Todos os capítulos de ลิขิตรักสังเวยบูชาสวรรค์: Capítulo 11 - Capítulo 20

“ท่านอ๋อง ข้าน้อยรอต่อไปไม่ไหวแล้วเจ้าค่ะ”หลินเยว่ชิงก้าวพรวดเข้ามาในห้องโถงจวนลับ นัยน์ตากลมโตฉายแววร้อนรนจนปิดไม่มิด รีบสาวเท้าเข้าประชิดโต๊ะไม้ซึ่งกางแผนที่เมืองหลวงเอาไว้“ข้าสั่งให้เจ้ารออยู่แต่ในห้องพัก เหตุใดจึงออกมาเพ่นพ่าน” อ๋องหนุ่มละสายตาจากแผนที่ น้ำเสียงดุดันแฝงความตำหนิ “อีกเพียงไม่กี่ชั่วยามข้าจะนำกำลังทหารไปล้อมลานพิธีตามข้อตกลง เจ้ายังต้องการสิ่งใดอีก”“พี่หญิงหลอกพวกเราเจ้าค่ะ” ร่างบางโพล่งขึ้น มือเรียวกำเศษผ้าเปื้อนเลือดแน่นแล้วยื่นส่งให้อีกฝ่าย “เมื่อคืนตอนประชิดบานประตู พี่หญิงแอบยัดสิ่งนี้ใส่มือข้าน้อยผ่านช่องลม ทว่าข้าน้อยมัวแต่ร้อนใจจึงเพิ่งมีโอกาสเปิดอ่านเมื่อครู่”“เศษผ้านั่นคือสิ่งใด?” ร่างสูงขมวดคิ้ว ก่อนก้าวเข้ามารับผ้าชิ้นนั้นไปกางดู“เป็นจดหมายเลือดเจ้าค่ะ” เยว่ชิงน้ำตาคลอเบ้า “พี่หญิงเขียนความจริงทุกอย่างซึ่งนางพบเจอในวังหลวง สตรีผู้ถูกส่งเข้าไป ไม่ได้ถูกฆ่าทันทีอย่างพวกเราเข้าใจหรอกนะเจ้าคะ”“ในนี้เขียนว่าอันใด เล่ามาให้ละเอียด” บุรุษผู้สูงศักดิ์กวาดสายตาอ่านตัวอักษรสีแดงคล้ำ ทว่าลายมือโย้เย้ประกอบกับแสงสลัวทำให้ยากแก่การตีความ“พี่หญิงเล่าว่า หลังเข้

“พี่หญิงดื่มยาพิษฆ่าตัวตายกระนั้นหรือ!? เป็นไปไม่ได้!”หลินเยว่ชิงผุดลุกขึ้นยืนตวาดลั่น น้ำเสียงสั่นสะท้านไปด้วยความตื่นตระหนก “พี่หญิงเพิ่งรอดพ้นจากลานพิธีมาได้ ซ้ำยังตั้งใจจะเปิดโปงความชั่วร้ายของกรมพิธีการ นางไม่มีทางยอมแพ้แล้วปลิดชีพตนเองเช่นนี้แน่”“นำทางข้าไปคุกหลวงเดี๋ยวนี้!” เซียวจิ่งเหยียนออกคำสั่งเสียงเฉียบขาดต่อองครักษ์เงา ก่อนคว้าเสื้อคลุมและก้าวอาด ๆ ออกจากห้องโถงโดยมีร่างบางวิ่งตามไปติด ๆเมื่อรถม้าควบตะบึงมาถึงหน้าคุกหลวงของกรมอาญา ทหารยามหน้าประตูพยายามยกหอกขึ้นขวางทาง“ท่านอ๋องที่นี่คุกหลวง ห้ามผู้ใดเข้าเยี่ยมยามวิกาลพ่ะย่ะค่ะ...”“หลีกทาง!” นัยน์ตาคมกริบของอ๋องหนุ่มวาวโรจน์ กลิ่นอายสังหารแผ่กระจายชัดเจนจนทหารยามเข่าอ่อน “สตรีผู้นั้นเป็นพยานสำคัญของราชสำนัก หากนางตาย พวกเจ้าทุกคนต้องชดใช้ด้วยหัว”ร่างสูงก้าวข้ามธรณีประตูคุกเข้าไปยังห้องขังลึกสุด เยว่ชิงถลาเข้าไปเกาะลูกกรงเหล็กทันทีเมื่อเห็นร่างของหลินเยว่หลันกำลังนอนหลับตาพริ้มอยู่บนเตียงฟาง ใบหน้านางยามนี้ซีดเผือดไร้สีเลือด โดยข้างกายมีหมอหลวงกำลังฝังเข็มอยู่“พี่หญิงนางเป็นอย่างไรบ้างเจ้าคะ!” หญิงสาวเอ่ยถามเสียงสั่น

