Tous les chapitres de : Chapitre 21 - Chapitre 30

“ท่านอ๋องช่างฉลาดเฉลียวนัก...” เสนาบดีเสิ่นเหวินจิ้งก้าวข้ามธรณีประตูเข้ามา รอยยิ้มเหี้ยมเกรียมประดับบนใบหน้าเหี่ยวย่น “ทว่าคนฉลาดมักจะอายุสั้นเสมอ... ฆ่าสวะพวกนี้ทิ้งเสีย! แล้วนำเอกสารนั่นกลับมาให้ข้า!”สิ้นคำสั่ง นักฆ่าชุดดำนับสิบพุ่งทะยานเข้าหาคนทั้งสองหมายเอาชีวิต เซียวจิ่งเหยียนตวัดกระบี่ในมือปัดป้องคมดาบฟาดฟันลงมาอย่างดุดัน พร้อมก้าวบังร่างบางของหลินเยว่ชิงไว้เบื้องหลังอย่างมิดชิด“ใต้เท้าเสิ่น บังอาจนำกำลังมาล้อมสังหารเชื้อพระวงศ์ โทษกบฏนี้ตระกูลเสิ่นเก้าชั่วโคตรก็ชดใช้ไม่หวาดไม่ไหว!” เสียงทุ้มตวาดก้อง ฝ่ามือหนาฟันกระบี่ทะลวงอกนักฆ่าผู้หนึ่งจนล้มตึง“กบฏกระนั้นหรือ?” ชายวัยกลางคนแค่นเสียงหัวเราะเยียบเย็น “คืนนี้ไม่มีอ๋องเจิ้งถูกลอบสังหาร มีเพียงอ๋องกบฏซ่องสุมกำลังพลหมายชิงบัลลังก์ จึงถูกทหารของราชสำนักวิสามัญฆาตกรรมต่างหากเล่า! ส่งกระดาษแผ่นนั้นมา แล้วข้าจะให้พวกเจ้าตายอย่างศพสมบูรณ์!”“ฝันไปเถิด!” เยว่ชิงตะโกนสวนกลับ มือเรียวกำม้วนเอกสารในอกเสื้อแน่น “หลักฐานการทำชั่วของพวกเจ้าอยู่ที่นี่แล้ว ฟ้าดินย่อมไม่เข้าข้างคนโฉด!”“นังเด็กปากดี! ตัดลิ้นนางออกมา!” เสิ่นเหวินจิ้งชี้หน้านาง

“ตราประทับปลอมถูกซ่อนอยู่ในจวนของข้ากระนั้นหรือ? ไร้สาระสิ้นดี!”เสนาบดีเสิ่นเหวินจิ้งตวาดลั่น ใบหน้าเหี่ยวย่นบิดเบี้ยวด้วยความโกรธเกรี้ยว “ฮองเฮาทรงเสียสติไปแล้วหรือพะยะค่ะ ตำหนักคุนหนิงถูกล้อมไว้ตั้งแต่หัวค่ำ พระนางจะนำตราประทับจากจวนของกระหม่อมมาได้อย่างไร นี่คือการใส่ร้าย!”ฮองเฮาเสิ่นก้าวเดินลงบันไดศิลาอย่างเชื่องช้า พระพักตร์งดงามยังคงเรียบตึง “ข้ามิได้ส่งคนไปค้นจวนของท่านอาในคืนนี้ ทว่ามีคนในของท่านนำมันมามอบให้ข้าตั้งแต่วานนี้แล้วต่างหาก”“ฮองเฮาหมายความว่าอย่างไร?” สุรเสียงของฮ่องเต้เซียวจิ่งเฉิงตรัสถาม แววพระเนตรเต็มไปด้วยความสับสนและกริ้วโกรธ“กราบทูลฝ่าบาท” ฮองเฮาชูตราหยกเถียนหวงในพระหัตถ์ขึ้นสูง “ตราพระราชลัญจกรปลอมชิ้นนี้ถูกสลักขึ้นเมื่อหลายปีก่อน ทว่าผู้ที่เก็บรักษามันมิใช่อ๋องเจิ้งแต่เป็นคนสนิทที่เสนาบดีเสิ่นไว้ใจที่สุด... เบิกตัวผู้สมรู้ร่วมคิด!”สิ้นกระแสรับสั่ง บานประตูตำหนักคุนหนิงเปิดออกอีกครั้ง ขันทีใหญ่หลี่กงกงเดินนำทหารองครักษ์สองนาย ลากตัวบุรุษวัยกลางคนในชุดขุนนางสีน้ำเงินซึ่งถูกมัดไพล่หลังออกมาคุกเข่าเบื้องหน้าพระพักตร์เยว่ชิงเบิกตากว้าง “นั่นมัน... รองเสนาบ

