื้อเย็บแต่งด้วยผ้ามันเงา เพิ่มความอ่อนหวานและแฝงความเย้ายวนเอาไว้

เมื่อความแน่ใจแล้วว่านี่คือตัวเอง จึงยืนขึ้นเต็มตัว แล้วพูดกับตัวเองด้วยน้ำเสียงที่ร้อนรน

“นี่มันอะไรกันเนี่ย หลินจือเสี้ยว เธอมาที่นี่ได้ยังไง แถมยังแต่งชุดอะไรก็ไม่รู้ เหมือนตัวละครจีนโบราณเลย อย่าบอกนะว่า....”

ทว่าเพียงครู่เดียวก็ตั้งสติได้ เพราะคิดว่าต่อให้ร้อนรนไป ก็คงไม่ได้ช่วยอะไร

หลินจือเสี้ยวพยายามคิดปะติดปะต่อเรื่องราวไม่เข้าใจว่าเวลานี้มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่

“จำได้ว่าก่อนหน้านี้ฉันรีบไปสอบวิชาสุดท้ายแล้วดันตื่นสายนิดหน่อย เพราะเมื่อคืนดื่มฉลองกับเหล่าเพื่อน ๆ จนเมา เหลือเวลาเพียงแค่สามสิบนาที ที่จะต้องไปให้ถึงห้องสอบ ฉันรีบอาบน้ำแต่งตัวแล้วคว้ากระเป๋าเดินออกจากอพาร์ตเมนท์...”

หญิงสาวพูดทบทวนสิ่งที่เกิดขึ้นช้า ๆ และพยายามนึกถึงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น จำได้ว่าเธอวิ่งมาถึงหน้าอพาร์ตเมนท์ จากนั้นโบกแท็กซี่คันที่อยู่ใกล้ที่สุด เมื่อเปิดประตูเข้าไปนั่งก็ได้บอกกับคนขับอย่างเร่งรีบ “ไปมหาวิทยาลัยชิงหัวค่ะ ด่วนที่สุดเลยนะคะคุณลุง หนูต้องเข้าห้องสอบก่อนแปดโมงเช้า”

“แบบนั้นไม่ดีหรอกมั้งหนู ขับรถเร็วเกินไป ถ้าเกิดอุบัติเหตุขึ้นมา พวกเราจะไม่เหลือเอาน่า อะไหล่อย่างลุงหายากเสียด้วย” คนขับแท็กซี่ตอบกลับมาอย่างไม่เห็นด้วย และพยายามมพูดติดตลกเพราะไม่อยากเคร่งเครียดเกินไป“หนูเข้าใจที่คุณลุงพูดนะคะ แต่ช่วยหนูหน่อยเถอะนะคะ หนูรีบจริง ๆ วันนี้เป็นสอบวันสุดท้าย ถ้าผ่านการสอบวันนี้ไปแล้วหนูก็จะเรียนจบ แต่ถ้าหนูไปไม่ทันสอบวันนี้ หนูต้องลงทะเบียนเรียนใหม่ กว่าจบอีกทีปีหน้าเลยนะคะ ถ้าคุณลุงโดนปรับก็ติดต่อหาหนูได้เลย หนูจะจ่ายค่าปรับให้ทั้งหมดเอง คุณลุงช่วยหนูหน่อยนะคะ”

หลินจือเสี้ยวพยายามรบเร้าลุงคนขับแท็กซี่ นั่นเพราะเธอไม่มีหาทางอื่นแล้วจริง ๆ ถ้าหากหายตัวแล้วไปโผล่ที่ห้องสอบได้ เธอก็คงทำไปแล้ว

คนขับได้ยินแบบนั้นก็ได้แต่ถอนหายใจออกมาอย่างเสียมิได้ รู้ก็รู้ว่าการขับรถเร็วเป็นเรื่องที่ผิดกฎหมาย และอาจจะเกิดอุบัติเหตุได้ แต่เมื่อเห็นเด็กรุ่นลูกมีความตั้งใจในการเรียนแล้ว เขาก็อดที่จะช่วยไม่ได้

ในที่สุดลุงคนขับยอมทำตามความต้องการของเธอ

“ก็ได้ ๆ ลุงจะพยายามนะ นั่งดี ๆ ก็แล้วกัน”

หลังจากพูดจบรถแท็กซี่ก็เคลื่อนตัวออกไปด้วยความเร็ว คนขับพยายามทำเวลาอย่างสุดฤทธิ์ เพื่อที่จะไปส่งผู้โดยสารให้ถึงเป้าหมายทันเวลาให้ได้ ถึงแม้ว่าจะต้องใช้ความเร็วที่มากกว่าปกติ แต่ก็ไม่ได้ระมัดระวังน้อยลงไปเลย

