ลิขิตรักสังเวยบูชาสวรรค์

“ทุกครัวเรือนจงฟัง! สตรีอายุสิบห้าถึงยี่สิบสองปีในหมู่บ้านหลินเจียให้ออกมารวมตัวตรงลานกว้างเดี๋ยวนี้! หากผู้ใดขัดขืนหรือซ่อนตัว จะถือว่าขัดราชโองการ!”

เสียงตะโกนกร้าวของทหารสวมเกราะเหล็กดังขัดจังหวะความวุ่นวายยามเช้า ชาวบ้านต่างละทิ้งจอบเสียมและงานในมือ พากันเดินกึ่งวิ่งไปรวมกลุ่มที่กลางหมู่บ้านด้วยความสับสน

ร่างบางของหลินเยว่ชิงชะโงกหน้ามองฝูงชน ก่อนหันกลับมาถามพี่สาว “เกิดเรื่องอันใดขึ้นพี่หญิง?”

“ข้าก็ไม่ทราบเช่นกัน” หลินเยว่หลันส่ายหน้าเบา ๆ มือเรียวดึงแขนเสื้อน้องสาว “รีบออกไปดูเถิด หากชักช้าทหารอาจพังประตูเข้ามา”

เมื่อสองพี่น้องเดินมาถึงลานกว้าง นายทหารระดับหัวหน้าผู้ถือม้วนกระดาษก็ก้าวออกมาเบื้องหน้า สายตาดุดันกวาดมองเหล่าสตรีวัยแรกรุ่น

“ราชสำนักมีราชโองการ!” เสียงทุ้มต่ำประกาศกร้าว “กรมวังกำลังคัดเลือกสตรีเข้าวังเพื่อถวายงานในฐานะนางกำนัลและหญิงรับใช้ หากสตรีบ้านใดมีคุณสมบัติเหมาะสมและได้รับคัดเลือก ครอบครัวจะได้รับเงินก้อนใหญ่ยี่สิบตำลึงทันที!”

เสียงฮือฮาดังขึ้นรอบทิศทาง ยี่สิบตำลึงนับเป็นเงินมหาศาลสำหรับชาวนาธรรมดา บางครอบครัวอาจใช้ชีวิตอย่างสุขสบายได้หลายปี ทว่ามารดาของหญิงสาวบ้านข้าง ๆ กลับร้องไห้โฮออกมาแล้วทรุดตัวลงกอดบุตรสาว

“ใต้เท้า ข้าไม่ให้ลูกสาวข้าไป วังหลวงกฎเกณฑ์เข้มงวด หากทำผิดเพียงนิดอาจถูกโบยจนตาย ข้าไม่ต้องการเงินทอง!” หญิงชราร้องไห้สะอึกสะอื้น

“หุบปาก!” ทหารอีกนายก้าวเข้ามาตวาด “นี่เป็นพระมหากรุณาธิคุณ ทางการมิได้กวาดต้อนผู้คนส่งเดช เราต้องการเพียงสตรีซึ่งมีลักษณะตรงตามบันทึกการคัดเลือกเท่านั้น หากเจ้าไม่ยินยอมก็จงหุบปากแล้วถอยไป!”

เยว่ชิงดึงแขนเสื้อพี่สาว “พี่หญิง พวกเราแอบกลับบ้านกันเถอะ ข้าไม่อยากอยู่ที่นี่แล้ว ทหารพวกนี้น่ากลัวนัก”

“เดี๋ยวก่อนเยว่ชิง” เยว่หลันรั้งมือน้องสาวไว้ นัยน์ตาจดจ้องไปยังถุงเงินบนโต๊ะของนายทหาร “หากข้าเข้าร่วมการคัดเลือก ครอบครัวเราอาจไม่ต้องทนหิวโหยอีกต่อไป”

“ท่านเสียสติไปแล้วหรือ?” เยว่ชิงเบิกตากว้าง “เงินทองสำคัญกว่าชีวิตหรืออย่างไร เลือดเนื้อของพวกเราจะเอาไปแลกกับเศษเงินได้อย่างไร?”