“มีมานานกว่ารัชสมัยของฝ่าบาทกระนั้นหรือเพคะ!?” หลินเยว่ชิงทวนคำเสียงหลง นัยน์ตาเบิกกว้างด้วยความตกตะลึง “หากเป็นเช่นนั้น หมายความว่าการสังหารสตรีมีมาตั้งแต่รัชกาลก่อนแล้วหรือเพคะ?”“มิใช่การสังหาร” ฮองเฮาเสิ่นตรัสเสียงเรียบ พระเนตรทอดมองออกไปนอกศาลาชมจันทร์ “พิธีล้างอาเพศมีมาตั้งแต่สมัยอดีตฮ่องเต้ ทว่าในยามนั้น... พิธีนี้เป็นเพียงการบวงสรวงอย่างสันติ”เซียวจิ่งเหยียนขมวดคิ้ว “กระหม่อมก็จำได้ว่าตอนกระหม่อมยังเยาว์วัย ราชสำนักเคยจัดพิธีล้างอาเพศ ทว่ามิเคยมีข่าวสตรีหายตัวไป”“ถูกต้องท่านอ๋อง” ฮองเฮาพยักพระพักตร์ “ในอดีต กรมพิธีการเพียงคัดเลือกสตรีชาวบ้านเข้ามาถือศีล กินเจ และสวดมนต์ในลานพิธีเป็นเวลาเจ็ดวันเจ็ดคืน เมื่อเสร็จสิ้นพิธี สตรีเหล่านั้นก็ได้รับพระราชทานรางวัลและกลับสู่อ้อมกอดของครอบครัวโดยไร้รอยขีดข่วน ไม่มีผู้ใดต้องหลั่งเลือดแม้แต่หยดเดียว”“หากแต่เดิมเป็นเพียงพิธีสวดมนต์ แล้วเหตุใดปัจจุบันจึงกลายเป็นการบูชายันอันโหดเหี้ยมได้เล่าเพคะ?” ร่างบางประสานมือเข้าหากันแน่น“เพราะตำราบูชาฆาตถูกดัดแปลงอย่างไรเล่า” สตรีผู้สูงศักดิ์ถอนพระปัสสาสะ “ในช่วงปลายรัชกาลก่อน เกิดภัยแล้งและโรคระบาด