เวลาผ่านมาแล้วสิบนาที หลินจือเสี้ยวก็ยังคงมีความกังวลมาก เธอนั่งแทบจะไม่ติดเบาะ ในใจคิดว่าถ้าไม่ทันขึ้นมาจริง ๆ จะไปขอร้องอาจารย์ประจำรายวิชายังไงดี เพื่อขอสิทธิ์สอบอีกครั้ง

“คุณลุงคะ ช่วยเร่งให้อีกหน่อยได้ไหมคะ หนูกลัวว่าจะไม่ทันค่ะ เหลือเวลาอีกไม่กี่นาทีแล้ว” หญิงสาวพูดด้วยน้ำเสียงและท่าทีที่ร้อนรน สายตามองไปนอกถนนเพื่อดูว่าตอนนี้ถึงไหนแล้ว

“เร็วกว่านี้ไม่ได้แล้วนะ มันอันตรายมากรู้ไหม ต่อให้เราจะระมัดระวังขนาดไหน หากว่าคนอื่นเขาไม่ระวัง เราก็อาจจะเกิดอุบัติเหตุได้เหมือนกัน ถ้าเร่งความเร็วมากนี้ แล้วเกิดอุบัติเหตุขึ้นมาจริง ๆ ลุงรับผิดชอบไม่ไหวหรอกนะ” ลุงคนขับเองก็ตอบกลับมาอย่างกังวลใจเช่นกัน นี่เขาก็ทำเกินที่กฎหมายกำหนดแล้ว หากยังเร่งเครื่องอีก แล้วเกิดอะไรขึ้นมา ใครจะรับผิดชอบกันล่ะ

“เร่งให้หนูหน่อยเถอะนะคะคุณลุง หนูขอร้อง อีกอย่างเราคงไม่โชคร้ายขนาดนั้นมั้งคะ” หลินจือเสี้ยวยังคงดื้อรั้นที่จะรบเร้าต่อ เป็นเพราะว่าเธอเองก็ไม่มีทางเลือกอื่นแล้วจริง ๆ

ทว่าพูดยังไม่ทันขาดคำ ก็เกิดเรื่องขึ้นมาจริง ๆ เมื่อรถแท็กซี่ที่หลินจือเสี้ยวนั่งอยู่ขับไปดี ๆ กลับมีรถจากเลนฝั่งตรงข้ามกำลังแซงรถบรรทุกขึ้นมาอย่างเร็ว รถคันที่แซงมานั้นขนานมากับรถบรรทุก โดยไม่ลดความเร็วเลยแม้แต่น้อย และสุดท้ายก็เสียหลักพุ่งเข้าข้ามฝั่งมาหารถแท็กซี่ทันที

Patuloy na basahin ang aklat na ito nang libre
I-scan ang code upang i-download ang App

Pinakabagong kabanata

  • พลิกชะตานางคณิกาข้ามภพ   ตอนพิเศษ 2 ครอบครัวที่อบอุ่น

    ตอนพิเศษ 2 ครอบครัวที่อบอุ่นถึงกำหนดวันที่จะต้องเดินทางเอาสินค้าไปเสนอที่ร้านค้าใหญ่ในต่างแคว้นหลิน หลินจือเสี้ยวเตรียมตัวจะออกเดินทางตั้งแต่ฟ้ายังไม่ทันสว่างดี รถม้าคันใหญ่จอดรออยู่หน้าจวนแม่ทัพอย่างพร้อมสรรพ หีบสัมภาระถูกขนขึ้นไปจนเต็มคันรถ ทั้งเสื้อผ้า หนังสือการค้า และตัวอย่างสินค้า ทุกอย่างถูกจัดเตรียมไว้อย่างรอบคอบตามนิสัยของนาง ที่ไม่เคยปล่อยให้รายละเอียดใดตกหล่น“ตรวจดูอีกครั้ง อย่าให้มีอะไรขาดตก” หลินจือเสี้ยวเอ่ยกับสาวใช้ที่จะติดตามไปด้วย น้ำเสียงนางราบเรียบ แต่แฝงด้วยความจริงจัง“เจ้าค่ะฮูหยิน” สาวใช้ก้มหน้ารับคำสั่ง ก่อนจะทำการตรวจดูอีกครั้งหลินจือเสี้ยวสูดหายใจเข้าลึก ๆ แล้วก้าวขึ้นบันไดรถม้า แต่เพียงก้าวแรกที่เหยียบขึ้นไป โลกทั้งใบกลับหมุนคว้างอย่างไม่ทันตั้งตัว ภาพตรงหน้าพร่าเลือน ร่างกายเบาหวิวราวกับไร้น้ำหนัก“ฮูหยิน!” เสียงร้องอย่างตื่นตกใจดังขึ้นรอบด้านนางรู้สึกเพียงว่าร่างของตนเองเอนลง ก่อนที่สติจะดับวูบไปเมื่อหลินจือเสี้ยวลืมตาขึ้นอีกครั้ง ก็พบว่าตนเองนอนอยู่บนเตียงในห้องที่คุ้นเคย กลิ่นยาสมุนไพรลอยอ่อน ๆ อยู่ในอากาศ แสงที่ลอดผ่านผ้าม่านมา ส่องสว่างให้เห็นใบห