“เจ้ามองไปรอบ ๆ สิน้องหญิง” เสียงของเยว่หลันราบเรียบ “ปีนี้ฝนแล้ง นาของเราไม่ได้ผลผลิต ท่านพ่อไอกระอักเลือดมาหลายวันแล้ว เงินซื้อยายังไม่มี หากผ่านฤดูหนาวนี้ไปไม่ได้ ท่านพ่อกับท่านแม่จะรอดหรือ?”

“กระนั้นข้าก็ไม่ยอม”

“สตรีแซ่หวัง หวังซิ่วอิง!” เสียงเรียกชื่อดังขึ้นจากนายทหารผู้ถือม้วนกระดาษ ขัดบทสนทนาของสองพี่น้อง

หญิงสาวนางหนึ่งก้าวออกไปตัวสั่นเทา

“วันเดือนปีเกิด?” นายทหารซักถาม

“ปีขาลเดือนห้าเจ้าค่ะ”

นายทหารก้มมองม้วนกระดาษก่อนโบกมือไล่ “ไม่ผ่าน ถอยไป คนต่อไป หลี่เหมย!”

“ข้าน้อยอยู่นี่เจ้าค่ะ” หญิงสาวนางหนึ่งยกมือแสดงตัวตน

“วันเดือนปีเกิด?”

“ปีมะเส็งเดือนแปดเจ้าค่ะ”

“ไม่ผ่าน คนต่อไป... หลินเยว่หลัน!”

เยว่ชิงบีบมือพี่สาวแน่น “พี่หญิงอย่าออกไปนะ”

ทว่าเยว่หลันแกะมือน้องสาวออกอย่างนุ่มนวล ก่อนร่างระหงสูดลมหายใจลึก และก้าวเดินออกจากฝูงชนไปยืนเบื้องหน้าบุรุษในชุดเกราะ

“วันเดือนปีเกิด?” นายทหารเอ่ยถามเสียงเรียบ

“ปีระกาเดือนสิบเอ็ดยามจื่อเจ้าค่ะ” เยว่หลันตอบฉะฉาน

นายทหารผู้นั้นชะงักไปครู่หนึ่ง สายตาจ้องมองม้วนกระดาษในมือสลับกับใบหน้าของหญิงสาว ก่อนรอยยิ้มบางเบาปรากฏบนมุมปาก “อายุยี่สิบเอ็ดปี ชาติกำเนิดเป็นเพียงชาวนา นับว่าประจวบเหมาะ”

บุรุษในชุดเกราะพยักหน้าอย่างพึงใจ “เจ้าคือผู้มีรายชื่อผ่านการคัดเลือกเบื้องต้นแล้ว ยินดีด้วย ครอบครัวของเจ้าจะได้รับตั๋วเงินยี่สิบตำลึงทันที”

“ขอบพระคุณใต้เท้า” เยว่หลันค้อมศีรษะ

เยว่ชิงทนไม่ไหวรีบวิ่งเข้าไปกระชากแขนพี่สาว “พี่หญิง ท่านกลับบ้านกับข้าเดี๋ยวนี้ ท่านพ่อกับท่านแม่ไม่มีทางยอมแน่”

นายทหารขมวดคิ้ว มือตะปบลงบนด้ามดาบทันที “สตรีผู้นี้คือผู้ใด? บังอาจก่อความวุ่นวายระหว่างขุนนางปฏิบัติหน้าที่!”

