Semua Bab Devil In Love ปีศาจร้ายมัดหัวใจยัยหน้าใส: Bab 41 - Bab 50

“มีธุระอะไร” ผมถามเสียงห้วน“ทำไมเจสโทรไปคุณไม่รับสายคะ”“มีอะไรก็พูดมาไม่ต้องอ้อมค้อม รำคาญ”ผมทำหน้าหงุดหงิด ร่างบางเดินมาหยุดยืนซ้อนอยู่ทางด้านหลังของผม มือเรียวลูบไล้แขนกำยำก่อนจะลากไล้มาจนถึงต้นคอหนา ริมฝีปากที่แต่งแต้มสีแดงสดจุมพิตลงตรงที่ซอกคออันเป็นที่อยู่ของชีพจร“คุณคิดว่าเจสโง่หรือคะ ทำไมเจสจะไม่รู้ว่าคุณอยู่กับอีเด็กนั่น”“อย่าพูดถึงเปียโนแบบนั้นนะ” ผมไม่พอใจ ไม่ชอบเลยเวลาที่มีใครมาพูดถึงคนรักของผมออกแนวจิกหัวใส่“หึๆ” เจสซี่หัวเราะในลำคอ “ดูคุณจะหลงเด็กคนนั้นมากเลยนะคะ ก็แน่ล่ะ เนื้อเด็กมันก็ต้องหอมหวานเป็นของธรรมดา จริงไหมคะ”“เธอพูดมาดีกว่าเจสซี่ว่าต้องการอะไร”“แล้วคุณล่ะคะต้องการอะไรจากฉัน” ย้อนถามอีกตามเคยผมหันหน้าไปเผชิญกับร่างบางที่พยายามยั่วยวนผมไม่เลิก“ฉันต้องการให้เธอเลิกยุ่งกับฉันถาวร” ผมเน้นเสียง“อุ๊ยตายแล้ว” เจสซี่ยกมือทาบอกทำท่าตกใจ “พ่อกับแม่คุณรู้หรือเปล่าคะว่าคุณจะทิ้งฉันไปหาคนอื่น”“ฉันมาเพื่อบอกเธอแค่นี้ ต่อไปอย่ามายุ่งกับฉันอีกไม่ว่าจะช่องทางใดก็ตาม ฉันไม่อยากให้ผู้หญิงของฉันต้องลำบากใจ เข้าใจนะ” พูดจบผมก็หมุนตัวเตรียมจะเดินออกจากประตูอชิไม่รู้หรอก

“ฉันไปล่ะ ส่วนภาพนั้นน่ะ เก็บไว้เป็นหลักฐานตอนอชิมาตอแยเธอแล้วกันนะ” ร่างบางหมุนตัวตั้งท่าจะเดินไปขึ้นรถ แต่เธอกลับหันหน้ามาอีกครั้ง และสิ่งที่ไม่คาดคิดก็เกิดขึ้น มือเรียวของเจสซี่ตวัดตบเข้าที่ใบหน้าของคนตัวเล็กอย่างแรง“ของแถมสำหรับการแอบกินของๆ คนอื่น!”ว่าเสียงดุดัน แล้วขึ้นรถขับจากไป ทิ้งให้ร่างเล็กหมดแรงจะยืนต่อ ใครบางคนมาดึงต้นแขนของฉันเอาไว้ไม่ให้ร่างของฉันทรุดลงกับพื้นปูน พอฉันเงยหน้าขึ้นมองก็เจอกับสายตาอ่อนโยนที่ถูกส่งผ่านมา“เคไนท์…”“สภาพเธอไม่ได้เลยว่ะ” คนพูดส่ายหน้ายิ้มๆ ฉันโผเข้ากอดร่างสูงทันที“เคไนท์ ฮือๆ” น้ำตาของฉันไหลทะลักราวกับต้องการประท้วงในสิ่งที่พบเจอ ทำไมนะ ทำไมทุกอย่างต้องเป็นแบบนี้ด้วย ทั้งๆ ที่วันนี้เป็นวันเกิดของฉันแท้ๆ มันควรต้องเจอเรื่องดีๆ ไม่ใช่เหรอ เราควรต้องเจอเรื่องน่ายินดีในวันเกิดไม่ใช่เหรอ“ฮือ” ฉันซบหน้าลงกับอกกว้าง“ร้องออกมา ฉันจะอยู่ตรงนี้ไม่ไปไหน จะอยู่ข้างๆ เธอ”เคไนท์พูดเสียงแผ่ว มือหนาลูบเรือนผมสลวยเพื่อปลอบใจ“เขานอกใจฉัน เขาทำแบบนั้นอีกแล้ว ฮือๆ เคไนท์ ฉัน ฉันไม่ไหวจริงๆ” ค่ำคืนนี้ช่างเจ็บปวดเหลือเกิน