  • พลิกชะตานางคณิกาข้ามภพ   ตอนพิเศษ 1 ร้านค้าของฮูหยินท่านแม่ทัพ

    ตอนพิเศษ 1 ร้านค้าของฮูหยินท่านแม่ทัพในช่วงเวลาเดียวกัน หลินจือเสี้ยวเองก็ไม่ได้เลือกใช้ชีวิตอย่างสุขสบายอยู่เพียงในจวนแม่ทัพเท่านั้น หากแต่นางเริ่มต้นเส้นทางของตนเองอย่างจริงจังเช่นกัน สิ่งแรกที่นางสังเกตเห็นตั้งแต่ช่วงที่เพิ่งทะลุมิติมา นั่นคือเครื่องสำอางและเครื่องประทินผิว ซึ่งในยุคนี้ยังห่างไกลจากคำว่ามีคุณภาพอยู่มาก ทั้งหยาบ ทั้งไม่สะอาด และบางชนิดยังใช้แล้ว ทำให้ผิวเกิดผดผื่นและสิวเสียด้วยซ้ำความรู้จากโลกเดิมของนาง ที่เคยศึกษาเรื่องวิทยาศาสตร์เครื่องสำอาง กลับกลายเป็นสิ่งล้ำค่าในยุคนี้อย่างคาดไม่ถึง“น้ำมันทาผิวเช่นนี้ หากใช้ไปนาน ๆ ผิวต้องเสียแน่ แทนที่จะได้บำรุง กลับกลายเป็นว่าผิวถูกทำลาย” นางเคยบอกกับหยางตงจือ ในขณะหยิบแป้งผงหยาบขึ้นมาดู “เนื้อแป้งทั้งหยาบ ทั้งมีสิ่งเจือปน ไม่มีการกรองให้ดีเลย” นางยังบ่นไม่หยุดหยางตงจือฟังแล้วก็เพียงยิ้ม แล้วเอ่ยถามออกไป “เช่นนั้นเจ้าจะทำอย่างไรเล่า นี่คือน้ำมันทาผิวและแป้งที่ดีที่สุดแล้วนะ”“ข้าจะทำของที่ดีกว่านี้ออกมาใช้เองเจ้าคะ” นางเงยหน้ามองเขาดวงตาเป็นประกาย ก่อนจะกล่าวอย่างหนักแน่นคำกล่าวนั้นไม่ได้เป็นเพียงลมปาก เพราะหลังจากนั้นไม

  • พลิกชะตานางคณิกาข้ามภพ   บทส่งท้าย บุตรชายของเรา (จบ)

