Todos los capítulos de Devil In Love ปีศาจร้ายมัดหัวใจยัยหน้าใส: Capítulo 21 - Capítulo 30

ฉันนั่งเงียบมาตลอดทางไม่พูดอะไรจนกระทั่งเจ้าของรถหักพวงมาลัยจอดเข้าข้างทาง“นายจอดทำไมอะ”“นี่ใจคอเธอกะจะนั่งไปกับฉันเลยเนี่ยนะ ไม่กลัวฉันปล้ำว่างั้น” เคไนท์ถามแล้วยักคิ้วเอ้า ไหงอีตานี่พูดแบบนี้ล่ะ เริ่มกลัวแล้วเนี่ย เริ่มคิดแล้วด้วย“อย่าบอกนะว่านายคิดจะปล้ำฉันน่ะ” ฉันถามเสียงสั่น“ถ้าฉันคิดจะปล้ำเธอจริงๆ ฉันคงไม่ถามเธอหรอกยัยบื้อ!” เคไนท์ว่าเสียงดัง“แล้วนายมีสิทธิ์อะไรมาว่าฉันบื้อยะ”ผู้ชายประหลาดนี่ ทีเมื่อกี้ยังหวานใส่ฉันโชว์ทุกคนอยู่เลย พออยู่สองต่อสองนี่ตวาดใส่ฉันแว๊ดๆ สติดีหรือเปล่าก็ไม่รู้“ก็เธอมันบื้อจริงๆ นี่น่า มีผู้หญิงที่ไหนกระโดดขึ้นรถคนแปลกหน้า แถมคนๆ นั้นยังเป็นผู้ชายอีกต่างหาก”“แล้วมีผู้ชายคนไหนบ้างที่ไปยืนจูบแลกลิ้นกับผู้หญิงในห้องน้ำสตรี แถมยังมีหน้าบอกชอบฉันบนเวทีอีก หน้าด้าน!”ฉันว่ากลับด้วยความโมโห“รู้ได้ไงว่าฉันจูบแลกลิ้น”“ก็ฉันเห็นอ่ะ”“เห็นชัดขนาดนั้นเลยเหรอ” หรี่ตาถาม“ก็… ก็…” ฉันเริ่มจนมุมความจริงก็ไม่ได้เห็นแบบคมชัดลึกขนาดนั้นหรอก แต่เล่นจูบกันขนาดนั้นมันก็ต้องรู้สึกได้ปะ เข้าใจไหมคำว่าฟิลลิ่งอ่ะ“ช่างฉันเหอะน่า นายจะมาเซ้าซี้ทำไมเนี่ย” ฉันว่าพลางก

หลังจากที่อาบน้ำเสร็จเรียบร้อยก็มีสาวใช้คนหนึ่งยกถาดอาหารขึ้นมาเสริฟ์ให้ฉันถึงบนห้อง โดยมีเคไนท์เดินตามหลังเข้ามาติดๆ นายนั่นอยู่ในชุดนอนสีครีมขายาวแขนสั้นมองแล้วดูสบายตา“เสื้อผ้าฉันพอใส่ได้ไหม” เคไนท์ถามฉัน“ก็ดี” ฉันตอบสั้นๆ“แล้วโทรไปบอกที่บ้านยัง”“บอกแล้ว” ก่อนอาบน้ำฉันได้ทำการโทรฯ ไปพูดปดกับที่บ้านเป็นที่เรียบร้อยแล้วว่าวันนี้ฉันจะไม่กลับบ้าน เพราะอยู่ช่วยงานเพื่อนๆ ที่คณะ ซึ่งคุณพ่อก็เข้าใจและท่านก็ไม่ได้ซักถามอะไรให้มากความ แต่ด้วยความรอบคอบ ฉันก็ได้ทำการโทรฯ ไปเตี๋ยมกันกับเดอะแก็งค์ที่คณะว่าถ้าพ่อฉันโทรฯ ไปหาหรือว่าอะไรก็ให้บอกว่าฉันอยู่กับพวกเขา ถึงแม้จะรู้ว่าพ่อไม่ใช่คนจู้จี้ก็เถอะ แต่กันไว้มันก็ดีกว่ามานั่งแก้เอาทีหลังล่ะนะแต่กว่าจะได้เรื่องฉันเองก็ต้องเสียเวลาตอบคำถามบรรดาเพื่อนซี้ทั้งหลายเสียยกใหญ่ พวกนั้นยกประเด็นเรื่องที่ฉันอยู่ดีๆ ก็วิ่งออกมาจากผับแถมยังกล้าขึ้นรถมากับนายเคไนท์ผู้ชายประหลาด ฉันเลยตัดบทด้วยการบอกว่าเดี๋ยวจะเล่าให้ฟังทีหลัง แต่ตอนนี้ไม่ต้องห่วงเพราะนายเคไนท์ไม่ได้เลวร้ายเว่อร์อย่างที่คิด (หรือเปล่า)“อืม ดีแล้ว” คนพูดทิ้งตัวนั่งลงกับเก้าอี้ตัวสวย “มาก

