Todos los capítulos de ลมพาลหวงรัก NC35+: Capítulo 1 - Capítulo 10

“อ้าวลม มาด้วยเหรอลูก” ปราณีกล่าวทักทายเสียงใส เห็นเพื่อนสนิทของบุตรชายเดินเข้าบ้านก็ยิ่งอารมณ์ดีไปกันใหญ่“นั่งเลย ๆ วันนี้แม่ทำกับข้าวของโปรดเราไว้เยอะแยะเลยนะ” ปราณีตักข้าวสวยร้อน ๆ ให้ลูกรัก เมฆายิ้มกว้างซบแขนแม่อย่างออดอ้อน“หยุดเลยนะพี่เมฆ พี่ไม่มีสิทธิ์อ้อนแม่”คนหวงแม่แยกเขี้ยวใส่“อะไรกันไอ้เตี้ย พี่ก็รักแม่เหมือนกันนะ” เมฆาไม่สนท่าทีฟึดฟัดของน้องสาว แกล้งเอาแก้มถูหลังมือมารดาแล้วแอบแลบลิ้นใส่คนฝั่งตรงข้าม มุกดาทำทีหยิบช้อนส้อมขู่ฝ่อ“พอแล้วยัยมุก เกรงใจพี่ลมเขาหน่อย”พอได้ยินชื่ออีกฝ่าย ท่าทีสนุกสนานก็เปลี่ยนไป มุกดาหลุบตาลงต่ำ ก้มหน้าก้มตาเขี่ยข้าวในจานไปมา วายุคอยแอบมองเธอเป็นระยะ ๆ เขาพยายามข่มกลั้นอารมณ์ที่พร้อมปะทุทุกเมื่อ มือหนากำเข้าหากันแน่น รู้สึกหายใจไม่ทั่วท้องยามน้องไม่สบตาด้วยมุกดาเกลียดเขาแล้วสินะความคิดด้านลบตีรวนอยู่ในหัวสมองจนแทบคลั่ง ถ้าไม่ติดว่า ณ ที่ตรงนี้มีเมฆาและปราณีนั่งอยู่ด้วย เขาคงกระโจนเข้าไปหาสาวน้อยหน้าหวานแล้วเขย่าร่างบางให้สาสมกับความเจ็บปวด“ลม กินได้ไหมลูก” ปราณีเอ่ยถาม“ได้ครับ”“อาหารมีแต่รสเผ็ดทั้งนั้นเลย แม่ไม่รู้ว่าลมจะมาเลยไม่ได้เตรีย

ตั้งแต่วันที่ถูกปล้นจูบไปอย่างป่าเถื่อน วายุก็ไม่ได้พบหน้ามุกดาอีกเลย เวลาเขาไปที่บ้านเพื่อหวังพบหน้าแต่เธอก็ทำเมินและไม่สนใจเขา หลายครั้งที่เขาโกรธแทบบ้าแต่ก็ต้องยับยั้งชั่งใจเอาไว้ เขาจะเผยด้านมืดออกมาไม่ได้ มารดาของหญิงสาวและเพื่อนรักยังไม่รู้เรื่องราวที่เกิดขึ้น เขาต้องใจเย็น ๆ พยายามคิดหาทางออกให้กับเรื่องนี้โดยเร็วที่สุดแต่ดูเหมือนความพยายามของเขาจะไร้ค่า เพราะสิ่งที่ได้ยินเมื่อครู่กำลังปั่นป่วนหัวใจจนแทบระเบิดออกมาเป็นผุยผง“มึงว่าไงนะ กูฟังไม่ถนัด” วายุวางกระป๋องเบียร์ที่ดื่มไปครึ่งกระป๋องลงกับโต๊ะทันที เขาถามย้ำอีกครั้งให้แน่ใจว่าได้ยินไม่ผิด“มุกกลับไปคบกับไอ้ทัศอีกแล้ว” น้ำเสียงเบื่อหน่ายมาพร้อมลมหายใจร้อนระอุไปด้วยฤทธิ์แอลกอฮอล์ เมฆากระดกเบียร์ที่เหลือสาดลงคออย่างเดือด ๆ“กูไม่เข้าใจเลยว่ะ ทำไมมุกไม่เข็ดวะ โดนมันทำร้ายจิตใจขนาดนั้นยังจะกลับไปคบกับมันอีก น้องกูแม่ง!”เมฆากัดฟันกรอด เขาอยากจับน้องสาวตัวดีมาฟาดก้นให้หายโมโหนักเชียว“ทำไม” วายุปรับสีหน้าให้เรียบเฉย เขาหยิบกับแกล้มเข้าปากเคี้ยวกลืนราวกับไม่รู้สึกรู้สาอะไร ขัดกับภายในใจโดยสิ้นเชิง ตอนนี้ข้างในมันลุกเป็นไฟ ร้อนร

