All Chapters of ลมพาลหวงรัก NC35+: Chapter 11 - Chapter 20

“เออ อย่าให้รู้ทีหลังว่าแอบใจอ่อนกับมันก็แล้วกัน” พี่ชายตัวโตไม่ยอมเสียฟอร์มง่าย ๆ ทำทีขึงขังปิดท้าย“แหม ๆ หน้าแตกล่ะซิ” แต่มีหรือที่มุกดาจะปล่อยช่วงนาทีทองหลุดมือ หญิงสาวยิ้มล้อคนเบรกแตก“เดี๋ยวเหอะยัยตัวดี พี่ยังไม่คิดบัญชีกับเราเรื่องที่ควงไอ้เวรนั่นไปงานแต่งคุณน้าเลยนะ” ไม่ได้เรื่องนั้นก็วกมาเรื่องนี้ มุกดาถึงกับกุมขมับ“ไม่รู้ด้วยแล้ว เบื่อจริง ๆ พวกหน้าแตกหมอไม่รับเย็บเนี่ย ขึ้นห้องนอนดีกว่า” ก่อนจะวิ่งขึ้นห้องแกล้งพูดล้อเลียนให้พี่ชายเจ็บใจเล่น เมฆาที่ออกตัวช้ากว่าน้องสาววิ่งตามไม่ทันร่างเล็ก“ยัยมุก ฮึ่ย!” เมฆากัดฟันกรอด คนอุตส่าห์เป็นห่วงยังมาทำยิ้มแป้นแล้นล้อเลียนกันอีก มันน่าจับตีก้นซะให้เข็ด“เอาน่าลูก… อย่าไปถือสาน้องมันเลย” ปราณีหัวเราะให้กับความน่ารักน่าเอ็นดูของสองพี่น้อง“ก็ดูน้องทำสิครับ ผมเป็นพี่นะ” เมฆาทำหน้ามุ่ยฟ้องแม่“เราสองคนนี่น้า…”เป็นไม้เบื่อไม้เมากันมาตั้งแต่เล็กยันโตแต่ถึงจะชอบตีกันเถียงกันก็เถอะ สองคนนี้ก็ยังเป็นพี่น้องที่รักใคร่กลมเกลียวกันมากที่สุดอยู่ดี“ไงเรา… โล่งอกไหม” ปราณีลูบแขนบุตรชาย เมฆายิ้มบางเบา “ดีใจล่ะสิ” คนเป็นแม่รู้ทัน“ก็ดีที่น้องมันค

“ลมจะไปทำงานแล้วหรือลูก”คุณวรัญญาเอ่ยถามเมื่อเห็นบุตรชายเดินผ่านสวนหย่อมมุ่งหน้าไปที่รถหรูคันโปรด“ครับแม่” ชายหนุ่มหันมาตอบ ร่างท้วมแต่ดูดีตั้งแต่หัวจรดเท้าเดินมาสวมกอดบุตรชายอันเป็นที่รัก“ตายจริง นี่ลูกชายของแม่โตขนาดนี้แล้วเหรอเนี่ย”คุณวรัญญาลูบต้นแขนกำยำของลูกชาย“โตเป็นหนุ่มขนาดนี้เมื่อไรจะมี…”“หลานให้แม่อุ้มสักที”วายุชิงพูดก่อนที่มารดาจะเอ่ยจบ ประโยคสุดคลาสสิกที่คนเป็นแม่มักพูดกรอกหูเขาทุกวัน“แล้วเมื่อไรล่ะ แม่รอจนเหงือกแห้งแล้วนะ บรรดาลูกชายของเพื่อนแม่แต่ละคนเขาก็มีลูกมีหลานให้ปู่ย่าตายายอุ้มกันหลายคนแล้วนะ มีแต่แม่นี่แหละที่ไม่ได้เห็นหน้าหลานในไส้กับเขาสักที”คุณวรัญญามองค้อนบุตรชาย“รออีกหน่อยนะครับ เร็ว ๆ นี้ผมจะมีหลานให้คุณแม่อุ้มแน่นอน” แววตาคู่คมเป็นประกาย รอยยิ้มที่แตะแต้มบนริมฝีปากซุกซ่อนเลศนัยบางอย่างที่คนเป็นแม่จับสังเกตุได้“นี่ ไม่ใช่พอเห็นว่าแม่อยากอุ้มหลานก็คว้าใครก็ได้มาทำเมียนะ” คุณวรัญญาชี้หน้า วายุส่ายหน้ายิ้ม ๆ“ไม่ต้องมายิ้มเลยนะตาลม แม่ไม่เอานะบรรดาคู่ควงสวยแสบของเราน่ะ แต่ละคนดี ๆ ทั้งนั้น”ภาพจำของผู้หญิงที่ลูกชายเคยควงมีแต่หวังรวยทางลัดกันทั้งนั้น