“น้องสาวของข้าน้อยเองเจ้าค่ะ” เยว่หลันรีบเอาตัวบังเยว่ชิงไว้ “ใต้เท้าโปรดอภัย ข้าน้อยจะจัดการอธิบายให้นางเข้าใจเองเจ้าค่ะ”

“เก็บข้าวของเสีย มีเวลาเพียงครึ่งชั่วยาม รถม้าของทางการจอดรออยู่หน้าหมู่บ้านแล้ว หากชักช้าข้าจะริบเงินคืนแล้วจับตัวพวกเจ้าเข้าคุก” สิ้นคำสั่ง ร่างกำยำก็หันหลังเดินจากไปเพื่อเรียกชื่อสตรีคนถัดไป

เมื่อกลับมาถึงบ้านหลังเล็กซอมซ่อ บิดามารดาก็แทบล้มทั้งยืนเมื่อเห็นตั๋วเงินในมือบุตรสาวคนโต

“เยว่หลัน นี่มันเรื่องอันใดกัน” ชายชราผู้เป็นบิดาเอ่ยท้วงเสียงสั่น มือเหี่ยวย่นสั่นเทาขณะจับขอบโต๊ะ

“ราชสำนักคัดเลือกนางกำนัลเจ้าค่ะ ข้าได้รับเลือก” เยว่หลันตอบเสียงเรียบ จากนั้นนำตั๋วเงินวางลงบนโต๊ะ

“เจ้าคิดดีแล้วหรือ วังหลวงไม่ใช่สถานที่คนธรรมดาอย่างพวกเราจะก้าวล่วงเข้าไปง่าย ๆ” ชายชราทุบโต๊ะดังปัง “ข้าไม่ให้ไป ข้าจะเอาเงินนี่ไปคืนพวกขุนนางเดี๋ยวนี้”

“ท่านพ่อ” หญิงสาวคุกเข่าลงเบื้องหน้าบิดามารดา “โปรดฟังข้าเถิด เงินยี่สิบตำลึงก้อนนี้จะช่วยต่อลมหายใจให้ครอบครัวเราได้ ท่านแม่จะได้ซื้อเนื้อหมูมากินบ้าง ส่วนท่านพ่อจะได้มีเงินไปหาหมอในเมือง”

“แต่ข้าไม่อยากเสียเจ้าไป” มารดาร้องไห้โฮ พร้อมทรุดตัวลงกอดบุตรสาว “ข้าทนกินเนื้อที่แลกมาด้วยชีวิตลูกตัวเองไม่ได้”

“ข้าเพียงเข้าไปทำงานถวายเจ้านาย ไม่ได้ไปตายเสียหน่อยเจ้าค่ะ” เยว่หลันฝืนยิ้ม “ข้าอายุยี่สิบเอ็ดปีแล้ว หากไม่คว้าโอกาสนี้ไว้ วันข้างหน้าอาจต้องแต่งออกไปเผชิญความลำบากยิ่งกว่า หรือท่านพ่อท่านแม่ต้องการให้เยว่ชิงเป็นผู้เสียสละแทนข้าในวันหน้า?”

“ข้าไปเองได้” เยว่ชิงสวนขึ้นทันควัน น้ำตาไหลอาบแก้ม “ข้าอายุสิบเก้าแล้ว หากต้องมีใครสักคนในบ้านถูกส่งตัวไป ข้าจะรับหน้าที่นั้นเอง ข้าจะไปคุยกับทหารพวกนั้น”

“หยุดเถอะเยว่ชิง” มือเรียวของเยว่หลันคว้าข้อมือน้องสาวไว้แน่น “เจ้าใจร้อนเกินไป แม้เป็นคนช่างสังเกตก็จริง แต่ปากคอไม่ยอมคน เข้าไปอยู่ในวังอาจก่อเรื่องได้ง่าย ข้าเป็นพี่สาวจำต้องดูแลเจ้า”

“เราอดมื้อกินมื้อมาตลอดก็ยังรอดมาได้ เหตุใดต้องเอาอิสรภาพไปเสี่ยงในที่ซึ่งไม่มีใครรู้จัก” เยว่ชิงสะอื้น

“ความยากจนน่ากลัวกว่าเจ้าคิดน้องหญิง” นัยน์ตาของคนเป็นพี่ฉายแววเด็ดขาด “ข้าตัดสินใจแล้ว เงินก้อนนี้คือชีวิตใหม่ของบ้านเรา”

“พี่หญิง...”

