All Chapters of ม่านรัก ม่านทระนง : Chapter 11 - Chapter 20

บทที่ 11 สองเดือนแห่งการรอคอยเสียงเคาะประตูดังขึ้นกลางดึก ตอนนั้นหว่านอี๋หลับไปแล้ว นางรู้สึกเพียงว่าร่างกายข้างกายขยับ ก่อนความอบอุ่นที่เคยโอบอยู่รอบเอวค่อย ๆ หายไป หญิงสาวลืมตาขึ้นอย่างงัวเงียภายในห้องยังมืด มีเพียงแสงจากตะเกียงดวงเล็กที่ถูกจุดขึ้นตรงโต๊ะ เซียวฉางเยี่ยกำลังสวมอาภรณ์ท่าทางรวดเร็ว เงียบ และไม่เหมือนทุกคืน หว่านอี๋ลุกขึ้นนั่ง “มีอะไรหรือเจ้าคะ” ชายหนุ่มหันกลับมามอง “ชายแดนตะวันตกมีเรื่อง” ความง่วงหายไปทันที หว่านอี๋ดึงผ้าห่มขึ้นคลุมไหล่ “ร้ายแรงหรือไม่” “ยังไม่รู้” “ท่านต้องไปเดี๋ยวนี้?” เขาหยิบเสื้อเกราะขึ้นมา ไม่มีสาวใช้เข้ามาช่วย ไม่มีเวลาพอจะเรียกใคร หว่านอี๋จึงลุกจากเตียงเอง พื้นเย็นจนปลายเท้าชา แต่นางไม่ได้สนใจ “ข้าช่วย” ฉางเยี่ยมองนางอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนยอมยืนให้นางช่วยรัดสายเกราะตรงด้านข้าง มือของหว่านอี๋ยังไม่คุ้นกับของพวกนี้ นางต้องลองอยู่สองครั้งจึงทำได้ “แน่นไปหรือไม่” “พอดี” นางพยักหน้า แต่ไม่ได้ปล่อยมือออกทันที ความรู้สึกบางอย่างเริ่มหนักขึ้นในอกอย่างไม่มีเหตุผล ตั้งแต่มาถึงชายแดน นางรู้ว่าเขาเป็นแม่ทัพ รู้ว่าเขาต้องออกศึก รู้ว่าวันหนึ่งสถานการณ์เช่นนี

บทที่ 13 สิ่งที่สมควรได้รับหานเยว่ซินใช้เวลาเพียงไม่กี่วันก็ทำให้คนในจวนรู้จักนางแทบทั้งหมด ไม่ใช่เพราะนางพยายามเอาใจผู้ใด ตรงกันข้าม นางแทบไม่สนใจบ่าวไพร่ในเรือนหลังด้วยซ้ำ สิ่งที่ทำให้นางกลมกลืนกับจวนอ๋องได้รวดเร็วคือ—นางรู้จักโลกของที่นี่อยู่แล้ว ตื่นก่อนฟ้าสาง ออกไปลานฝึก ขี่ม้า ยิงธนู รู้ว่าทหารคนใดเคยติดตามบิดา รู้ว่าห้องเก็บอาวุธอยู่ตรงไหน แม้แต่พ่อครัวในครัวใหญ่ยังจำได้ว่าเมื่อหลายปีก่อน เด็กสาวผู้นี้เคยแอบขโมยเนื้อย่างจากเตาแล้วถูกบิดาไล่ตีไปครึ่งค่าย เสียงหัวเราะดังขึ้นทุกครั้งที่มีคนรื้อเรื่องเก่ามาเล่า เยว่ซินเองก็ไม่อาย บางครั้งยังเล่าต่อเสียด้วยซ้ำ หว่านอี๋รับรู้เรื่องเหล่านี้จากคำพูดของคนในจวนมากกว่าจะเห็นด้วยตาตนเอง นางไม่ได้ออกไปลานฝึกทุกวัน และไม่มีเหตุผลต้องตามสามีทุกฝีก้าว แต่เพียงไม่กี่วัน นางก็เข้าใจแล้วว่า—หานเยว่ซินไม่ได้เป็นเพียงบุตรสาวของผู้ใต้บังคับบัญชาคนหนึ่ง นางเป็น คนในโลกเดิมของพวกเขา โลกที่หว่านอี๋เพิ่งเริ่มเรียนรู้ แต่เยว่ซินเติบโตอยู่ในนั้นมาตั้งแต่เด็ก ความรู้สึกขุ่นมัวมีอยู่บ้าง นางไม่ปฏิเสธ แต่หว่านอี๋ไม่ได้ปล่อยให้มันกินพื้นที่มากเกินไป ตราบใดที