“แค่กแค่ก! เปิดประตูเดี๋ยวนี้ มีผู้ใดอยู่ข้างนอกหรือไม่?”หลินเยว่ชิงสำลักควันไฟลอยคลุ้งเข้ามาทางรอยแตกของแผ่นไม้ สองมือทุบลงบนบานประตูอย่างสุดกำลัง ทว่าความร้อนจากเปลวเพลิงด้านนอกเริ่มแผ่ซ่านเข้ามาจนฝ่ามือแทบพุพอง“ตะโกนไปก็ไร้ประโยชน์ สตรีอ่อนแอรนหาที่ตายแท้ ๆ” เสียงของรองแม่ทัพมีแผลเป็นตะโกนเย้ยหยันมาจากภายนอก “ไฟลุกโชนปานนี้ อีกไม่เกินหนึ่งก้านธูป เจ้าและกระดาษเน่า ๆ ในนั้นจะกลายเป็นเถ้าถ่านไปพร้อมกัน”“พวกเจ้าทำเช่นนี้ย่อมหนีความผิดไม่พ้น หากอ๋องเจิ้งเสด็จมา พวกเจ้าทุกคนต้องหัวขาด!” หญิงสาวตวาดสวนกลับ พยายามข่มความหวาดกลัว“อ๋องเจิ้งกระนั้นหรือ?” เสียงหยาบกระด้างหัวเราะร่วน “ยามนี้บุรุษผู้นั้นคงกำลังยุ่งอยู่กับการเตรียมทหารไปหุบเขาซานหลิง กว่าจะรู้ว่าเจ้ากลายเป็นหมูย่างอยู่ที่นี่ ทุกอย่างก็สายไปเสียแล้ว พวกเรา จุดไฟเพิ่มเข้าไปอีก!”เคร้ง!ทว่ายังไม่ทันที่ลูกสมุนจะสาดน้ำมันยางเพิ่ม เสียงโลหะปะทะกันก็ดังสนั่นขึ้นเบื้องนอก ก่อนตามมาด้วยเสียงตวาดก้องขององครักษ์เงาที่คอยติดตามเยว่ชิง“หยุดมือเดี๋ยวนี้! บังอาจลอบสังหารคนของอ๋องเจิ้งรึ!?”“องครักษ์หน้ากากเหล็ก? ฆ่าพวกมันให้หมด อย่าให้รอ

“เตรียมม้าด่วน! ข้าจะเข้าวังเดี๋ยวนี้!” เซียวจิ่งเหยียนตวาดก้องห้องโถง ฝ่ามือหนาคว้ากระบี่คู่กายขึ้นมาคาดเอว นัยน์ตาคมกริบวาวโรจน์ด้วยความตึงเครียด“ท่านอ๋อง ข้าน้อยขอไปด้วยเจ้าค่ะ” หลินเยว่ชิงถลันตัวเข้ามาขวางหน้า “ฝ่าบาททรงนำทหารล้อมตำหนักคุนหนิงไว้ พี่หญิงต้องตกอยู่ในอันตรายแน่”“หลบไปเยว่ชิง!” เสียงทุ้มดุดัน “ฝ่าบาททรงนำกององครักษ์เสื้อแพรส่วนพระองค์ไปปิดล้อม หากมีผู้ใดบุกรุกย่อมถูกฟันให้ตายคาที่โดยไม่ต้องไต่สวน ข้าจะอาศัยป้ายอาญาสิทธิ์เข้าวังไปทางประตูลับทิศอุดรเพียงลำพัง หากเจ้าตามไปจะเป็นเพียงตัวถ่วง”“แต่ข้าน้อย...” “เจ้าเพิ่งรับปากข้าเมื่อครู่ว่าจะรออยู่ที่นี่” ร่างสูงจับไหล่บางทั้งสองข้างแน่น “ข้าสัญญาว่าจะนำหลักฐานและข่าวคราวของพี่สาวเจ้ากลับมาให้จงได้ จงเชื่อใจข้า!”เยว่ชิงเม้มริมฝีปากจนห้อเลือด หยาดน้ำตาคลอเบ้า ทว่าจำต้องพยักหน้า “ข้าน้อยจะรอ ท่านอ๋องโปรดระวังตัวด้วยนะเจ้าคะ”บุรุษผู้สูงศักดิ์ไม่รอช้า หมุนตัวพุ่งทะยานทะลุความมืดออกไปทันทีวังหลวงยามวิกาลเงียบสงัดราวกับสุสาน ทว่าบริเวณตำหนักคุนหนิงกลับสว่างไสวด้วยคบเพลิงนับร้อย ทหารองครักษ์ในชุดเกราะเหล็กยืนตระหง่านล้อมก