“หมดเวลาแล้ว สตรีถูกเลือกจงออกมารวมตัวกัน” เสียงตะโกนจากหน้าประตูบ้านขัดจังหวะบทสนทนาอันหนักอึ้ง

มารดารีบเช็ดน้ำตา ก่อนยัดห่อผ้าใบเล็กใส่มือเยว่หลัน “รักษาสุขภาพด้วยนะลูก หากมีโอกาส จงส่งจดหมายกลับมาหาแม่บ้าง”

“ข้าจะดูแลตัวเองเป็นอย่างดีเจ้าค่ะ ท่านแม่ท่านพ่อโปรดรักษาสุขภาพด้วย” เยว่หลันก้มกราบที่พื้นหนึ่งครั้ง จากนั้นจึงลุกขึ้นหันมาหาน้องสาว

“พี่หญิง ท่านจะไปจริง ๆ หรือ?” เยว่ชิงถามเสียงสั่น ขณะเผชิญหน้ากับพี่สาว

“ดูแลท่านพ่อท่านแม่ให้ดีนะเยว่ชิง” หญิงสาวสวมกอดน้องสาวแน่น

“ข้าไม่อยากให้ท่านไป” เยว่ชิงซุกหน้าลงกับไหล่พี่สาว

“ข้าสัญญาว่าหากตั้งตัวได้คราใด จะหาทางติดต่อกลับมา” นางผละตัวออก ก่อนบีบมือเยว่ชิงแน่นจนรู้สึกเจ็บ นัยน์ตาของนางฉายแววจริงจังผิดปกติ จากนั้นริมฝีปากบางขยับเข้าใกล้ใบหูของน้องสาว แล้วกระซิบด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาจนได้ยินกันเพียงสองคน

“น้องหญิง หากข้ากลับมาช้า อย่าเชื่อทุกอย่างที่คนจากวังพูด”

เยว่ชิงชะงักงัน หัวใจกระตุกวาบ “ท่านหมายความว่าอย่างไร... คนพวกนั้นมีสิ่งใดปิดบังงั้นหรือ?”

“แม่นางหลิน รถม้าจะออกแล้ว” ทหารราชสำนักเร่งเร้าเสียงดังมาจากลานกว้าง

เยว่หลันไม่ตอบคำถามแคลงใจของน้องสาว หมุนตัวเดินออกจากประตูบ้านไป แล้วก้าวขึ้นรถม้าของทางการอย่างเด็ดเดี่ยว โดยไม่หันกลับมามองเบื้องหลังอีก

เยว่ชิงวิ่งตามออกไปยืนอยู่หน้าประตูรั้วมองฝุ่นควันจากล้อรถม้าค่อย ๆ จางหายไปในอากาศ คำพูดประโยคสุดท้ายของพี่สาวยังคงดังก้องอยู่ในโสตประสาท

‘อย่าเชื่อทุกอย่างที่คนจากวังพูด’

นับจากวันนั้นมา เยว่ชิงเฝ้ารอคอยข่าวคราวพี่สาวมาตลอด นางหมั่นออกไปสอบถามพ่อค้าเร่และคนเดินทางที่ผ่านหมู่บ้าน ทว่าไม่มีผู้ใดล่วงรู้ข่าวคราวของนางกำนัลเข้าใหม่เลยแม้แต่น้อย

กระทั่งเวลาผ่านไปหนึ่งเดือน... สามเดือน... และครึ่งปีผ่านไป...ก็ยังไม่มีจดหมายบอกเล่าสารทุกข์สุกดิบ เงินเบี้ยหวัดส่งกลับ หรือแม้แต่ข่าวคราวหลุดรอดจากกำแพงวังอันสูงตระหง่าน