    บทส่งท้าย บุตรชายของเรา (จบ)เพียงสองเดือนหลังจากพิธีแต่งงานผ่านพ้นไป ความสงบสุขที่เพิ่งตั้งหลักในจวนแม่ทัพ ก็ถูกสั่นคลอนด้วยข่าวด่วนจากชายแดน กองทัพของแคว้นข้างเคียงเคลื่อนไหวผิดปกติ เกิดการปะทะกันประปราย จากนั้นในเวลาไม่นาน ก็ลุกลามเป็นความไม่สงบที่ยากจะควบคุมในห้องโถงใหญ่จวนแม่ทัพหยางตงจือยืนฟังรายงานด้วยสีหน้าจริงจัง แผนที่ถูกคลี่ออกบนโต๊ะยาว เส้นทางการเคลื่อนทัพถูกขีดเขียนไว้ชัดเจน บรรยากาศหนักอึ้งด้วยกลิ่นอายของสงครามที่ใกล้เข้ามาเขาไม่มีทางเลือก การนำทัพออกไปครั้งนี้ ไม่ใช่เพียงการปราบปรามเล็กน้อย แต่เป็นศึกที่อาจยืดเยื้อยาวนานก่อนออกเดินทาง หยางตงจือมาหาหลินจือเสี้ยวที่เรือน นางยืนอยู่ใต้ชายคา สีหน้าเรียบสงบ แต่แววตากลับซ่อนความกังวลไว้ไม่มิด“ครั้งนี้ข้าคงต้องไปนาน” เขากล่าวด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนหลินจือเสี้ยวพยักหน้าและตอบกลับเบา ๆ “ข้ารู้เจ้าค่ะ”สายลมพัดผ่านระหว่างคนทั้งสอง ความเงียบช่วงสั้น ๆ กลับหนักแน่นยิ่งกว่าคำกล่าวลาใด ๆ“เจ้าต้องดูแลตัวเองให้ดี” เขากล่าวเสียงต่ำด้วยความเป็นห่วง“ท่านก็เช่นกัน” หลินจือเสี้ยวกล่าวพลางมองหน้าเขา น้ำตาคลอเบ้าเล็กน้อยด้วยความเป็นห่วงเช่

  • พลิกชะตานางคณิกาข้ามภพ   ตอนที่ 48 คืนเจ้าหอแสนหวาน (ตอนปลาย)

    ตอนที่ 48 คืนเจ้าหอแสนหวาน (ตอนปลาย)“อ่าร์สสส ท่านพี่ ข้าไม่ไหวแล้ว” หญิงสาวร้องลั่นแล้วก็ปล่อยน้ำออกมาจากร่องรัก น้ำรักไหลอาบลงมาจนเปียกคนใต้ร่างหยางตงจือยกยิ้มออกมาเมื่อรู้ได้ว่าเมียรักไปฝั่งฝันแล้ว เขาหยุดนิ่งลงและโอบกอดนางไว้ มือหนาลูบหลังนางเบา ๆ“เจ้ามีความสุขหรือไม่” หยางตงจือกระซิบถามคนที่อยู่ในอ้อมแขน“เจ้าค่ะ ข้ามีความสุขยิ่งนัก” นางตอบกลับมาด้วยน้ำเสียงกระเส่าเพราะเหนื่อยอ่อน“เช่นนั้นข้าจะมอบความสุขให้เจ้าอีก ข้าจะมอบให้เจ้าทุกวันคืน ข้าอยากมีลูกกับเจ้า” แม่ทัพหนุ่มเอ่ยขึ้นมาเบา ๆจากนั้นเขาก็โยกตัวนางที่นั่งคร่อมเขาอยู่ให้หงายหลังลงไปนอนที่เตียงทั้ง ๆ ที่มังกรร้ายยังอยู่ในร่องรัก โดยเขาเป็นฝ่ายขึ้นคร่อมนางไว้ขาของนางข้างหนึ่งถูกจับพาดไว้ที่ข้างคอของเขา อีกข้างถูกฉีกออกไปให้กว้างขึ้น จากนั้นสะโพกหนาก็อัดกระแทกมังกรร้ายใส่ร่องรักอย่างหนักหน่วงรุนแรง จนตัวเองกระเพื่อมขึ้นลง“อ่าร์ส เสียวมาก แน่นดีที่สุด” หยางตงจือจับขาที่พาดคอตัวเองไว้แล้วกระแทกมังกรใส่ร่องรักอย่างมัวเมาก็ถึงกับครางออกมาอย่างเสียวซ่าน“กรี๊ดดด ท่านพี่ ..ข้า..” หลินจือเสี้ยวครางออกมาเสียงหลง เมื่อจังหวะรัก

  • พลิกชะตานางคณิกาข้ามภพ   ตอนที่ 47 คืนเจ้าหอแสนหวาน (ตอนต้น)