“เด็กบ้าอะไรวะ ดื้อฉิบ!”วายุกัดฟันกรอดเพียงลำพังหลังมุกดาแผงฤทธิ์ทิ้งท้ายก่อนลงจากรถ เขายอมรับว่าโกรธมากตอนที่เธอประกาศว่าเขาไม่มีสิทธิ์ห้ามเธอ เขารู้ว่าเขาไม่มีสิทธิ์ รู้ดีว่าสถานะของตัวเองเป็นเพียงเพื่อนของพี่ชายเธอเท่านั้นสำหรับมุกดา… เขามันก็เป็นได้แค่นี้ ไม่เคยมีความพิเศษในสายตาเธอ ถึงได้ถูกมองข้ามถูกเหยียบย่ำหัวใจเสมอมาวายุส่งกุญแจรถให้คนสวนนำไปจอดเก็บที่โรงจอดรถ เดินเข้ามาในบ้านก็พบว่าห้องรับแขกได้ถูกใช้เป็นสตูดิโอขนาดย่อมสำหรับการถ่ายรูป แสงแฟลชสว่างวาบก่อนที่สายตาของแม่จะชำเลืองมองมาที่เขา“ลมกลับมาแล้วเหรอ มาถ่ายรูปครอบครัวด้วยกันสิลูก”ผู้เป็นแม่กวักมือเรียกให้ลูกเดินเข้ามาหา แต่ชายหนุ่มกลับยืนนิ่งไม่ไหวติง“ลม มาถ่ายรูปกัน”บิดาเอ่ยชวนหลังเห็นว่าภรรยาชวนแล้วไม่ได้ผล“ไม่ดีกว่าครับ ผมเบื่อ” พูดจบก็เดินขึ้นห้องไปทันที ทิ้งให้พ่อกับแม่ปั้นหน้ายิ้มแก้เก้อต่อแขกตามระเบียบ“ลูกชายดิฉันแกขี้อายน่ะค่ะ ไม่ค่อยชอบออกสื่อเท่าไร”มันก็จริงส่วนหนึ่งที่เขาไม่ใช่คนชอบออกสื่อ แต่เรื่องความขี้อายนั้นตัดออกไปได้เลย วายุไม่ใช่คนขี้อาย เขาแค่ไม่ชอบเป็นที่สนใจของผู้คน เรื่องเดียวที่เขาจะยอม