บทที่ 15 คนที่เลือกจากไปอวี้หลันเลือกวันจากไปเอง ไม่ใช่วันมงคลไม่ใช่วันที่อากาศดี เป็นเพียงเช้าวันหนึ่งซึ่งหิมะหยุดตกพอดี และถนนนอกเมืองยังพอให้รถม้าเดินทางได้สะดวก หว่านอี๋รู้ข่าวตั้งแต่รุ่งเช้า พ่อบ้านเข้ามารายงานว่าอวี้หลันเก็บของแทบทั้งหมดเรียบร้อยแล้ว ของใช้ส่วนตัวมีไม่มากนัก ส่วนของที่จวนมอบให้ตลอดหลายปี นางเลือกนำไปเพียงบางส่วน หว่านอี๋วางถ้วยชาลง “ท่านอ๋องรู้หรือยัง” “ทราบแล้วขอรับ” “ว่าอย่างไร” พ่อบ้านลังเลเล็กน้อย “ท่านอ๋องให้นางไปพบที่ห้องหนังสือขอรับ” เรื่องระหว่างสองคนนั้น ต่อให้บัดนี้นางเป็นภรรยาเอก ก็ยังมีบางช่วงที่ไม่ควรเข้าไปยืนอยู่ตรงกลางนางจึงเพียงพยักหน้า “เตรียมรถม้าให้ดี” “ขอรับ” “บ้านที่ซื้อไว้ในเมืองเรียบร้อยแล้วหรือ” “เรียบร้อยแล้วขอรับ เงินกับโฉนดอยู่ครบตามที่พระชายาสั่ง” หว่านอี๋คิดอยู่ครู่หนึ่ง “เพิ่มสาวใช้ติดตามไปหนึ่งคนกับคนดูแลเรือนอีกสองคน ช่วงแรกนางอยู่ลำพังอาจไม่สะดวก” พ่อบ้านรับคำ ก่อนถอยออกไปในห้องกลับมาเงียบอีกครั้ง หว่านอี๋มองไอน้ำชาที่ลอยขึ้นจากถ้วย นางไม่เคยคิดว่า วันที่อวี้หลันออกจากจวนจริง ๆ ตนจะไม่ได้รู้สึกโล่งอย่างที่ควร ตรงกันข้าม—กลับรู

บทที่ 17 คืนที่ยาวนานที่สุดเซียวฉางเยี่ยไม่ได้ถามอะไรอีก ทันทีที่คำว่า อาการไม่ดี หลุดออกจากปากองครักษ์ เขาคว้าเสื้อคลุมกับดาบแล้วเดินออกจากกระโจม “ท่านอ๋อง!” รองแม่ทัพตามออกมา “การประชุม—” “เจ้าจัดการ” คำสั่งสั้นจนแทบไม่มีช่องให้ถาม “แต่เรื่องเสบียงป้อมเหนือ—” “ทำตามแผนเดิม หากมีปัญหาให้ส่งคนตามข้า” ม้าถูกนำมาแล้ว ฉางเยี่ยขึ้นอานในครั้งเดียว ก่อนกระชากบังเหียน “เปิดทาง!” ม้าศึกทะยานออกจากค่าย หิมะใต้กีบแตกกระจาย ไม่มีผู้ใดกล้าขวาง ทหารตามออกไปเพียงไม่กี่คน กระทั่งรองแม่ทัพซึ่งติดตามเขามานานยังยืนมองอยู่ครู่หนึ่ง ไม่ใช่เพราะท่านอ๋องกลับจวนเป็นเรื่องแปลก แต่เพราะตลอดหลายปี—พวกเขาไม่เคยเห็นเซียวฉางเยี่ยทิ้งการประชุมทางทหารกลางคัน ครั้งหนึ่งแนวรบด้านตะวันตกถูกตีแตก นายทหารคนสนิทตายต่อหน้า เขายังยืนสั่งการต่อจนฟ้ามืด ครั้งหนึ่งตัวเองถูกแทงเข้าชายโครง เลือดไหลจนเกราะเปียก เขายังไม่ยอมลงจากม้า สำหรับเซียวฉางเยี่ย ทุกสิ่งมีลำดับของมัน ศึกอยู่ก่อนความเจ็บปวด หน้าที่อยู่ก่อนชีวิต แต่วันนี้—เพียงคำว่า พระชายาถูกพิษ ทุกอย่างถูกทิ้งไว้เบื้องหลังลมหนาวตีใบหน้าจนชา ฉางเยี่ยกลับแทบไม่รู้สึก ในหัวม

บทที่ 19 บ้าน“...ท่านอ๋อง...” เสียงเบาจนแทบเป็นเพียงลมหายใจ แต่สำหรับเซียวฉางเยี่ย กลับชัดเจนกว่าทุกเสียงที่เคยได้ยิน เขาก้มลงทันที มือที่จับมือนางอยู่กำแน่นขึ้นโดยไม่รู้ตัว “ข้าอยู่นี่” ริมฝีปากของหว่านอี๋ขยับอีกครั้ง เปลือกตาสั่น ราวกับกำลังพยายามลืมขึ้นท่ามกลางความหนักอึ้งที่กดทับทั้งร่าง ฉางเยี่ยมองไม่กะพริบ “หว่านอี๋” คราวนี้ดวงตาคู่นั้นเปิดขึ้นเล็กน้อย เพียงเสี้ยวเดียว แววตาพร่ามัว ไม่มีความสดใส ไม่มีประกายเฉลียวฉลาดที่เขาคุ้นเคย นางมองเขา แต่เหมือนยังมองไม่ชัด “ข้าอยู่ตรงนี้” ชายหนุ่มพูดซ้ำ น้ำเสียงต่ำลงอย่างไม่รู้ตัว หว่านอี๋ขมวดคิ้วเล็กน้อย ราวกับกำลังพยายามคิดอะไรบางอย่าง ริมฝีปากซีดขยับ “ข้า...” เสียงแผ่วจนเขาต้องก้มเข้าไปใกล้กว่าเดิม หว่านอี๋หายใจลำบาก คำแต่ละคำหลุดออกมาช้า ๆ “ข้า...กลับถึงบ้านแล้วหรือ...” เซียวฉางเยี่ยนิ่งงันโลกทั้งใบเหมือนหยุดลงชั่วขณะ บ้าน คำง่าย ๆ แต่กลับหนักจนลมหายใจของเขาสะดุด บ้านที่ไหน? เมืองหลวงหรือ? จวนของบิดามารดานาง? ตำหนักของฮองเฮา? หรือ—สายตาของชายหนุ่มเลื่อนไปทั่วห้อง ม่านมุ้ง โต๊ะชาที่นางเลือกเอง เครื่องหอมที่นางเปลี่ยน ผ้าม่านที่สั่งให้ซ