“มันง่ายขนาดนั้นเลยเหรอ” ฉันยิ้มเยาะ“ก็บอกเองว่าไม่ให้อ้อมค้อม ก็จัดให้แล้วไง ไม่ชอบเหรอ”พี่อชิมองหน้า“โอเค” ฉันพยักหน้า ก่อนจะพูดต่อ “ขอโทษ ฉันไม่มีนโยบายกลับไปใช้ของเก่า โดยเฉพาะของเก่าเหม็นเน่าแบบคุณ”“แรงไปปะ”“หมดธุระแล้วใช่ไหม ถ้าหมดแล้วก็ไปส่งฉันกลับบ้านด้วย”ฉันตั้งท่าจะลุกขึ้นยืนจากเก้าอี้ แต่มือหนากลับคว้าแขนฉันไว้เสียก่อน“พี่จริงจังนะเปียโน พี่ต้องการให้เราสองคนกลับมาเป็นเหมือนเดิม” ดวงตาเรียวรีสบตาฉันนิ่ง“ฉันก็จริงจัง บอกว่าไม่ก็คือไม่ เข้าใจนะ” ฉันสะบัดแขนหลุดจากการเกาะกุม แล้วรีบสาวเท้าเดินหนีด้วยความรวดเร็วร่างสูงตามมาดักหน้าฉันเอาไว้“คุณฟังภาษาคนไม่รู้เรื่องหรือไง” ฉันทำหน้าเอือมระอา“เพราะมันใช่ไหม” แววตาของคนตรงหน้าเปลี่ยนเป็นแข็งกระด้างยามที่เขาพูดประโยคนี้ออกมา“อะไร”“ก็ไอ้ผู้ชายที่ผับคนนั้นไง เพราะมันใช่ไหมเราถึงไม่ยอมกลับมาคืนดีกับพี่” น้ำเสียงเข้มไม่พอใจ“กรุณาอย่าพาดพิงคนอื่น”ฉันกอดอกจ้องสบตาเขาไม่ระวาง“หึ ปกป้องว่างั้น” พี่อชิใช้ลิ้นดันกระพุ้งแก้มอย่างคนพยายามเก็บอารมณ์ไว้สุดฤทธิ์ “ถ้าไม่มีมันสักคนเราก็คงไม่เป็นแบบนี้ และคงไม่ทำตัวห่างเหินกับพี่ขนาดน