    ตอนที่ 47 คืนเจ้าหอแสนหวาน (ตอนต้น)จากนั้นหยางตงจือก็ช้อนอุ้มนางไปที่เตียง แม่ทัพหนุ่มค่อย ๆ บรรจงจูบเจ้าสาวแสนสวยของเขา มือหนาดึงเนื้อผ้าของนางออกจนร่างเปลือยเปล่า นางเองก็ถอดเสื้อผ้าของเขาออกจากร่างเช่นกัน มือน้อยๆ เลื่อนลงไปจับมังกรของเขารูดขึ้นรูดลง จนมันแข็งเป็นลำขึ้นมา“เจ้าซุกซนเกินไปแล้วนะ” เขาพูดอย่างหยอกเย้า แล้วดึงกางเกงออกจากร่าง ปลดปล่อยมังกรร้ายออกมาสู่โลก“ก็เป็นท่านพี่ที่สั่งสอน” นางเองก็ตอบกลับพร้อมกับยิ้มยั่วยวนให้กับเขา หนึ่งเดือนที่มาอยู่ในจวนแห่งนี้ เขาสอนเธอให้รู้จักบทรักทุกค่ำคืน กว่าจะได้นอนก็เกือบจะรุ่งสาง“เช่นนั้นเจ้าแสดงฝีมือให้ข้าดูหน่อยเถิดว่า เจ้าเรียนรู้ได้ดีเพียงใด” เขาเองก็ตอบกลับอย่างหยอกล้อไม่ต่างกันจากนั้นเขาก็ขยับลุกขึ้นมานั่งพิงหัวเตียง แล้วกางขาออกกว้าง โดยดึงร่างบางที่เปลือยเปล่าให้มานั่งคุกเข่าที่กลางหว่างขาหลินจือเสี้ยวมองมังกรร้ายที่เขากำลังชักรูดอยู่แล้วกลืนน้ำลายลงคอ นางมาจากโลกปัจจุบันที่เรื่องแบบนี้เห็นได้ไม่ยาก แต่พอเจอของจริงก็หวาดหวั่นไม่น้อย‘เอาวะ ไม่มีใครตายเพราะอมของสามีหรอก หากจะทำให้เขามีข้าเพียงคนเดียว ข้าก็ต้องปรนนิบัติเขาใ

  • พลิกชะตานางคณิกาข้ามภพ   ตอนที่ 46 ข้าอยากอยู่ที่นี่กับท่านตลอดไป (ตอนปลาย)

    ตอนที่ 46 ข้าอยากอยู่ที่นี่กับท่านตลอดไป (ตอนปลาย)“ในทันทีเช่นนั้นหรือ” เขาทวนคำอย่างไม่อยากเชื่อ“ใช่เจ้าค่ะ และไม่ใช่แค่เสียงนะ แต่ยังสามารถเห็นหน้ากันได้ด้วยเห็นผ่านทางหน้าจอน่ะเจ้าค่ะ” หญิงสาวยกมือขึ้นมาและทำท่าเหมือนกำลังใช้สมาร์ทโฟนอยู่ให้อีกฝ่ายดูหยางตงจือถึงกับนิ่งไป ดวงตาคมเข้มเต็มไปด้วยความทึ่ง ก่อนจะกล่าวอย่างตื่นเต้น “เช่นนั้น หากอยู่ในสนามรบ เราก็สามารถรายงานสถานการณ์ได้ทันทีน่ะสิ”“ใช่เลยเจ้าค่ะ ไม่ต้องส่งคนวิ่งม้าไปกลับให้เสียเวลา” นางพยักหน้าและยิ้มอย่างเอ็นดู ที่เขาพูดถึงสนามรบอีกแล้ว“ยุคสมัยของเจ้า ช่างน่าทึ่งยิ่งนัก” ชายหนุ่มพยักหน้าเบา ๆ อย่างพิจารณา แล้วกล่าวอย่างพอใจ“ตอนอยู่ที่นั่นก็ไม่รู้สึกอะไรหรอกเจ้าค่ะ แต่พอมาที่นี่แล้ว ถึงได้รู้ว่ามันแตกต่างกันมากแค่ไหน” หลินจือเสี้ยวตอบตามความรู้สึก พลางมองไปที่แสงเทียนความเงียบเข้ามาแทนที่บทสนทนาอยู่ครู่หนึ่ง เสียงลมพัดผ่านหน้าต่างเบา ๆ ทำให้เปลวเทียนสั่นไหวอีกครั้งหยางตงจือมองนางอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะถามคำถามที่อยู่ในใจมานาน“แล้วเจ้า… อยากกลับไปที่นั่นหรือไม่” น้ำเสียงของเขาสั่นไหวเล็กน้อยในตอนที่เอ่ยถามคำถามนั้นทำ

Higit pang Kabanata
Galugarin at basahin ang magagandang nobela
Libreng basahin ang magagandang nobela sa GoodNovel app. I-download ang mga librong gusto mo at basahin kahit saan at anumang oras.
Libreng basahin ang mga aklat sa app
I-scan ang code para mabasa sa App
DMCA.com Protection Status