“แม่นายสวยจัง”“ใครๆ ก็พูดแบบนี้ทั้งนั้นแหละ” เคไนท์ดูภูมิใจ ร่างสูงนั่งลงชันเข่าตรงรูปแม่ของตัวเอง มือหนาลูบไล้รูปขนาดเล็กนั้นไปมา “แม่เป็นคนสวย สวยมาก และท่านก็เป็นคนที่รักฉันมากเช่นกัน”“ขออนุญาติถามได้ไหม” ฉันอึกอัก“ว่ามาสิ”“ท่านเป็นอะไรถึงเสียล่ะ”“…”เคไนท์เงียบไม่พูดอะไรต่อ“ไม่ต้องตอบก็ได้ ฉันก็ไม่อยากรู้แล้วล่ะ ฮ่าๆ”ฉันหัวเราะแก้เก้อ รู้สึกอยากตีปากตัวเองชะมัด เขาดูเสียใจมากฉันไม่น่าถามอะไรแบบนี้เลย“ตอบได้ แต่มาไหว้ท่านก่อนเถอะ แล้วเดี๋ยวจะเล่าให้ฟัง”เคไนท์ดึงมือฉันให้นั่งลงข้างๆ เขา พร้อมกับยื่นดอกไม้ส่งให้ฉัน“สวัสดีค่ะคุณแม่ หนูชื่อเปียโนนะคะ เป็นเพื่อนของเคไนท์ค่ะ” ฉันแนะนำตัว“เธอไม่ยอมรับรักผมสักทีครับแม่ แต่เดี๋ยวถ้าเล่นตัวมากๆ ผมจะปล้ำแล้วล่ะ” คนตัวโตพูดเสียงกั้วหัวเราะ ฉันตีแขนเขาสุดแรง“เจ็บนะ” คนถูกทำร้ายโอดครวญ“เจ็บสิดี พูดจาอะไรน่าเกลียด” ฉันแยกเขี้ยวใส่“มาตีลูกเขาต่อหน้าแม่เขาได้ไง ระวังเถอะคืนนี้แม่ฉันจะไปหักคอเธอ” ไม่พูดเปล่าแต่ยังทำท่าจะบีบคอฉันอีก“ขอโทษนะคะคุณแม่ หนูไม่ได้ตั้งใจจะตีลูกคุณแม่นะคะ ก็เขาปากเสียใส่หนูก่อนอ่ะ” คนยิ่งกลัวๆ ผีอยู่ อีตานี่นิ