“ยิงพวกนางให้พรุน! สังหารฮ่องเต้และอ๋องเจิ้งให้สิ้นซาก!” สิ้นเสียงตวาดก้องของเสนาบดีเสิ่นเหวินจิ้ง ลูกธนูนับสิบดอกก็พุ่งทะยานแหวกอากาศลงมาจากแนวกำแพง หลินเยว่ชิงเบิกตากว้าง สองเท้าแข็งค้างอยู่กลางลานหินอ่อน ดวงตาทั้งสองหลับแน่นรอรับความเจ็บปวดทว่าแทนที่นางจะกรี๊ดร้องด้วยความเจ็บปวดจากลูกธนูทะลวงเนื้อหนัง กลับกลายเป็นเสียงกรีดร้องโหยหวนดังมาจากบนหลังคาตำหนักแทน“อ๊ากกก!”ร่างของพลธนูชุดดำร่วงหล่นลงมากระแทกพื้นหินอ่อนทีละคน เบื้องหลังมือสังหารเหล่านั้นปรากฏเงาร่างขององครักษ์หน้ากากเหล็กนับสิบนายซึ่งดักซุ่มอยู่ก่อนแล้ว คมดาบเงาวับตวัดฟาดฟันศัตรูบนกำแพงจนล้มตายเกลื่อนกลาดเสี้ยววินาทีเดียวกันนั้น ร่างสูงใหญ่ของเซียวจิ่งเหยียนพุ่งทะยานฝ่าสายฝนเข้ามา วงแขนแกร่งรวบเอวหลินเยว่ชิงและกระชากแขนหลินเยว่หลันให้ถอยร่นกลับมาอยู่เบื้องหลังโล่ของทหารกองกำลังรักษาเมืองหลวง“ท่านอ๋อง!” เยว่ชิงลืมตาขึ้น ลมหายใจหอบเหนื่อย“ข้าบอกแล้วใช่หรือไม่ว่าอย่าดื้อดึง” น้ำเสียงทุ้มดุดันตวาดลั่น นัยน์ตาคมกริบวาวโรจน์ “หากองครักษ์เงาของข้าลงมือช้าเพียงก้านธูป เจ้าและพี่สาวคงกลายเป็นศพเฝ้าลานตำหนักไปแล้ว”“ข้าน้อยต้