“เดี๋ยวก่อนค่ะพี่” ฉันรีบวิ่งตามพี่พราวฟ้าก่อนที่พี่เขาจะเดินเข้าลิฟต์ไป ร่างบางอ่อนแอ้นหันหน้ามามองฉัน“มีอะไรคะ”“ทำไมถึงมาช่วยหนูล่ะคะ”“น้องเองก็น่าจะรู้นะคะว่าเพราะอะไร”“หนูว่า…”ฉันยังพูดไม่ทันจบก็ถูกคนตรงหน้าตัดบทเสียก่อน“พี่ขอตัวก่อนนะคะ เอาเป็นว่าถ้าน้องสงสัยอะไรเดี๋ยวเขาก็มาให้คำตอบเองล่ะค่ะ” ไม่รอให้ฉันได้พูดอะไรต่อพี่พราวฟ้าก็เดินหายเข้าไปในลิฟต์ทันที ทิ้งให้ฉันยืนจมอยู่กับความคิดของตัวเองหรือว่านี่จะเป็นฝีมือของเขาอีก ............................................ร่างบางหลับไหลอยู่บนเตียงกว้างขนาดคิงไซต์ ดวงตากลมโตปิดสนิทด้วยความเหนื่อยล้า ลมหายใจสม่ำเสมอบ่งบอกว่าตอนนี้ผู้เป็นเจ้าของห้องกำลังหลับสนิทจนไม่รับรู้โลกภายนอก เสียงโทรศัพท์ดังขึ้นอยู่บนหัวเตียง ปลุกให้คนที่กำลังอยู่ในห้วงนิทราสลึมสลือกวาดมือบางไปทั่ว“อยู่ไหนนะ” ฉันบ่นเสียงงัวเงีย ก่อนที่มือจะสัมผัสเข้ากับมือถือเครื่องประจำ “ใครโทรมากัน” ฉันหาวหวอดหนึ่งที เพ่งสายตามองดูรายชื่อคนโทรเข้าตรงหน้าจอเคไนท์ “หืม” ฉันแทบตาสว่างทันใดเมื่อเห็นชื่อว่าใครเป็นคนโทรมา ชั่งใจอยู่พักใหญ่

หลังจากวันนั้นฉันก็มีโทรคุยกับเคไนท์บ้าง เขากับฉันเราสองคนเริ่มสนิทกันมากขึ้น มีบางครั้งที่เขาขับรถมารับฉันไปทานข้าวหลังเลิกเรียน แต่ก็ไม่ใช่แค่ฉันคนเดียวหรอก เพื่อนๆ ในกลุ่มก็ไปกันแทบทุกคน ยกเว้นธาวินเพียงคนเดียวที่ไม่ยอมไปด้วย ซึ่งฉันเองก็พอจะรู้ว่าเพราะอะไรแต่ก็ดีนะ อย่างน้อยๆ มันก็ไม่ทำให้ฉันต้องอึดอัดใจไปมากกว่านี้ เพราะทุกคนตอนนี้ต่างเข้าใจเป็นเสียงเดียวกันว่าเคไนท์กำลังจีบฉันอยู่ เพื่อนๆ เลยพากันอวยและซับพอตเขาเต็มที่ (โดยที่ไม่ถามฉันสักคำ) ตัวฉันก็ไม่ได้รังเกียจอะไรในตัวเขาหรอก เขาเป็นคนดีคนหนึ่ง เป็นคนน่ารักและมีความเป็นสุภาพบุรุษสูง แม้ในบางครั้งจะกวนบาทาไปบ้าง แต่ก็ถือว่าไม่ได้มีพิษสงอะไรหลายครั้งที่ฉันยิ้มแย้มแจ่มใสเฮฮาไปกับทุกคน แต่ในใจกลับมีเรื่องให้คิดและเครียดจนตีกันไปหมด โดยเฉพาะเรื่องของพี่อชิ แม้ว่าจะผ่านไปเกือบหนึ่งอาทิตย์แล้วแต่ฉันก็ยังวนเวียนคิดถึงแต่คำพูดของเขา มันดูน่ากลัว กลัวว่าเขาจะทำเรื่องไม่ดีขึ้นมาอีกนี่ชีวิตฉันจะอยู่แบบเป็นสุขเหมือนคนอื่นเขาไม่ได้เลยใช่ไหม“วันนี้สนุกมาก ขอบใจนะที่พาไปดูหนัง” ฉันพูดกับเคไนท์ เขาอาสาขับรถมาส่งฉันที่บ้าน แต่ฉันไม่กล้าให