ฝ่ามือน้อย ๆ ฝากรอยนิ้วทั้งห้าบนซีกแก้มด้านซ้ายเต็มแรง ใบหน้าหล่อกระชากใจสะบัดหันตามแรงตบ วายุดันปลายลิ้นดุนกระพุ้งแก้ม ความเจ็บแสบเริ่มลุกลามภายในปาก รู้สึกชานิด ๆ“พี่เป็นบ้าอะไร จู่ ๆ ก็มาปามือถือของมุก”มุกดาตะคอกถาม อยากรู้นักว่าไปโมโหเรื่องอะไรมาถึงได้มาพาลลงกับเธอแบบนี้คอยดูเถอะ เธอจะเอาเรื่องนี้ไปฟ้องเมฆา เธอไม่ยอมหรอก“ว่าไงพี่ลม ทำไมต้องทำแบบนี้ โกรธอะไรพี่เมฆก็ไปคุยกันเองสิ มุกไม่ใช่ตัวแทนที่ต้องมารองรับอารมณ์บ้าเลือดของพี่นะ” เธอเข้าใจผิดคิดว่าที่วายุทำ เพราะมีเรื่องบาดหมางใจกับพี่ชายของเธอ“โอเค ถ้าพี่ไม่พูด มุกจะไปหาพี่เมฆที่คอนโดฯ ไปถามให้รู้เรื่องว่าพี่สองคนทะเลาะอะไรกัน”ยิ่งเขาไม่พูดเธอก็ยิ่งหงุดหงิด วายุเอาแต่นิ่งเงียบปล่อยให้หญิงสาวหัวเสียเพียงลำพัง จนกระทั่งทนไม่ไหว มุกดาคว้ากุญแจรถจะเดินออกจากห้อง ถ้าเมฆาคือต้นเหตุของเรื่องนี้ก็ควรให้ทั้งคู่เปิดอกคุยกันให้รู้เรื่อง เธอไม่ใช่ที่รองรับอารมณ์โกรธของใคร และจะไม่ยอมแบกรับความรู้สึกย่ำแย่ไว้บนบ่าเด็ดขาดวายุไม่ปล่อยให้มุกดาได้ก้าวเท้าออกจากห้อง เขาใช้ความว่องไวทางร่างกายที่มีมากกว่าพุ่งประชิดร่างบางแนบติดบานประตู เสีย

ทว่าคนดื้อรั้นกลับไม่คิดเช่นนั้น ยิ่งเขารุกรานก็ยิ่งสะกิดแผลใจในอดีต สุดท้ายแล้ววายุก็ยังเป็นผู้ชายเจ้าอารมณ์ที่ดีแต่ใช้กำลังจนเคยตัว เขาไม่เคยเปลี่ยน และเธอคงคาดหวังสูงเกินไปที่จะให้เขาเปลี่ยน ระหว่างเราคงไม่มีทางกลับมาเป็นพี่น้องที่ไว้เนื้อเชื่อใจกันได้อีกต่อไปเขาทำลายมัน โอกาสสุดท้ายที่เคยคิดว่าจะหยิบยื่นให้ วายุได้ทำลายมันหมดสิ้น“ไม่! เลิกออกคำสั่งกับมุกสักที คนเอาแต่ใจแบบพี่มุกไม่อยากยุ่งเกี่ยวด้วยอีกแล้ว”ดื้อรั้น!ไม่มีคำไหนบรรยายอุปนิสัยของมุกดาได้ดีเท่านี้อีกแล้ว“งั้นพี่ก็คงต้องใช้วิธีที่พี่ถนัด”วิธีที่เขาถนัดงั้นหรือ?ไม่ปล่อยให้อีกฝ่ายได้มีเวลาคิดนาน มือหนาทั้งสองข้างปลดปล่อยข้อมือของเธอให้เป็นอิสระ แล้วทำการลูบไล้เรือนร่างบอบบางที่อยู่ภายใต้ชุดคลุมอาบน้ำความหนาของชุดไม่ได้ช่วยอะไรเลย มุกดาสัมผัสได้ถึงน้ำหนักของฝ่ามือที่วายุตั้งใจกดลงมาให้ถึงเนื้อแท้ของเธอ“พี่ลม” ดวงตาเบิกกว้าง คนได้เปรียบทางด้านร่างกายและพละกำลังปลดสายรัดชุดคลุม แหวกสาบเสื้ออกจากกัน เผยเนินอกอิ่มไร้บราเซียที่ซุกซ่อนอยู่ด้านในวายุกลืนน้ำลายเหนียวหนืดลงคอ เขาแทบหยุดหายใจเมื่อพบกับความงามที่น่าหลงใหล ช