ลิขิตรักสังเวยบูชาสวรรค์

“เถ้าแก่ ข้าได้ยินว่าวันนี้มีคำสั่งซื้ออาหารและชาสร่างเมาไปส่งที่หอจดหมายเหตุของกรมพิธีการ ข้าขอรับหน้าที่นี้เองได้หรือไม่เจ้าคะ?”เยว่ชิงเอ่ยถามขึ้นทันทีที่เห็นเถ้าแก่โรงน้ำชาจัดเตรียมปิ่นโตไม้ไผ่สี่ชั้นเสร็จเรียบร้อย“เจ้าแน่ใจหรือเยว่ชิง?” เถ้าแก่ขมวดคิ้ว “เมื่อวานเจ้าเพิ่งทำจอกชาแตกต่อหน้าทหารพวกนั้น ข้าเกรงว่าหากคนเหล่านั้นจำหน้าเจ้าได้ จะเกิดเรื่องวุ่นวายเอา”“ข้าน้อยเปลี่ยนเสื้อผ้าและทำผมทรงใหม่แล้วเจ้าค่ะ อีกอย่าง เมื่อคืนใต้เท้าทั้งสองเมามายจนแทบไม่มีสติ คงจำใบหน้าข้าน้อยไม่ได้หรอกเจ้าค่ะ ข้าน้อยอยากได้เงินค่าจ้างเพิ่ม เถ้าแก่โปรดเมตตาด้วยเถิด” ร่างบางประสานมือโค้งคำนับชายวัยกลางคนถอนหายใจยาว “เอาเถิด ๆ เห็นแก่ที่เจ้าขยันขันแข็ง ป้ายไม้นี้คือป้ายผ่านทางชั่วคราวสำหรับส่งเสบียง นำไปแสดงต่อทหารยามหน้าประตูหอจดหมายเหตุ ส่งเสร็จแล้วจงรีบกลับมา อย่าได้เดินเพ่นพ่านเด็ดขาด”“ขอบพระคุณเถ้าแก่เจ้าค่ะ” หญิงสาวรับป้ายไม้และหิ้วปิ่นโตเดินออกจากโรงน้ำชาทันทีหอจดหมายเหตุของกรมพิธีการตั้งอยู่บริเวณเขตขุนนางชั้นนอก ห่างจากประตูวังหลวงเพียงไม่กี่ลี้ ใช้เวลาเดินเท้าเพียงหนึ่งก้านธูปก็มาถึงหน้

“พี่สาวของข้า” น้ำเสียงของหญิงสาวหนักแน่น ไม่มีวี่แววสั่นคลอนแม้แต่ชั่ววูบ“เพียงเพื่อสตรีชาวบ้านนางหนึ่ง เจ้าถึงกับกล้าบุกรุกหอจดหมายเหตุของราชสำนักเชียวหรือ?” เสียงทุ้มต่ำทวนคำ นัยน์ตาคมกริบของบุรุษเบื้องหน้าหรี่แคบลงอย่างจับผิด “ข้ออ้างนี้ฟังดูตื้นเขินเกินไปกระมัง หากเจ้าบอกว่ารับคำสั่งจากเสนาบดีฝ่ายซ้ายมาลอบขโมยเอกสาร ข้าอาจจะเชื่อมากกว่านี้”“การตามหาพี่สาวผู้เป็นที่รัก ไม่ใช่ข้ออ้างตื้นเขินเจ้าคะ และหากข้าน้อยเป็นสายลับของเสนาบดีฝ่ายซ้ายจริง คงไม่เปิดเผยตัวตนโง่เขลาเช่นนี้หรอกเจ้าค่ะ” ร่างบางเชิดหน้าขึ้น “ข้าน้อยเป็นเพียงชาวบ้านธรรมดา พี่หญิงถูกทหารกรมวังคัดเลือกตัวมาเมื่อครึ่งปีก่อน โดยอ้างว่าจะให้เป็นนางกำนัล แต่กลับไม่มีข่าวคราวส่งกลับไปอีกเลย ซึ่งนั่นเป็นการกระทำผิดสังเกตที่ข้าน้อยตั้งข้อสงสัย จึงต้องสืบเสาะเจ้าคะ”“สตรีที่เข้าวังฝ่ายในย่อมถูกตัดขาดจากโลกภายนอก กฎเกณฑ์เข้มงวด การที่นางส่งจดหมายกลับไปไม่ได้ ไม่ได้หมายความว่าเกิดเรื่องร้ายแรง”“แต่นางไม่ได้ไปเป็นนางกำนัลเจ้าค่ะ” เยว่ชิงสวนกลับทันควัน “เมื่อคืนข้าน้อยบังเอิญได้ยินทหารจากกรมพิธีการสนทนากันในโรงน้ำชา พวกมันเอ่ยถึ