“สอบเสร็จแล้วจะไปไหนต่อดีอะ” มะนาวตั้งคำถามต่อเพื่อนในกลุ่ม ทุกคนมองหน้ากันพลางกับส่ายหน้าไม่รู้ เพราะสมองเออเร่อตั้งแต่อยู่ในห้องสอบแล้ว“อะไรยะ สอบเสร็จวันสุดท้ายก่อนปิดเทอมใหญ่ทั้งที จะไม่ไปฉลองกันหน่อยเหรอ” มะนาวทำหน้างอ“ไปดริ้งกันปะแก” น้ำตาลดี๊ด๊า“พอเลย ชวนไปดริ้งทีไหร่มีเรื่องตลอดอะ จำคราวเปียโนไม่ได้หรือไง” ไรวินท์ท้วง“เห็นด้วย” เจมส์พยักหน้า ก่อนจะดีดนิ้วมือเสียงดัง“คิดออกแล้ว ไปถ่ายรูปสติ๊กเกอร์สใตล์ญี่ปุ่นกันมะ แบบว่าคาวาอี้” คนพูดทำเสียงมุ้งมิ้ง“นี่เจมส์ พวกเราเด็กมหา’ลัยนะยะ ไม่ใช่เด็กมอต้น สอบเสร็จจะได้นัดกันไปถ่ายรูปอ่ะ” น้ำตาลพูดขึ้น“แล้วแกล่ะเปียโน ไม่มีไอเดียจะเสนอบ้างเหรอ”มะนาวหันมาถามฉัน“ฉันเหรอ” ฉันชี้หน้าตัวเอง ถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ “ไม่รู้ดิ ช่วงนี้นอยอ่ะ ไปไหนก็ไม่แฮปปี้หรอก”ช่วงนี้ฉันรู้สึกเหมือนตัวเองล่องลอยแบบหาที่ลงไม่ได้ เลิกกับแฟนก็แย่พอทนแล้วยังต้องมาหมางใจกับนายเคไนท์จอมกวนประสาทอีก ไม่มีอะไรดีเลยสักอย่าง“อย่าบอกนะว่ายังเครียดเรื่องพี่อชิอยู่อ่ะ” น้ำตาลถาม สายตาเป็นห่วง “เอาน่าแก ผู้ชายก็เหมือนผ้าอนามัย ใช้แล้วทิ้งจะซีเรียสไปทำไมยะ” มันเปรียบ

[บันทึกพิเศษ : อชิ]“เวรเอ๊ย!” ผมรีบคว้ากุญแจรถเพื่อจะไปช่วยเปียโน แต่ไอ้ยูกิก็เข้ามาขวางทางเอาไว้“หลบไป!” ผมตวาดใส่“มึงใจเย็นก่อนดิวะ”“เย็นเหี้ยอะไร ไอ้เวรนั่นมันจับตัวเปียโนไป กูจะไปช่วยแฟนกู” ผมพูดเสียงดัง สาบานกับพระเจ้าเลยว่าถ้าไอ้เคไนท์มันทำอะไรคนตัวเล็กล่ะก็ ผมไม่ปล่อยมันไว้แน่“แล้วมึงจะฉายเดี่ยวหรือไง” ซีโร่ถาม“พวกมึงอย่าถามมากได้ไหมวะ หลบไป!”ผมผลักพวกมันทุกคนให้พ้นทาง“พวกกูจะไปด้วย” ทั้งสามประสานเสียงขึ้นพร้อมกันผมหันไปมองเพื่อนของผมที่เตรียมพร้อมจะลุยไปด้วยกัน“กูไม่ปล่อยให้มึงไปคนเดียวหรอก”ฟาโรพูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง ผมพยักหน้าก่อนจะเดินนำหน้าพวกมันไปขึ้นรถ เราทั้งสี่ตัดสินใจว่าจะไปรถผมคันเดียว ผมสตาทรถได้กำลังจะเคลื่อนตัวออกจากรั้วบ้าน แต่กลับมีร่างบางวิ่งเข้ามาดักหน้ารถไว้เสียก่อนเจสซี่“แม่งเอ๊ย!” ผมลงจากรถไปกระชากแขนของผู้หญิงน่ารำคานทันที “ทำบ้าอะไรวะ ถอยไป!” ผมผลักเธอลงกับพื้น หันหลังจะเดินไปขึ้นรถ“ถ้าคุณไปล่ะก็ รับรองเลยว่าสมองคุณระเบิดแน่!”ผมหันกลับไปมองเจสซี่อีกครั้ง มือเรียวถือปืนจ่อตรงหน้าผม ใบหน้าสวยคมฉีกยิ้มร้ายกาจ“และถ้าคิดว่าฉันไม่กล้าล่ะก็…”แกร๊