“ฝ่าบาท ขุนนางผู้ใดที่มีชื่ออยู่ในหน้าสุดท้ายกระนั้นหรือพ่ะย่ะค่ะ?”เซียวจิ่งเหยียนก้าวประชิดแท่นบัลลังก์ นัยน์ตาคมกริบจดจ้องพระพักตร์ซีดเผือดของผู้ครองแคว้น สุรเสียงของอ๋องหนุ่มเต็มไปด้วยความตึงเครียดขั้นสุดฮ่องเต้เซียวจิ่งเฉิงทรงทิ้งสมุดบัญชีเลือดลงบนโต๊ะทรงงาน พระหัตถ์สั่นสะท้านชี้ไปยังตัวอักษรแถวสุดท้าย “จ้าวถิง... อดีตเสนาบดีกรมพิธีการคนก่อน ผู้ล่วงลับไปเมื่อห้าปีที่แล้ว”“ฮ่า ๆ ๆ ถูกต้องพ่ะย่ะค่ะ!” เสิ่นเหวินจิ้งระเบิดเสียงหัวเราะก้องท้องพระโรง ใบหน้าเหี่ยวย่นเต็มไปด้วยความหยิ่งผยอง “ผู้บงการปลอมแปลงตราพระราชลัญจกร ผู้ริเริ่มการสังเวยโลหิตและผู้ยักยอกเงินไปซ่องสุมกำลังพลที่หุบเขาซานหลิง... แท้จริงแล้วคือจ้าวถิง”“ใต้เท้าเสิ่น! ท่านกำลังโยนความผิดให้คนตาย!” หลินเยว่ชิงตวาดสวน ร่างบางก้าวออกมายืนประจันหน้าขุนนางโฉด “อดีตเสนาบดีจ้าวสิ้นชีพไปนานแล้ว ท่านจะกล่าวอ้างสิ่งใดก็ย่อมได้!”“ข้ากล่าวความจริง!” ขุนนางชราหันไปประสานมือถวายบังคมฮ่องเต้ “ฝ่าบาท เมื่อสิบปีก่อนข้าน้อยเป็นเพียงรองเสนาบดีไร้อำนาจ จ้าวถิงเป็นผู้สั่งทำตราประทับปลอมและบัญชาการทุกสิ่ง ข้าน้อยถูกบังคับให้ปิดปากเงียบเพื่

“ปล่อยเชือกเดี๋ยวนี้เยว่ชิง! ปล่อย!”สุรเสียงตวาดลั่นของเซียวจิ่งเหยียนดังก้องแข่งกับเสียงปะทุของเปลวเพลิง ฝ่ามือหนาเต็มไปด้วยรอยแผลพุพองกำข้อมือบางของหลินเยว่ชิงไว้แน่นจนสั่นสะท้าน“ข้าน้อยปล่อยไม่ได้เจ้าค่ะ! หากหีบใบนี้ตกลงไป ขุนนางชั่วทั้งราชสำนักจะลอยนวล!” หญิงสาวกัดฟันแน่น น้ำตาไหลอาบแก้มเพราะความร้อนระอุและควันไฟ สองมือยังคงกำเชือกเส้นหนาที่รั้งหีบเหล็กบรรจุเอกสารสำคัญไว้สุดกำลัง“ชีวิตของเจ้ามีค่ามากกว่าเศษกระดาษพวกนั้น! หากเจ้าตาย ความยุติธรรมจะมีประโยชน์อันใด!” นัยน์ตาคมกริบของบุรุษผู้สูงศักดิ์วาวโรจน์ด้วยความหวาดผวาอย่างไม่เคยปรากฏมาก่อน “ข้าสั่งให้ปล่อย!”“ทว่า...” เปรี๊ยะ! แควก!เชือกเส้นหนาถูกไฟลามเลียทนรับน้ำหนักของหีบเหล็กไม่ไหวอีกต่อไป เส้นใยขาดผึงออกจากกันในเสี้ยววินาทีน้ำหนักที่รั้งร่างบางไว้พลันหายวับ เซียวจิ่งเหยียนใช้จังหวะนั้นออกแรงกระชากข้อมือเรียวสุดกำลัง ดึงร่างของเยว่ชิงให้ลอยข้ามขอบบ่อขึ้นมาบนพื้นหินอ่อนได้อย่างฉิวเฉียด!โครมมม!!!เสียงหีบเหล็กตกลงกระทบกรงเหล็กเบื้องล่าง ก่อนร่วงทะลุลงสู่ช่องระบายน้ำมัน เปลวเพลิงสีส้มแดงกลืนกินหลักฐานชิ้นสุดท้ายหาย