“ท่านป้าซ่ง เปิดประตูให้ข้าเถิดเจ้าค่ะ ข้าคือหลินเยว่ชิง”เสียงทุบประตูไม้ดังระรัวทำลายความเงียบสงบของหมู่บ้านหลินเจียในยามรุ่งสาง สตรีวัยกลางคนแง้มบานประตูออกด้วยใบหน้าซีดเซียว ครั้นเห็นร่างบางคุ้นตาก็ถอนหายใจ ทว่าเมื่อสายตาปะทะเข้ากับบุรุษร่างสูงใหญ่ในชุดผ้าแพรสีเข้มยืนอยู่เบื้องหลัง ความหวาดกลัวก็แล่นปราดเข้าเกาะกุมหัวใจ“บะ... บ้านนี้ไม่มีผู้ใดให้พบทั้งนั้น!”มือเหี่ยวย่นพยายามผลักบานประตูให้ปิดลง ทว่าฝ่ามือหนาของบุรุษแปลกหน้ากลับยันบานประตูไว้แน่นราวกับคีมเหล็ก“หลีกทางเสีย ข้ามีเรื่องต้องไต่ถามบุตรสาวของเจ้า” เสียงทุ้มต่ำเอ่ยราบเรียบ ทว่าแฝงอำนาจคุกคามจนสตรีวัยกลางคนเข่าอ่อนทรุดลงกับพื้น“ใต้เท้าโปรดเมตตา ซ่งลี่เสียสติไปนานแล้ว นางไม่รู้เรื่องอันใดในวังหลวงทั้งสิ้น ปล่อยครอบครัวเราไปเถิดเจ้าค่ะ” มารดาของซ่งลี่โขกศีรษะลงกับพื้นเรือน“ท่านป้าซ่งโปรดวางใจเถิดเจ้าค่ะ พวกเราไม่ได้มาจับกุมซ่งลี่” เยว่ชิงรีบประคองสตรีวัยกลางคนขึ้นมา “ข้าเพียงต้องการทราบความจริงเกี่ยวกับพี่หญิง พี่หญิงหายตัวไปหลังจากถูกพาเข้าวัง ข้าเชื่อว่าซ่งลี่อาจรู้เห็นบางสิ่ง”มารดาของซ่งลี่ลังเล นัยน์ตามองสลับระหว่

“คุ้มกันท่านพ่อและท่านแม่ของนาง! พาหนีออกไปทางด้านหลังหมู่บ้านเดี๋ยวนี้!”เสียงทุ้มตวาดก้องฝ่าเสียงปะทุของเปลวเพลิง บุรุษสวมหน้ากากเหล็กสามคนกระโจนลงจากหลังคา ตรงเข้าปะทะกับกลุ่มนักฆ่าชุดดำอย่างดุดัน ร่างสูงใหญ่ของเซียวจิ่งเหยียนตวัดกระบี่ในมือ ฟาดฟันมือสังหารพุ่งเข้ามาจนล้มลงไปกองกับพื้น โลหะกระทบกันดังสนั่นหวั่นไหวท่ามกลางควันไฟเริ่มหนาตา“ข้าน้อยรับบัญชา!” หนึ่งในองครักษ์หน้ากากเหล็กตะโกนตอบรับ ก่อนพุ่งตัวเข้าไปประคองบิดามารดาของหลินเยว่ชิงให้ลุกขึ้น “ผู้อาวุโสทั้งสองโปรดตามข้าน้อยมาทางนี้”“เยว่ชิงลูกแม่!” สตรีวัยกลางคนร้องไห้โฮ พยายามไขว่คว้าหาบุตรสาว“ท่านแม่หนีไปก่อนเจ้าค่ะ! ไม่ต้องห่วงข้า!” เยว่ชิงตะโกนตอบกลับ มือเรียวกำชายเสื้อของบุรุษเบื้องหน้าไว้แน่นอ๋องหนุ่มตวัดกระบี่ฟันนักฆ่าอีกคนจนล้มคว่ำ นัยน์ตาคมกริบกวาดมองประเมินสถานการณ์ “องครักษ์เงาของข้าจะพาท่านพ่อท่านแม่ของเจ้าไปซ่อนตัวที่จวนลับชานเมืองหลวง ที่นั่นปลอดภัยกว่าหมู่บ้านนี้มากนัก ส่วนพวกเราต้องรีบฝ่าวงล้อมออกไป”“เจ้าค่ะ” ร่างบางรับคำเสียงหนักแน่นทั้งสองอาศัยจังหวะองครักษ์เงาเข้าปะทะ ถอยร่นออกจากตัวบ้านที่กำลังถูกเพ