“ตามนั้น” ชายหนุ่มถอนหายใจ “พี่ออกไปรอข้างนอกนะ”ในเมื่อมุกดาเลือกที่จะให้อภัยเขาก็ไม่ขัดศรัทธา แต่ถ้าจะให้อยู่ตรงนี้ต่อก็คงไม่ไหว เขาไม่ใช่คนใจดีแบบน้อง ต่อให้อีกฝ่ายร้องห่มร้องไห้อ้างโน่นอ้างนี่ คนอย่างเขาก็ไม่คิดจะให้อภัยอยู่ดี สู้ออกไปรับลมเย็น ๆ ด้านนอกดีกว่า ขืนอยู่ต่อได้ตั๊นหน้าไอ้ตัวสามีโรคจิตแน่ ยังเคืองที่มันบอกว่าแอบเซฟรูปของมุกดาเอาไว้ดูไม่หาย ผู้ชายด้วยกันทำไมจะดูไม่ออกว่ามันเก็บรูปเอาไว้ดูเพื่ออะไรวายุสูบบุหรี่หมดไปหลายมวนแต่มุกดาก็ยังไม่ออกมาสักที เขากำลังจะเข้าไปตามข้างใน แต่เห็นคนตัวเล็กเดินออกมาจากตัวอาคารพร้อมกับนายตำรวจเจ้าของคดีพอดี ชายหนุ่มจึงหยุดยืนอยู่กับที่ รอให้น้องเป็นฝ่ายเดินเข้ามาหา“ได้เรื่องยังไงบ้าง” เอ่ยถามเสียงทุ้ม“มุกถอนแจ้งความไปแล้วนะคะ” มุกดาตอบอ้อมแอ้มเพราะกลัวถูกดุ เธอไม่ค่อยกล้าสบตาวายุเท่าไรนัก“เป็นอะไร” วายุแกล้งถามทั้ง ๆ ที่รู้อยู่แก่ใจว่าน้องกำลังกลัวเขาจะต่อว่าที่เธอยอมจบเรื่องง่าย ๆ“คือมุก…” มุกดารู้สึกผิดต่อเขาเหลือเกิน เขาอุตส่าห์มาช่วยเธอให้รอดพ้นจากอันตราย เขาสู้ปกป้องเธอด้วยชีวิต แต่เธอกลับใจอ่อนให้คนทำผิด“ถ้าไม่มีอะไรแล้วก็กลับ

“ทำไมบ้านเงียบจัง” มุกดาขับรถกลับมาถึงบ้านโดยสวัสดิภาพ ไฟทุกดวงปิดมืด“แม่จ๋า” ภายในบ้านเงียบสนิท มีเธออยู่คนเดียว สายตาเหลือบไปเห็นโพสอิทที่แปะอยู่หน้าตู้เย็น‘น้ากบไม่สบายเข้าโรงพยาบาล แม่ไปเยี่ยมน้ากบ กลับค่ำ ๆ นะลูก’ น้ากบเป็นเพื่อนสนิทของแม่ตั้งแต่เด็ก พวกท่านรักและดูแลกันเปรียบเสมือนพี่น้องคลานตามกันมาเมื่อรู้ว่าแม่อยู่ที่ไหน หญิงสาวก็คลายความกังวล เปิดตู้เย็นหยิบน้ำหวานที่แม่ชงใส่ขวดรินใส่แก้วดื่ม ร่างกายที่เหนื่อยล้าสดชื่นขึ้นมาทันตาเห็น กำลังจะเอนกายนอนพักสายตาที่โซฟาหน้าทีวี จู่ ๆ เสียงโทรศัพท์มือถือก็ดังขึ้นทัศนัยรายชื่อบนหน้าจอทำเอาไม่อยากรับสาย วันนี้ทั้งวันทัศนัยกระหน่ำโทร.ไม่หยุด ขนาดเธอแกล้งทำเมินปล่อยให้สายหลุดก็แล้ว ตัดสายทิ้งก็แล้ว ส่งข้อความเสียงมาเธอก็ไม่เปิดอ่าน ทำทุกทางให้อีกฝ่ายล้มเลิกความพยายามที่จะติดต่อหาเธอแต่ก็ไร้ผล… ทัศนัยไม่ยอมเลิกรา“สวัสดีค่ะ” มุกดาตัดสินใจกดรับสาย“น้องมุก” น้ำเสียงนั้นเต็มไปด้วยความดีใจ“ค่ะ มุกเอง”“มุกยอมรับสายพี่สักที พี่ดีใจที่สุดเลย” ปลายสายยังคงแสดงความดีใจออกมาต่อเนื่อง“พี่ทัศมีธุระอะไรหรือเปล่าคะ” มุกดารีบเอ่ยถาม ไม่อยา

ทัศนัยถูกนำตัวส่งตำรวจเพื่อดำเนินคดีตามกฎหมาย เขาโทร.เรียกพ่อแม่ให้มาเคลียร์ค่าปรับประกันตัว พวกเขาอ้อนวอนขอให้ถอนแจ้งความ จะเรียกค่าทำขวัญแพงแค่ไหนก็พร้อมจ่ายไม่อั้น ขอเพียงหญิงสาวยอมความและไม่เอาเรื่องลูกชายสุดที่รักแต่พวกเขาคิดผิดที่พูดเรื่องเงิน ๆ ทอง ๆ กับมุกดา คนที่ไม่ชอบให้ใครมาดูถูกโกรธหนักกว่าเดิม เธอยืนกรานที่จะดำเนินคดีตามกฎหมายให้ถึงที่สุด“แม่ง! คิดแล้วแค้น อยากตามไปกระทืบแม่งในคุก”เมฆากำหมัดกัดฟันกรอด เสียดายที่ตัวเองมาช้าไป ไม่งั้นไอ้คนที่มันกล้าทำร้ายน้องสาวเขาได้ตายคาตีนแน่“หยุดเลยตาเมฆ” ปราณีรีบปราม“แต่มันทำร้ายมุกนะแม่”ลูกชายหัวรั้นยังไม่หายแค้น สายตาอาฆาตมองไปยังโรงพัก ต่อให้มีตำรวจอยู่ข้างในเขาก็ไม่กลัว ขอแค่ได้กระทืบไอ้เวรตะไลนั่น ถูกจับยัดตารางเขาก็ยอม“ในเมื่อเรื่องถึงตำรวจแล้วก็ปล่อยให้เป็นหน้าที่ของกฎหมายจัดการไป สิ่งสำคัญที่สุดในตอนนี้คือดูแลน้องก่อนไหม”คำพูดของแม่ทำให้เมฆาฉุกคิด เขาหันมองใบหน้าเปื้อนน้ำตาของน้องสาว ข้างกันคือเพื่อนรักที่ยืนกุมมือนุ่มไม่ห่าง“เราน่ะ โอเคไหม” แม้น้ำเสียงจะออกห้วน แต่ความห่วงใยที่พี่ชายมีต่อน้องสาวถูกถ่ายทอดผ่านแววตา“อ